Logboek oktober 2010

Toeval?

Geplaatst op 23-10-2010


Zaterdag 16 oktober verlaten we Madeira, met zo´n 160 mijl voor de boeg naar de Selvagens eilanden: een onbewoonde eilandengroep midden in de Atlantische Oceaan en het zuidelijkste stukje Portugal. De eilanden liggen ‘toevallig’ op onze route naar de Canarische Eilanden en de weersvooruitzichten zijn gunstig, dus waarom zouden we dit niet meepakken? Het zijn echter reservaten en zonder toestemming mag je er niet komen. Op Madeira vragen we daarom nog snel even een vergunning aan. Wat blijkt? Wij zijn boot nr. 100 die dit jaar de Selvagens bezoekt. Helaas… geen orkest of bloemen .

We zeilen in iets meer dan een etmaal een prachtige tocht naar Selvagem Grande, het grootste eiland van de eilandengroep. De zee is vriendelijk en het water kristalblauw. We hebben voor de wind, kracht 3 à 4, en we besluiten iets af te vallen om wat mooier te kunnen zeilen. Dat loont zich: de Seaquest snijdt door het water met een snelheid van rond de 7 knopen. Het grootste deel van de nacht is jammer genoeg grauw en donker maar verder is het een schitterende tocht. Zondagmiddag gooien we ons anker uit in glashelder, blauw en heerlijk warm water. Daar liggen we dan met ons bootje! Het is heel bijzonder om midden op de oceaan een nachtje te ankeren naast een grote rots. De volgende morgen krijgen we een rondleiding over het eiland van de twee opzichters die de Selvagens beheren. De omstandigheden om het eiland te bezoeken blijken uitzonderlijk mooi. Vaak kun je hier namelijk niet eens aan land komen door weer, wind en/of golven. Wij landen gelukkig redelijk relaxed met ons bijbootje op een slipway tussen de rotsen.

Selvagem Grande is een woest en relatief kaal eiland en het is de broedplaats voor 4 soorten vogels – maar dan wel meteen 150.000 koppels per jaar. Overal waar je kijkt zie je dan ook tussen de stenen verstopte nesten. Verder zijn er slechts een paar plantensoorten, héél veel hagedissen en ‘that’s it’. Ander leven wordt op alle mogelijke manieren tegengegaan en/of rigoureus uitgeroeid; men wil de oorspronkelijke flora en fauna hier zoveel mogelijk in stand houden. We maken een zeer indrukwekkende rondwandeling en de kinderen maken veel plezier met de hagedissen, die ze voorzichtig proberen te pakken en te aaien.

Maandagmiddag vertrekken we van deze unieke plek voor de laatste 105 mijl naar Tenerife. Overigens betekent dit vertrek afscheid nemen van Portugal en ook (voorlopig tenminste) van de SeaMotions, na een paar maanden gezamenlijk opvaren. Er staat helaas geen wind maar de oceaan is zo spiegelglad, dat het net lijkt of we met een motorboot over het Sneekermeer varen. Dat blijft zo tot we ’s nachts afmeren in de haven van St Cruz, de hoofdstad van Tenerife. Daar slapen we een gat in de dag, om vervolgens de Spaanse vlag te hijsen, te genieten van de heerlijke temperaturen en de mooie omgeving.

Donderdag gooien we onze trossen weer los voor een kleine oversteek (46 mijl) naar Puerto de Mogan op Gran Canaria. Bij gebrek aan wind moeten we wederom motoren maar met een goed boek op het achterdek is het best aardig. Bij aankomst in Puerto de Mogan weten we niet wat ons overkomt: we worden met onze voornamen geroepen vanaf de kade! Wat schetst onze verbazing? Trees en Adrie Bakker vangen ons op, zelf ook helemaal verbaasd dat zij ons hier ontmoeten. We beleven een paar zeer onverwachte maar erg gezellige dagen samen met hen en bedenken nog vaak dat we elkaar net zo goed (veel waarschijnlijker) NIET hadden kunnen treffen. Het feit dat we hier beiden zijn is al toevallig maar dat zij dan ook nog op precies het juiste moment op een terras bij het water zitten en ons toevallig zien binnenvaren? We hadden het zo niet kunnen bedenken! Het leven zit soms vol verrassingen…

