Logboek november 2010

Atlantische oversteek week 2

Geplaatst op 29-11-2010

De Seaquest is onderweg van Gran Canaria naar Santa Lucia. We proberen dagelijks een kort berichtje te schrijven; zonder foto’s helaas, die volgen later. Onze route is te volgen op www.worldcruising.com. Onder ‘fleetviewer’ zie je onze actuele positie.

 

Zondag 5 december (Sinterklaas)

Wie komt er helemaal uit Spanje varen?
De Seaquest op de woeste baren!
Maar hoe moet dat nou met die pakjes op zee?
De Sint die heeft een goed idee!
Hij verstopt de pakjes al eerder aan boord,
Heb je zoiets ooit gehoord?
Dan schrijft hij een brief en stopt die in een fles,
“Aan de Seaquest” luidt het adres.
Op 5 december zijn HJ en Tjalling aan het vissen
En je kunt het vast al gissen:
De zee hapt toe en ze hebben beet,
Maar wat is dat? Een grote kreet!
Aan de haak geen vis – maar een fles met een brief,
Voor de Seaquest-kindjes-lief.
“Volg het pepernotenspoor” heeft Sint geschreven.
Hoera voor de Sint! Lang zal hij leven!
Aan het einde van dit zoete spoor,
Staan we luid te juichen in koor:
“Pakjes! Oók op de oceaan!”
Wat heeft de Sint zijn best gedaan!
Het wordt een onvergetelijk Sinterklaasfeest,
Terwijl de Seaquest over de oceaan racet.
Want de állergrootste verrassing komt vandaag van Zwarte Piet:
DE PASSAATWIND! En die brengt ons héél veel ‘speed’!
De Sint


Zaterdag 4 december (Jannet)

Hoewel de buitentemperaturen hier anders doen vermoeden, is het bijna Sinterklaasavond. Vandaag zijn we dan ook druk in de weer met de voorbereidingen. Terwijl de ‘pepernoten-samba’ door de kombuis galmt, gaan de Pepernotenpietjes pepernoten bakken, samen met hoofd-Pepernotenpiet Jannet. En ‘voor de sfeer’ nemen we er een beker warme chocolademelk bij – alsof het nog niet warm genoeg is, pfff…

Linde is al langer in ‘Caribische Sinterklaas-sferen’: als ze eerder deze week pepernoten in haar schoentje vindt, roept ze, helemaal verrukt: “Oh! Lekker! Kokosnoten!” Ook de rijmpieten zijn druk in de weer, vooral tijdens de wachten ’s nachts. Want o, eindelijk kunnen die hun hart eens luchten over de rest van de Seaqrew :-)

We hebben het er zo druk mee, dat we bijna vergeten dat we ook nog héérlijk zeilen vandaag. We koersen eindelijk westwaarts, de wind trekt steeds meer aan en we gaan recht op het doel af! En wat de passaat betreft: hij komt, hij komt! Vol verwachting klopt ons hart…


Vrijdag 3 december (Tineke)

HJ kon gistermiddag nog een beetje gekscherend over mijn katterigheid doen, maar sinds vanochtend zit hij zelf ook niet meer zo lekker in zijn bruine velletje. De pilletjes zijn inderdaad op, maar hij ligt nu in de hut met een katterig gevoel en een pleistertje achter zijn oor. Van bovenmatig drankgebruik kan het niet komen, want onze alcoholconsumptie is minimaal volgens de orders van de kapitein, dus misschien toch ook een beetje zeeziek??? En ik ben inmiddels weer aardig bij de pinken en weer bijna ingeslingerd, evenals Tjalling, die vanaf de Kaap Verden nergens last van heeft. Jannet en de kinderen voelen zich ook goed.

Tjalling dacht vanmiddag een haaienvin te zien, maar hij zag ze gisteren ook al vliegen. Wij hebben in ieder geval geen haai gezien.

Eindelijk varen we, sinds vanmiddag 16.00 uur Kaapverdische tijd, in westelijke richting. Voor de wind dus. Erg voor de wind gaat het ons jammer genoeg niet, want we komen niet boven de 3 knopen uit. Het is nog 1960 nautische mijlen en omgerekend betekent het dat we er dan nog eens 17 dagen over zullen doen voordat we weer “land in zicht” kunnen roepen. Maar we gaan ervan uit dat we toch de komende dagen weer op 6 knopen liggen en dat het rollen dan ook wel wat heftiger gaat worden. Tjalling en ik zullen dan in de voorhut van bakboord naar stuurboord rollebollen. Rollebollen was vroeger wel leuk, maar we zullen er nu veel minder plezier aan beleven.

