Drie etmalen op zee

8-10-2010

Eindelijk is het dan zover: maandag 27 september om 14.00 uur gooien we onze trossen los voor een oversteek van drie etmalen naar Madeira. De accu’s zijn vervangen en de genua zit weer goed vast, dus we zijn er helemaal klaar voor. We vinden het best wel een uitdaging want nog nooit eerder hebben we zo lang op zee gezeten. Maar de vooruitzichten lijken goed en bovendien hebben we morele steun van de SeaMotions, die tegelijk met ons naar Madeira vertrekt.


Het wordt een tocht waarin veel facetten van de natuur en het zeilen de revue passeren. De eerste dag moeten we nog een beetje ‘inslingeren’; We worden niet zeeziek maar zijn wel erg futloos. De beste remedie is er gewoon aan toe te geven en dat doen we dan ook. Als de wind iets gunstiger wordt, worden we al weer wat actiever en we gaan een heerlijke nacht in, waarin we om beurten wachten draaien, d.w.z. Huib Jan en Jannet ieder drie uur op en drie uur af. Gelukkig slapen we goed, waardoor het goed is vol te houden. De prachtige sterrenhemels werken daar nog eens aan mee. Urenlang liggen we naar boven te turen en het blijft fascineren. Zelfs vallende sterren krijgen we cadeau. En een goed boek (zonder gestoord te worden!) is eigenlijk ook wel heel erg prettig midden in de nacht. Als het later in de nacht bewolkt wordt, is het in één keer pikkedonker op zee. Hier valt pas op hoeveel licht de maan eigenlijk geeft.


De tweede dag op zee is een ware traktatie. Er staat een schitterend windje kracht 3 bft uit het noordoosten, dus de genaker gaat erop. De swell is nagenoeg verdwenen en de zee bijna glad. We laten de genaker de hele dag staan tot het donker wordt. Met een gemiddelde van bijna 7 knopen wordt het een schitterende dag. Na twee dagen voelen we ons steeds meer één met de natuur. Maar als je erover nadenkt, is het ook best bijzonder dat de wind ons helemaal van de Algarve naar Madeira brengt.


Het venijn van deze tocht zit ‘m in de staart: De derde nacht haalt de wind aan tot 6 bft maar erger nog: De swell veroorzaakt een nare golfslag. Deze deining, in combinatie met een ruime wind, zorgt ervoor dat we behoorlijk van links naar rechts slingeren. In de kuip is dat soms lastig, omdat je je continue schrap moet zetten en op moet letten dat je thee niet omvalt. Maar als je probeert te slapen, is dat slingerwerk ronduit vervelend: iedere keer als je in slaap dreigt te vallen na een vermoeiende wacht, wordt je naar de andere kant van je bed geworpen. Neem daarbij het lawaai van het heen en weer slaan van de zeilen en van de spullen die nog niet echt vast staan en daar gaat je nachtrust. Maar goed, met het einddoel in zicht ziet alles er beter uit en we bijten ons er doorheen. Donderdagochtend zien we de SeaMotions varen en gezamenlijk leggen we het laatste deel van 470 zeemijlen af in de stromende regen. Als we land in zicht hebben, geeft dat een dubbel gevoel: enerzijds het wow-gevoel (dit hebben we toch maar even geflikt!) maar anderzijds betekent het ook afscheid nemen van een paar bijzondere dagen met elkaar op zee. Donderdag om 12.00 uur, precies 70 uren na vertrek uit Vilamoura, leggen we de Seaquest aan de mooring in Porto Santo, een eiland dat deel uitmaakt van de Madeira Archipel. We drinken champagne met de SeaMotions op deze geslaagde oversteek.


Voor een klein eiland als Porto Santo is er verrassend veel interessants te zien en te doen. Het ‘gouden’ strand valt ons direct bij aankomst op maar dit vulkaaneiland heeft veel meer te bieden. Als we per auto het eiland verkennen, hebben we vanaf de ‘pico’s’ een prachtig uitzicht op de oceaan. Ook de rotsformaties op het eiland zijn heel divers en indrukwekkend mooi. Maar we willen meer en verkennen ook de minder begaanbare paden: we rijden tussen loslopende paarden en koeien door en komen terecht op een echt quad-parcours. Op zich leuk, maar wel een uitdaging als je met de auto bent! We hebben een 4x4 gehuurd, dus volgens Huib Jan moet het kunnen. Jannet denkt daar iets anders over en houdt haar hart vast. De kinderen moeten in het midden van de achterbank blijven zitten om builen te voorkomen. We beleven hilarische momenten als we over heuvels en door kuilen rijden, waar volgens ons nog nooit een auto is geweest. Wonder boven wonder komen we ongedeerd en zonder autopech weer op beter begaanbaar terrein.


Voordat we dit eilandje verlaten, laten we -naar goed gebruik- ons stempel achter op de kademuren van Porto Santo: Een mooie Friese vlag, tussen alle schilderingen van boten die ons voor zijn gegaan. Het wordt een heel project maar het resultaat mag er zijn. Nu maar hopen dat iemand die ons kent dit ooit nog weer ziet…


Dinsdag 5 oktober koersen we 30 mijl richting Madeira, waar we een plek vinden in de haven van Quinta de Lorde, op de oostpunt van het eiland. Vanaf hier willen we de komende week dit groene paradijs in de Atlantische Oceaan gaan verkennen en dat belooft veel moois!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!