Gran Canaria stroomt langzamerhand vol met deelnemers aan de ARC, de rally naar het Caribisch gebied waar wij ook aan mee zullen doen. De havens zijn dan ook overvol maar gelukkig hebben we hier nog een plekje kunnen bemachtigen, na enig ‘slijmwerk’ van Huib Jan. Leuk detail: zeilmeisje Laura Dekker ligt ook bij ons aan de steiger, wachtend op het juiste moment om de oversteek te maken.

Een woordje van de schipper:
We zijn onderweg van de Salvagens eilanden naar St Cruz op Tenerife. We motoren met een snelheid van 8,1 knopen naar onze bestemming. De oceaan is vlak en een genoeglijke deining wiegt ons langzaam heen en weer. Niet bepaald een beeld dat je zou verwachten bij het oceaanzeilen en juist daarom wel leuk om even bij stil te staan. Buiten is het 24,4 graden, aardedonker en de maan schijnt wat mistig tussen de wolken door. Verder heerst er een serene rust. Wat heerlijk om je zo te verplaatsen van A naar B. Ik zit alleen achter de kaartentafel en de rest van de bemanning slaapt.

Inmiddels zijn we 4 uur later en aan de horizon doemen de eerste lichtjes van Tenerife op. Jeetje wat mooi, de Canarische eilanden! Een warm gevoel bekruipt mij: zijn wij daar straks met onze eigen boot naar toe gevaren? Met een zekere trots geniet ik van de muziek die op de achtergrond uit de speakers komt: filmmuziek van Out of Africa. Wat is het leven mooi!

Link + foto's

Groenland

Geplaatst op 15-10-2010

Madeira, ‘de parel van de Atlantische Oceaan’, zit vol met verrassende plekjes. Met name de natuur is schitterend, met adembenemende landschappen en de meest uiteenlopende planten- en boomsoorten. Alle facetten van de natuur komen hier aan bod, zowel wat betreft het weer als wat betreft het landschap. Maren is er echt stellig van overtuigd dat we in Groenland zijn. Dat zegt genoeg.

Kenmerkend voor Madeira zijn de levadas, oftewel kleine irrigatiekanalen. In de loop der jaren zijn hiervan een paar duizend(!) kilometer aangelegd over het hele eiland. Over en langs deze levadas zijn weer paadjes aangelegd t.b.v. het onderhoud, waarover je ook bijzondere wandelingen kunt maken. Samen met de Seamotions besluiten we dit eens te gaan doen. We zoeken ons rot om het begin van de wandeling. Logisch natuurlijk, want zo zijn de paadjes oorspronkelijk niet bedoeld. Als we het uiteindelijk vinden, zijn de paadjes smal, ze zitten vol gaten en bevinden zich vaak naast gapende afgronden. Maar het is meer dan de moeite waard! We krijgen prachtige uitzichten cadeau, lopen dwars door de achtertuinen van lokale bewoners en de diversiteit aan bomen en planten is overweldigend: bananenbomen, druivenranken, paprikaplanten, ananasplanten, cactussen, kastanjebomen, afrikaanse lelies, hortensia’s, paradijsvogelbloemen: we komen echt van alles tegen. Linde kijkt haar ogen uit bij de overdaad aan bananen. Ze plukt een groen exemplaar en besluit die mee te nemen naar de boot, waar ze wil wachten tot de banaan geel wordt en ze hem kan eten.