Er zitten nog een aantal Nederlandse schepen bij ons in de buurt waar we iedere dag mee communiceren, die ook tussen de 12e en 14e breedtegraad zitten. Sommige iets oostelijk, andere iets westelijk van ons. Al hebben we vandaag geen boot gezien, je weet toch dat er een aantal andere ARC zeilers bij je in de buurt zijn. Geeft toch een gevoel van saamhorigheid

 

Donderdag 2 december (Huib Jan)

Het gebeurt vlak na het eten… Onze dekmatroos Tjalling S. zit in het donker heerlijk te genieten in de kuip, zonder sigaretje, wanneer Neptunus het nodig acht hem te verrassen. Het schip duikt in een golf en op hetzelfde moment krijgt Tjalling iets in zijn gezicht. Hij voelt iets nats en zouts op zijn wang splashen en hij kijkt verschrikt naar de zee. Het zilte nat gaat via zijn wang naar zijn neus. Bah, wat is dat? Het stinkt! Op hetzelfde ogenblik springt ‘het’ van de kuipbank omhoog tegen Tjalling zijn blote dij. AAAHHH!! Wat is dat?!? En Tjalling springt een meter omhoog. “Een vis, een vis!” stottert hij. Als we de zaklantaarn aanklikken ligt er een vol blauwe gevleugelde vis te spartelen op de kuipkussens. De eerste vliegende vis heeft zijn intrede gedaan in de kuip van de Seaquest.

Het is nog steeds donker buiten en ik heb wacht van 00.00 uur tot 03.00 uur. De omstandigheden zijn veranderd, vergeleken met eerdere dagen. De passaatwind giert door het wand en de Seaquest veegt met 9 knopen door de zee. Het Sneekermeer van weleer is veranderd in een bijna spookachtige oceaan. Er is geen maan dus we zien niet veel. Het is wel helder en er schitteren duizenden sterren aan de hemel. De omstandigheden aan boord zijn drastisch veranderd. Het heerlijke wiegen is overgegaan in serieus geschommel en alle spieren in ons lichaam zijn aan het werk om ons te verzetten en het omvallen tegen te gaan. Wat gebleven is, is het pure genieten. Wát een schip, zo`n Hallberg Rassy! Het is echt kikken om zo over de oceaan te scheuren. We koersen nog steeds in zuidelijke richting, op naar de 12e breedte graad; zo ver moeten we doorzetten om onder de windstiltes door te varen richting het westen. Wat maakt het uit? We hebben alle tijd. Alleen Tineke ziet de bodem van het zeeziektepillendoosje naderen en vraagt vanavond: “Zijn er nog meer?” Nee Tinus, op is op...

 

 

Woensdag 1 december (Jannet)

Na twee dagen in Sao Vicente kiezen we vandaag weer het ruime sop. Het is 11 uur lokale tijd en we hebben 2200 zeemijlen voor de boeg. Samen met een aantal andere ARC-deelnemers varen we de haven uit, net als 10 dagen geleden. Maar het voelt nu heel anders. ‘De kop is er af’ en dat scheelt toch, hoewel het grootste deel van onze oversteek nog moet komen: het is nog ca. twee weken varen tot onze aankomst in St Lucia. Best wel weer spannend…

Gisteren nog hoorden we het verhaal van de ‘Marisja’, een andere ARC-deelnemer die direct na de start westelijk is gaan varen. Zij zijn eergisteren omgedraaid en keren terug naar Las Palmas. Reden? Een zware depressie met zeer harde tegenwind, iets wat ze na een week ‘stampen’ niet meer zien zitten. Wát een tegenstelling met de week die wij achter de rug hebben!

Gelukkig kunnen wij het tweede deel van onze Atlantische oversteek weer rustig ‘inslingeren’. En dat is maar goed ook want door de korte onderbreking zijn we toch weer behoorlijk ‘uitgeslingerd’. Op de genaker varen we rustig tussen de Kaap Verden door, in zuidwestelijke richting, richting open zee. Voordat het donker wordt, nemen we afscheid van het laatste stukje land in zicht, voor de komende twee weken althans. Want een uitwijkmogelijkheid hebben we nu niet meer. De wind wordt steeds stabieler en als het zo doorgaat, hopen we binnenkort dan toch écht een keer de passaatwind op te pakken. Maar niets zo veranderlijk als het weer, dus we wachten in spanning af…

 

Dinsdag 30 november (Jannet)

