Toeval?

23-10-2010


Zaterdag 16 oktober verlaten we Madeira, met zo´n 160 mijl voor de boeg naar de Selvagens eilanden: een onbewoonde eilandengroep midden in de Atlantische Oceaan en het zuidelijkste stukje Portugal. De eilanden liggen ‘toevallig’ op onze route naar de Canarische Eilanden en de weersvooruitzichten zijn gunstig, dus waarom zouden we dit niet meepakken? Het zijn echter reservaten en zonder toestemming mag je er niet komen. Op Madeira vragen we daarom nog snel even een vergunning aan. Wat blijkt? Wij zijn boot nr. 100 die dit jaar de Selvagens bezoekt. Helaas… geen orkest of bloemen .

We zeilen in iets meer dan een etmaal een prachtige tocht naar Selvagem Grande, het grootste eiland van de eilandengroep. De zee is vriendelijk en het water kristalblauw. We hebben voor de wind, kracht 3 à 4, en we besluiten iets af te vallen om wat mooier te kunnen zeilen. Dat loont zich: de Seaquest snijdt door het water met een snelheid van rond de 7 knopen. Het grootste deel van de nacht is jammer genoeg grauw en donker maar verder is het een schitterende tocht. Zondagmiddag gooien we ons anker uit in glashelder, blauw en heerlijk warm water. Daar liggen we dan met ons bootje! Het is heel bijzonder om midden op de oceaan een nachtje te ankeren naast een grote rots. De volgende morgen krijgen we een rondleiding over het eiland van de twee opzichters die de Selvagens beheren. De omstandigheden om het eiland te bezoeken blijken uitzonderlijk mooi. Vaak kun je hier namelijk niet eens aan land komen door weer, wind en/of golven. Wij landen gelukkig redelijk relaxed met ons bijbootje op een slipway tussen de rotsen.

Selvagem Grande is een woest en relatief kaal eiland en het is de broedplaats voor 4 soorten vogels – maar dan wel meteen 150.000 koppels per jaar. Overal waar je kijkt zie je dan ook tussen de stenen verstopte nesten. Verder zijn er slechts een paar plantensoorten, héél veel hagedissen en ‘that’s it’. Ander leven wordt op alle mogelijke manieren tegengegaan en/of rigoureus uitgeroeid; men wil de oorspronkelijke flora en fauna hier zoveel mogelijk in stand houden. We maken een zeer indrukwekkende rondwandeling en de kinderen maken veel plezier met de hagedissen, die ze voorzichtig proberen te pakken en te aaien.

Maandagmiddag vertrekken we van deze unieke plek voor de laatste 105 mijl naar Tenerife. Overigens betekent dit vertrek afscheid nemen van Portugal en ook (voorlopig tenminste) van de SeaMotions, na een paar maanden gezamenlijk opvaren. Er staat helaas geen wind maar de oceaan is zo spiegelglad, dat het net lijkt of we met een motorboot over het Sneekermeer varen. Dat blijft zo tot we ’s nachts afmeren in de haven van St Cruz, de hoofdstad van Tenerife. Daar slapen we een gat in de dag, om vervolgens de Spaanse vlag te hijsen, te genieten van de heerlijke temperaturen en de mooie omgeving.

Donderdag gooien we onze trossen weer los voor een kleine oversteek (46 mijl) naar Puerto de Mogan op Gran Canaria. Bij gebrek aan wind moeten we wederom motoren maar met een goed boek op het achterdek is het best aardig. Bij aankomst in Puerto de Mogan weten we niet wat ons overkomt: we worden met onze voornamen geroepen vanaf de kade! Wat schetst onze verbazing? Trees en Adrie Bakker vangen ons op, zelf ook helemaal verbaasd dat zij ons hier ontmoeten. We beleven een paar zeer onverwachte maar erg gezellige dagen samen met hen en bedenken nog vaak dat we elkaar net zo goed (veel waarschijnlijker) NIET hadden kunnen treffen. Het feit dat we hier beiden zijn is al toevallig maar dat zij dan ook nog op precies het juiste moment op een terras bij het water zitten en ons toevallig zien binnenvaren? We hadden het zo niet kunnen bedenken! Het leven zit soms vol verrassingen…

Gran Canaria stroomt langzamerhand vol met deelnemers aan de ARC, de rally naar het Caribisch gebied waar wij ook aan mee zullen doen. De havens zijn dan ook overvol maar gelukkig hebben we hier nog een plekje kunnen bemachtigen, na enig ‘slijmwerk’ van Huib Jan. Leuk detail: zeilmeisje Laura Dekker ligt ook bij ons aan de steiger, wachtend op het juiste moment om de oversteek te maken.

Een woordje van de schipper:
We zijn onderweg van de Salvagens eilanden naar St Cruz op Tenerife. We motoren met een snelheid van 8,1 knopen naar onze bestemming. De oceaan is vlak en een genoeglijke deining wiegt ons langzaam heen en weer. Niet bepaald een beeld dat je zou verwachten bij het oceaanzeilen en juist daarom wel leuk om even bij stil te staan. Buiten is het 24,4 graden, aardedonker en de maan schijnt wat mistig tussen de wolken door. Verder heerst er een serene rust. Wat heerlijk om je zo te verplaatsen van A naar B. Ik zit alleen achter de kaartentafel en de rest van de bemanning slaapt.

Inmiddels zijn we 4 uur later en aan de horizon doemen de eerste lichtjes van Tenerife op. Jeetje wat mooi, de Canarische eilanden! Een warm gevoel bekruipt mij: zijn wij daar straks met onze eigen boot naar toe gevaren? Met een zekere trots geniet ik van de muziek die op de achtergrond uit de speakers komt: filmmuziek van Out of Africa. Wat is het leven mooi!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!