We crossen het hele eiland over in ons huur-Opeltje, door heel veel tunnels, via heel veel haarspeldbochten en langs schitterende uitzichtpunten. Bij Ribeiro Frio maken we een wandeling door de bossen en genieten we van een picknick ‘op niveau’: boven op de rotsen. In de botanische tuin gaan we op ‘ontdekkingstocht’ (aldus Maren): we verzamelen exotische fruitsoorten en ‘onderzoeken’ die later tijdens de biologieles op school, d.w.z. we snijden ze doormidden, proeven ze en zoeken op internet op wat voor vruchten het zijn. Ook leerzaam voor vaders en moeders overigens… In de hoofdstad Funchal nemen we de kabelbaan naar de top van de heuvel en we maken vervolgens een bah-wat-commercieel-maar-wel-spannend ritje naar beneden in een rieten mand op houten glijders. Het is dan misschien één van de afgezaagde toeristische stokpaardjes van Madeira maar oh wat hebben we een pret! In ‘the wine house’ nemen we een kijkje achter de schermen van de Madeiraproductie en kunnen we vervolgens proeven van diverse soorten Madeira. Dat is toch een must als je hier bent geweest. In de lavagrotten en het vulkanisch centrum aan de noordzijde van het eiland komen we veel te weten over het ontstaan van Madeira en de ‘werking’ van vulkanen. Maren vindt het geweldig want na de beruchte aswolk eerder dit jaar is haar nieuwsgierigheid hierover wel geprikkeld.

Als Huib Jan een paar dagen naar Nederland is voor zaken, gaan de dames alleen op stap. De eerste dag staan we meteen met een lekke band langs de kant van de weg. We laten ons echter niet uit het veld slaan, plegen een paar telefoontjes en een uur later rijden we, met behulp van de lokale wegenwacht, weer vrolijk verder. In de haven aangekomen wordt het lastiger: door de harde wind en de deining gaat de Seaquest als een gek tekeer. Er staan dan ook allemaal mannen naar de boot te wijzen, die vinden dat de boot wel héél erg zwabbert en rukt en trekt aan de lijnen. We gooien onze charmes in de strijd en het probleem wordt wederom voor ons opgelost, zo goed en zo kwaad als dat gaat tenminste. Ook kok Coos van de SeaMotions zorgt goed voor ons: hij kookt elke dag een heerlijke lunch, waar we dankbaar van meegenieten. Het heeft zo zijn voordelen om met alleen maar dames te zijn!

Inmiddels is de kapitein weer terug aan boord, na een feestelijk onthaal op de luchthaven, en we bereiden ons voor op het afscheid van een prachtig eiland én op een oversteek van 255 mijl naar de Canarische Eilanden. In de herfstvakantie komen Criss, Monique, Ties en Noortje ons daar opzoeken. Maren en Linde kunnen niet wachten!

Link + foto's

Drie etmalen op zee

Geplaatst op 8-10-2010

Eindelijk is het dan zover: maandag 27 september om 14.00 uur gooien we onze trossen los voor een oversteek van drie etmalen naar Madeira. De accu’s zijn vervangen en de genua zit weer goed vast, dus we zijn er helemaal klaar voor. We vinden het best wel een uitdaging want nog nooit eerder hebben we zo lang op zee gezeten. Maar de vooruitzichten lijken goed en bovendien hebben we morele steun van de SeaMotions, die tegelijk met ons naar Madeira vertrekt.


Het wordt een tocht waarin veel facetten van de natuur en het zeilen de revue passeren. De eerste dag moeten we nog een beetje ‘inslingeren’; We worden niet zeeziek maar zijn wel erg futloos. De beste remedie is er gewoon aan toe te geven en dat doen we dan ook. Als de wind iets gunstiger wordt, worden we al weer wat actiever en we gaan een heerlijke nacht in, waarin we om beurten wachten draaien, d.w.z. Huib Jan en Jannet ieder drie uur op en drie uur af. Gelukkig slapen we goed, waardoor het goed is vol te houden. De prachtige sterrenhemels werken daar nog eens aan mee. Urenlang liggen we naar boven te turen en het blijft fascineren. Zelfs vallende sterren krijgen we cadeau. En een goed boek (zonder gestoord te worden!) is eigenlijk ook wel heel erg prettig midden in de nacht. Als het later in de nacht bewolkt wordt, is het in één keer pikkedonker op zee. Hier valt pas op hoeveel licht de maan eigenlijk geeft.