Vandaag een ‘wachtdagje’ op de Kaap Verden. We beginnen met warme broodjes, die Maren (heel stoer!) samen met buurmannen Willem en Gijs van de Flying Swan bij de bakker haalt. Vervolgens de dagelijkse dingen: school, boodschappen doen, wassen, boot poetsen (met dank aan matrozen T&T), water tanken, naar de kapper etc. Hele normale dingen maar wél bij tropische temperaturen. En dat is best nog wel even wennen. Alles duurt dan ook een beetje langer dan normaal. Op school lezen we vandaag een verhaal over een kleine pauw, die op zoek gaat naar het belangrijkste in het leven. Maren weet wel wat dat is: “Veel drinken, korte kleding dragen en vooral héél veel ijsjes eten…” Zo simpel is het dus! ’s Middags gaan we maar even afkoelen in het zwembad naast de haven. De dametjes kunnen zich nog lekker even ‘uitleven’, voordat we weer de zee opgaan.

Eigenlijk is het best wel vreemd, als je bedenkt hoe snel we weer worden ‘geleefd’, als we eenmaal aan vaste wal liggen. Als we nog op zee hadden gezeten (zoals gepland), waren we écht niet zo druk geweest met bijvoorbeeld poetsen en boodschappen doen. We kijken er dan ook naar uit om weer op ruim water te zijn. En waarschijnlijk gaat dat morgenochtend gebeuren want de weersvoorspellingen zijn gunstig!

 

Maandag 29 november (Tineke)

Wat kun je tijdens de ARC op zee nog meer wensen behalve (het allerbelangrijkste) wind. Nou van alles. Want de wind kunnen we niet sturen en dan worden alle andere dingen ineens belangrijk. Je gaat je grenzen verleggen. Lekker weer, een heerlijk zonnetje, heldere maanverlichte wachten, voor anker in de prachtige baai van het eiland Sal, comfort aan boord - en daar mankeert het op de Seaquest niet aan – worden opeens dingen die een belangrijke rol gaan spelen.

We zijn na een prachtige tocht van het Ilha del Sal, vanmorgen vroeg om plusminus 5 uur, aangekomen op Ilha Sao Vicente. Een tocht van 120 zeemijlen. Daar doen we 20 uren over. Na vele uren motoren, kregen we ineens toch wind ZZW en toen ik vanmorgen vroeg de wacht overnam van Tjalling om 1 uur, vloog de SQ als een speer over de golven met 8 knopen en dat is na snelheden van 3 knopen ineens even wennen. We zijn het Ilha de Nicolau in het donker gepasseerd, dus daar hebben we behalve de lichtjes op het eiland, niet veel van meegekregen. Als de maan achter de wolken is, zoals vannacht, dan is het om je heen een heel donker gat en ben je volledig overgeleverd aan de radar. Voor echte zeebonken, zoals ik, is dat natuurlijk een fluitje van een cent, maar ik kan me voorstellen dat voor iemand die hiermee niet zoveel ervaring heeft, het toch wel even wennen is.

Huib Jan en Tjalling hebben de boot voor anker gelegd in de haven van Sao Vicente, waar zeeschepen en pleziervaartuigen dicht bij elkaar liggen afgemeerd. Een keurige haven, die jammer genoeg geplaagd wordt door een penetrante chemische lucht, die wij niet kunnen traceren, maar die hinderlijk aanwezig is. Lang moet je hier dus niet willen liggen.

Verder is het contrast tussen de haven met grote pleziervaartuigen en het leven aan de wal een schril contrast. Afrika waar Portugees wordt gesproken, Afrika waar een vissersgezin aan de rand van de haven leeft met een paar potten en pannen, Afrika van de vrouwen die op de hoek van de straat fruit staan te verkopen, of snoepjes, of sigaretten. Dit is een andere wereld.

Maar morgen zijn we, net als alle andere tientallen ARC-schepen die hier liggen te wachten, weer bezig met de gribfiles en met de wind. We blijven morgen nog hier, maar zeilen woensdag verder richting zuiden, waar hopelijk de passaatwind op ons wacht op de 14e breedtegraad ipv op de 25ste. En wacht hij niet, dan gaan we hem halen, want we willen naar de overkant, now or never.

Heel veel liefs van Tineke en alle andere leden van de bemanning van de Seaquest.

 

Zondag 28 november (Huib Jan)

Het is al weer donker buiten en iedereen op de Seaquest is in ruste. Behalve ik, ik zit hier te genieten van een heerlijk zeilmoment ten noorden van Sao Nicolao, één van de Kaap Verdische eilanden. Het is inmiddels 21.45 uur UTC en 20.45 uur local time. De wind is SSW, kracht 3 à 4 en we speren met 7 knopen richting Sao Vincente. Morgenochtend om 04.00 uur local time hopen we daar aan te komen. (Moment, moet even naar boven…)

(Daar ben ik weer…) Ja, zo gaat dat op de oceaan. Zit je net even een stukje te schrijven en dan opeens is er werk aan de winkel. De wind viel weg en de zeilen begonnen op de oceaandeining heen en weer te slaan. Dus zeilen weggehaald en maar weer op de Volvo verder. Het ervaren van het monotone gedreun van de motor is echt anders dan het moment van daarvoor. Enfin... Buiten is het momenteel 27 graden en binnen 29,9 graden. ‘Bloodyhot’ dus, zelfs ‘s nachts. We hebben inmiddels de donzen dekbedden verruilt voor een dun lakentje want anders drijven we ons bed uit. Een aardige bijkomstigheid is het feit dat het zeewater inmiddels 26 graden is dus zwemmen is geen straf.

Vandaag hebben we ook weer eens even gevist. Ik heb een ander plastic aasje aan de lijn gedaan en we hadden meteen succes. Het beest ging tekeer, het leek wel of er een monster aan de haak zat. De draad stond snoeistrak en ik kon hem maar amper binnendraaien op de molen. Het beest sprong als een wilde en nam zowat alle draad van de molen mee in zee. Na een gevecht van een klein kwartier werd hij moe en iedere keer als hij dan boven water sprong kon ik hem gauw binnen draaien. Eenmaal bij de boot bleek het een mahi-mahi te zijn. Het was een grote desillusie want hij was niet groter dan een veredelde goudvis. Ik heb hem dus maar weer laten zwemmen. Wat zijn die krengen sterk zeg!

Verder heb ik wat huishoudelijke klusjes gedaan zoals de afwas, kapotte lampenpitjes vervangen, machinekamer geïnspecteerd en olie gecontroleerd. Zo is er altijd wel wat te doen aan boord van de Seaquest. Het wordt me hier te warm, ik ga naar buiten en ga genieten van een heerlijk ijslolly!

Link + foto's

Atlantische oversteek week 1

Geplaatst op 22-11-2010

Zaterdag 27 november (Jannet en Maren)

Om 10.00 uur komen we aan in Kaapverdië, op het eiland Sal. We gooien ons anker uit in de baai bij het plaatsje Santa Maria. Daar liggen ook de SeaMotions en de Moonrise, waarmee we Maren blij verrassen op haar verjaardag. Hier blijven we een dagje, als onverwachte maar welkome onderbreking van onze motortocht, om morgenochtend verder te varen richting Sao Vicente.

Maren: “Hiep hiep hoera! Ik ben heel erg blij omdat ik vandaag jarig ben. Ik werd wakker toen iedereen voor me zong terwijl ik nog lag te slapen. En toen zag ik mooie nieuwe slingers en ballonnen in mijn lievelingskleuren. Ik was helemaal vergeten dat ik jarig was. Toen kreeg ik heel veel cadeautjes. Ik kreeg een SC Heerenveen shirt en ook een ridderpak met een zwaard en een schild. En ik kreeg ook nog kapla, heel veel geldbriefjes en dino-cadeautjes. Maar de allerleukste verrassing was dat ik mijn vrienden weer zag. En toen was ik blij blij blij! We gingen de cake eten die we gisteren hadden gebakken, met slagroom en versiersnoep. Toen ging ik lekker spelen met Sil op de SeaMotions en daar mocht ik een broodje met smeerworst eten. Daarna gingen we met z´n allen naar het strand. Daar was een harde branding en toen gingen we met onze bodyboards spelen en ik ging helemaal kopje onder. Maar het ging wel goed hoor! Pas toen het donker werd gingen we weer naar de boot. We gingen kipnuggets en gebakken aardappeltjes eten en als toetje een ijsje. Het was een super super super dag.”

 

Vrijdag 26 november (Jannet)

Wat een dag! Prachtig voor een strandvakantie maar zeilen is er helaas niet bij. Alles op de motor. En zo komen we aan veel meer dingen toe dan we hadden verwacht tijdens de oversteek: boek lezen, sinterklaas-knutselen, cake bakken, water maken, spelletjes doen en: de Hollandse gehaktballencompetitie. De mannen aan boord doen een wedstrijd wie de lekkerste gehaktballen kan maken. Vandaag is Tjalling aan de beurt en Huib Jan krijgt het nog zwaar de volgende keer!
We koersen nu inderdaad richting Kaap Verden, waar we naar verwachting morgenavond in Sao Vicente aan zullen komen. Het is de bedoeling dat we daar diesel gaan tanken en dan wachten we de passaatwind af; al dagen lang verwacht maar nog steeds niet gekomen. Maar goed, de stemming aan boord is opperbest en we hebben tijd, dus we laten ons niet gek maken.
Ondertussen loopt de temperatuur snel op: vandaag 30 gr. en zelfs ’s nachts hoeven de vestjes niet meer aan bij het wachtlopen. De dekbedden gaan uit de hoezen en de pyama’s hebben we voorlopig ook niet meer nodig. Een grote tegenstelling met de sneeuw die vandaag in Nederland is gevallen!