De tweede dag op zee is een ware traktatie. Er staat een schitterend windje kracht 3 bft uit het noordoosten, dus de genaker gaat erop. De swell is nagenoeg verdwenen en de zee bijna glad. We laten de genaker de hele dag staan tot het donker wordt. Met een gemiddelde van bijna 7 knopen wordt het een schitterende dag. Na twee dagen voelen we ons steeds meer één met de natuur. Maar als je erover nadenkt, is het ook best bijzonder dat de wind ons helemaal van de Algarve naar Madeira brengt.


Het venijn van deze tocht zit ‘m in de staart: De derde nacht haalt de wind aan tot 6 bft maar erger nog: De swell veroorzaakt een nare golfslag. Deze deining, in combinatie met een ruime wind, zorgt ervoor dat we behoorlijk van links naar rechts slingeren. In de kuip is dat soms lastig, omdat je je continue schrap moet zetten en op moet letten dat je thee niet omvalt. Maar als je probeert te slapen, is dat slingerwerk ronduit vervelend: iedere keer als je in slaap dreigt te vallen na een vermoeiende wacht, wordt je naar de andere kant van je bed geworpen. Neem daarbij het lawaai van het heen en weer slaan van de zeilen en van de spullen die nog niet echt vast staan en daar gaat je nachtrust. Maar goed, met het einddoel in zicht ziet alles er beter uit en we bijten ons er doorheen. Donderdagochtend zien we de SeaMotions varen en gezamenlijk leggen we het laatste deel van 470 zeemijlen af in de stromende regen. Als we land in zicht hebben, geeft dat een dubbel gevoel: enerzijds het wow-gevoel (dit hebben we toch maar even geflikt!) maar anderzijds betekent het ook afscheid nemen van een paar bijzondere dagen met elkaar op zee. Donderdag om 12.00 uur, precies 70 uren na vertrek uit Vilamoura, leggen we de Seaquest aan de mooring in Porto Santo, een eiland dat deel uitmaakt van de Madeira Archipel. We drinken champagne met de SeaMotions op deze geslaagde oversteek.


Voor een klein eiland als Porto Santo is er verrassend veel interessants te zien en te doen. Het ‘gouden’ strand valt ons direct bij aankomst op maar dit vulkaaneiland heeft veel meer te bieden. Als we per auto het eiland verkennen, hebben we vanaf de ‘pico’s’ een prachtig uitzicht op de oceaan. Ook de rotsformaties op het eiland zijn heel divers en indrukwekkend mooi. Maar we willen meer en verkennen ook de minder begaanbare paden: we rijden tussen loslopende paarden en koeien door en komen terecht op een echt quad-parcours. Op zich leuk, maar wel een uitdaging als je met de auto bent! We hebben een 4x4 gehuurd, dus volgens Huib Jan moet het kunnen. Jannet denkt daar iets anders over en houdt haar hart vast. De kinderen moeten in het midden van de achterbank blijven zitten om builen te voorkomen. We beleven hilarische momenten als we over heuvels en door kuilen rijden, waar volgens ons nog nooit een auto is geweest. Wonder boven wonder komen we ongedeerd en zonder autopech weer op beter begaanbaar terrein.


Voordat we dit eilandje verlaten, laten we -naar goed gebruik- ons stempel achter op de kademuren van Porto Santo: Een mooie Friese vlag, tussen alle schilderingen van boten die ons voor zijn gegaan. Het wordt een heel project maar het resultaat mag er zijn. Nu maar hopen dat iemand die ons kent dit ooit nog weer ziet…


Dinsdag 5 oktober koersen we 30 mijl richting Madeira, waar we een plek vinden in de haven van Quinta de Lorde, op de oostpunt van het eiland. Vanaf hier willen we de komende week dit groene paradijs in de Atlantische Oceaan gaan verkennen en dat belooft veel moois!

Link + foto's