 

Donderdag 25 november (Huib Jan)

 

Het eerste wat ik zag was de maan. Voordat ik naar mijn hut ging was het nog aardedonker en keek ik in een pikzwart gat de nacht in. Gewoon beangstigend, hoe donker het dan is op de zwarte zee.
Ik was blij dat ik de maan weer aan de hemel zag toen ik mijn wacht om 00.00 uur begon. Het is zo`n mooi gezicht als je het maanlicht ziet schitteren in de zilveren zee en de Nederlandse driekleur achterop het hek ziet wapperen in het ivoren licht. Het enige wat zwart blijft is het radarscherm. Er is geen bootje te bekennen hier op deze plek op de oceaan. We zitten inmiddels ongeveer 300 mijl noordelijk van de Kaap Verden.

De wind plaagt ons nog steeds: de passaat lijkt steeds verder weg te kruipen en ons naar het zuiden te trekken. Normaal waait de passaat wind al bij de 25ste breedtegraad maar momenteel pas bij de 13e breedtegraad en dat is nog een heel eind richting de zuid!
We overwegen om de Kaap Verden aan te lopen en daar te wachten tot het lage drukgebied voorbij is. De Gribfiles (weerkaarten) voorspellen niet veel goeds vanaf zondag en dat is nu juist het moment dat we ongeveer op de Kaap Verden kunnen zijn met deze ‘blabberwind’.

Morgen maar eens even horen op de SSB wat onze ‘lotgenoten’ in dezelfde situatie van plan zijn.
We hebben iedere dag op twee vaste momenten contact met de andere deelnemers aan de ARC via de SSB-zender: om 14.00 UTC een Engelstalig net en om 16.00 uur een Nederlandstalig net. Het is een leuk sociaal moment en een prettig gevoel om onze ideeën en ervaringen met elkaar uit te wisselen. Al een paar keer is gebleken dat onze navigatietactieken zo slecht nog niet zijn en vele overeenkomsten hebben met de tactieken van de ‘experts’. Dat is goed voor het zelfvertrouwen en de moreel. Want navigeren in deze omstandigheden heeft meer weg van koffiedik kijken.

Buiten slaat de Genua weer tegen de verstaging aan; dat betekent weer een zgn. ‘windhole’. De zwakke wind wordt regelmatig afgewisseld met een moment van windstilte. Het schip raakt dan even uit balans en na een minuutje trekt de wind weer aan en begint ze weer wat te lopen. Dat gaat nu al een paar dagen op en neer. Een paar uurtjes lekker zeilen en dan weer van die blabberwind. Tjalling, onze eerste matroos, wordt er zeeziek van. Ik begrijp het niet… vele zeeën heb ik met hem bevaren en menige storm hebben we bedwongen en hij is nog nóóit zeeziek geweest. Dat is één van de redenen waarom we hem hebben meegevraagd. En uitgerekend hier op een oceaan, die veel wegheeft van het Sneekermeer, wordt hij zeeziek. Het kan raar verkeren! Of zouden het afkickverschijnselen zijn? Hij is immers als 5 dagen van het roken af en de borrel is streng gelimiteerd.

Het is inmiddels 01.35 uur UTC ik ga naar buiten, kijken of de maan nog schijnt en ik neem maar een borrel.

 

Woensdag 24 november (Jannet)

We vallen in herhalingen maar wéér zien we vandaag dolfijnen. Nog voor het ontbijt komen onze vrolijke zeevrienden ons begroeten. Wat een heerlijk begin van de dag! Na ons dagelijkse ochtendritueel (ontbijt, school, zeilen trimmen, etc.) valt de wind helemaal weg. Via de SSB vernemen we ook van andere schepen dat de Atlantische Oceaan hier één grote ‘swimming pool’ is. Menigeen is dan ook aan het zwemmen. Dat moment stellen wij nog even uit maar we genieten wel van het heerlijke weer en de kalme zee; in bikini op het achterdek een boek lezen bijvoorbeeld. Om 15.00 uur hebben we er genoeg van – we liggen bijna stil! Wat gaan we doen? We willen niet te veel diesel ‘verspillen’ aan het begin van onze oversteek want misschien hebben we die later harder nodig. Maar we willen ook niet drie dagen stil liggen midden op de oceaan. We besluiten uiteindelijk de motor aan te zetten en te koersen richting de Kaap Verden, tot de nacht invalt. Morgen zien we wel weer verder. Vannacht gaan we verder op zeil, met toch nog ruim 5 knopen op de teller. We kruisen de Luna Verde, andere Nederlandse vertrekkers die we al kennen, en dat is toch wel weer toevallig op deze hele grote plas. Al met al was het een prachtige dag maar hopelijk morgen toch wat meer wind.

 

Dinsdag 23 november 2010 (Maren en Tineke)

Van Maren: We hebben vandaag weer heel veel dolfijnen gezien en toen mocht ik voor naar de punt. Toen waren er wel een stuk of 100 dolfijnen in een mooie blauwe zee, veel mooier dan bij jullie. De dolfijnen bleven héééél lang bij de boot zwemmen, dat hebben jullie vast nog nooit gezien. Waarom gaan jullie niet op wereldreis? Ze sprongen en ze sprongen en nog een keer en nog een keer. We wisten niet wanneer ze weg zouden gaan. Nog vier nachtjes slapen en dan ben ik jarig, in de ARC-wedstrijd. De zee is niet zo woest en ik ben nooit zeeziek. Ik heb vandaag ook nog school gedaan. Ik ging twee toetsen maken, de rekentoets en de leestoets. Daarna mocht ik het boekiewoekie-boek maken. We zitten nu midden op de blauwe oceaan en we varen nu heel dicht bij de kust van Afrika. Maar daar gaan we niet naar toe, we gaan naar het caribisch gebied. Op de oceaan mag ik wat vaker tv kijken en met mijn dsi spelen. Ik hoop dat we veilig aan de overkant komen en dat ik vannacht over dolfijnen ga dromen. Groetjes van Maren!


Een berichtje van tweede matroos Tineke van de Seaquest. We zeilen richting Kaap Verden om van daaruit hopelijk de noordoostpassaat op te kunnen pakken richting Saint Lucia. Huib Jan heeft de koers iets westelijker ingesteld, omdat we wat dicht in de buurt van de Sahara uit kwamen en dat is niet de kust die we zoeken. Vannacht mijn eerste wacht gedraaid van 3 tot 6. Spannend. Ik heb nog geen zeebenen en mijn maag is nog niet bestand tegen de voortdurende deining van de Atlantische Oceaan. En dan de te bedenken dat deze rollercoaster niet eerder weer over is dan bij aankomst op Saint Lucia. En dan mogen we nog niet mopperen, want we hebben windkracht 4 tot 5 en volgens HJ is dit niet meer dan de deining op het Sneekermeer voor een BM-er of een Valkvlet. Hoe dan ook, ik heb de wacht goed doorstaan. Een paar grote zeeschepen kruisten voor en achter ons onze route, waarvan er 2 zo’n 250 meter groot waren. Ze bleven gelukkig op ca. 6 mijl afstand (nog even bij Tjalling gechecked, die toch wakker lag en de wacht weer van mij moest overnemen) en joegen me daardoor de stuipen gelukkig niet op het lijf en Huib Jan kon daarom lekker doorslapen.
Komende nacht moet ik opnieuw aan de bak en heb ik 2 wachten, van 9 tot 12, en 6 tot 9. Het leven is hard aan boord van de SQ, maar ik heb wel het voorrecht om morgen de zon te zien opkomen.
We hebben vandaag genoten van een prachtige zonnige dag en we zagen zowaar nog een paar andere zeilschepen. Vanmiddag om 1 uur waren we twee dagen onderweg en hadden 250 zeemijlen afgelegd. Met deze snelheid doen we er 21 dagen over, dus we hopen op wat meer wind.

 

 

Maandag 22 november (Jannet)

Onze eerste volle dag op zee is een mooie zonnige dag met zo nu en dan een wolkje. We koersen een beetje zuidelijk, langs de kust van Afrika (die we overigens niet kunnen zien), totdat we over een paar dagen de passaatwind kunnen oppakken (hopen we tenminste), zo rond de 20e breedtegraad. Die moet ons snel en comfortabel naar de overkant brengen. We proberen wat meer snelheid in het schip te krijgen want de wind valt een beetje weg en het schiet niet echt op. Nu hebben we geen haast maar tóch willen we sneller. Moeten we nog een beetje onthaasten misschien? We ‘klooien’ wat met de koers en de zeilvoering maar het wordt er niet beter op: we gaan steeds meer heen en weer slingeren en de katterigheid begint toe te slaan. Daarom gaan we uiteindelijk terug naar de oude situatie, om het comfort en dus de stemming aan boord te verhogen. Maar vooral Tineke blijft een ‘off-day’ houden, hoewel de zeeziekte het uiteindelijk niet van haar kan winnen vandaag.

‘s Ochtends gaan we met de kinderen pietengymnastiek doen op Sinterklaasmuziek. We beginnen enthousiast maar het valt toch behoorlijk tegen, dansen op de oceaandeining. We gaan morgen maar weer een poging wagen. Dan is het knutseltijd: we gaan de stoomboot maken. De meisjes vermaken zich prima en ook ’s middags gaan ze vrolijk verder met hun ‘project’.

Vandaag start ook het SSB-net van de ARC. We hebben de komende weken dagelijks contact met andere schepen uit onze groep, met wie we informatie uitwisselen over positie, weer, wind etc.

Hoogtepunt van de dag: we krijgen bezoek van een groepje dolfijnen, die vrolijk om de Seaquest heen dansen. En ook zien we nog héél even een bultrug. Wow! Na een heerlijk avondmaal -we kunnen wederom prima koken vandaag- en een prachtige maanopkomst, begint het wachtschema weer voor de nacht. Met de maan erbij ziet dat er goed uit!

De Seaquest is onderweg van Gran Canaria naar Santa Lucia! We proberen dagelijks een kort berichtje te schrijven op ons weblog; zonder foto’s helaas - die volgen later- want dat zou teveel in de papieren lopen. Je kunt onze gevaren route volgen op de site van de ARC: www.worldcruising.com. Onder ‘fleetviewer’ wordt onze actuele positie vier keer per dag automatisch aangepast.

Zondag 21 november (Jannet)

Zondag 21 november is het eindelijk tijd om onze trossen los te gooien, na een drukke week van voorbereidingen. We worden uitgezwaaid met een fanfareorkest, dansers en steltlopers op de steiger. De (voorlopig) laatste minuten aan vaste wal brengen Maren en Linde dan ook dansend en springend door. Wat een feest! Als we de haven uitvaren, worden we wederom door veel mensen uitgezwaaid. Linde merkt op dat moment heel leuk op: “Zijn we er bijna?” Oeps! Ze heeft het toch niet helemaal begrepen…

Tjalling rookt zijn laatste sigaret vlak vóór de start en Maren mag daarna de resterende Marlboro overboord gooien. Op naar de startlijn! Om precies 13.00 uur lokale tijd klinkt het startsein. We hebben er kippenvel van, hier hebben we zó lang naar toe geleefd en nu is het dan zover! Brandweerschepen spuiten water tegen een achtergrond van donkere wolken, die boven het eiland hangen. De zon, die vanaf zee op het spektakel schijnt, zorgt voor een bijzonder beeld dat we niet gauw zullen vergeten.

We hebben 2700 zeemijlen en ca. drie weken op zee voor de boeg. Toch best wel spannend want niemand van ons heeft dit eerder beleefd. Maar bovenal hebben we er heel veel zin in. We beginnen met een prachtige dag op zee: steeds meer zon, een heerlijk windje en weinig oceaandeining. Zo houden we het nog wel een paar weken vol! Als het borreltijd is, draaien we onze handen niet om voor zelfgemaakte guacamole bij de tortillachips. Borreltijd aan boord betekent op de oceaan overigens één, maximaal twee, alcoholische drankjes per dag. En dat is eigenlijk prima. Gezellig is het toch wel.

Na het avondeten gaan we een prachtige nacht in met een volle maan die op ons schuitje schijnt. Linde merkt op: “Als we gaan varen, dan gaan de maan en de sterren in de lucht en die varen dan ALTIJD met ons mee.” Bekijk de wereld door de ogen van een kind en verwonder je… In de verte zien we de laatste lichtjes van Gran Canaria. Het is een gek idee, dat we dit pas weer zien over een week of drie.

Ook verwonderen we ons erover, hoe snel we steeds minder boten om ons heen zien. Van de 250 boten die vanmiddag allemaal tegelijk zijn vertrokken, verdwijnen de meesten in ‘no time’ uit het zicht. En dan te bedenken dat we toch écht allemaal dezelfde kant op varen! Toch blijft het uitkijken geblazen, ondervinden we aan den lijve, als we rond 9 uur ’s avonds bijna een aanvaring hebben met een ander schip. We letten even niet op als we op de ssb zitten te ‘tokkelen’ met de Seamotions en de Moonrise. Het wordt een ‘narrow escape’ maar gelukkig zijn er altijd twee schepen die op moeten letten… pfff…

Na een heerlijke nacht (we slapen super tussen de wachten door) is het lekker wakker worden met de geur van vers gebakken brood. Het ontbijt is toch een gezellig hoogtepuntje aan het begin van een mooie dag op zee.

Link + foto's

De laatste loodjes

Geplaatst op 20-11-2010

Tjonge jonge, wat kan een mens druk zijn met de voorbereidingen voor een Atlantische oversteek! Samen met Tjalling en Tineke zijn we een week lang bezig met boot poetsen en provianderen. Ooit een dag lang doorgebracht in de supermarkt? Wij wel - sinds deze week althans. En dan hebben we het nog niet eens over het goed en overzichtelijk opbergen van alle etenswaar – want ook dat is een dag werk. De boot glimt en is helemaal volgestouwd met lekkere en voedzame dingen.

 

Maren beleeft veel deze week: Ze mag de Nederlandse vlag dragen tijdens de openingsceremonie van de ARC 2010; o wat is ze trots! (en heit en mem niet minder) Ook gaat ze iedere ochtend naar de children’s club. Daar krijgt ze o.a. haar eerste zeillessen in een optimistje en doet ze mee als ‘drenkeling’ tijdens een demonstratie van het reddingsvlot. Ze maakt veel plezier met vriendjes van diverse nationaliteiten.

 

Op de farewell party sluiten we deze drukke maar feestelijke week af met vuurwerk. En we luiden daarmee onze eerste oceaanoversteek in. Morgen om één uur gooien we onze trossen los en we halen ze pas weer tevoorschijn als we in St Lucia zijn, over een week of drie. We zijn er helemaal klaar voor. Hier hebben we zó lang naar toe geleefd. En nu is het eindelijk zover!

Link + foto's

Feest!

Geplaatst op 14-11-2010

Na een paar dagen ankeren met uitzicht op de haven van Las Palmas, besluiten we maandagmorgen ons rustige plekje te verruilen voor de gezellige drukte in de haven. Wij proberen, buiten alle regels om, een beter plekje te bemachtigen dan het plekje dat ons was toebedeeld: pal naast een piepende, krakende en dus vréselijk irritante meerpaal; vooral ’s nachts. We ‘enteren’ het havenkantoor met onze twee kleine meisjes, die we hebben ingepeperd dat ze lief moeten lachen. En het werkt: blonde haren en kindergezichtjes maken in Spanje mogelijk wat onmogelijk is. We krijgen een prachtig plekje naast en in de buurt van allemaal gezellige mensen die we al eerder hebben ontmoet, waaronder Willem en Martine (Flying Swan), Thijs en Wilma (Luna Verde) en Remco en Cathelijne (Odd@sea) met baby Jules: met 7 maanden de jongste deelnemer aan de ARC.

In de haven merk je de bedrijvigheid die gepaard gaat met de aanstaande oversteek. Nu is het in een haven altijd gezellig druk maar hier gaat het nog een stapje verder: Vanaf ’s ochtends vroeg is iedereen aan het klussen, fourageren, opruimen, onderhoud plegen, poetsen etc. en dat gaat de hele dag zo door. En het gekke is: iedere dag komen er weer nieuwe dingen bij op het ‘to do-lijstje’. Daarnaast wordt er nog veel georganiseerd, zoals seminars over weer, zeilvoering, proviandering enz. Ook krijgen alle deelnemende schepen een grondige securitycheck en wij doorstaan deze check natuurlijk met glans. Niet dat we er echt over inzaten, maar het geeft toch een veilig gevoel als een ander dat nog even tegen je zegt.

Nu we toch bezig zijn met al deze serieuze zaken, reorganiseren we de boot ook nog maar eens tot in detail. Dat werd wel weer eens tijd want sinds ons vertrek op 5 juni hebben we er weinig meer aan veranderd en het kan toch echt véél efficiënter. ‘Oma’ Martine past op de kinderen, dus kunnen we lekker even doorpakken. We kopen de Ikea leeg met bakken in alle soorten en maten, zodat we 21 november met een goed en overzichtelijk gevuld schip kunnen vertrekken. Eigenlijk zouden we vaker aan een ARC mee moeten doen want de Seaquest is nog nooit zó op orde geweest .

 

Tja, en verder? Alsof we het nog niet druk genoeg hebben, gaan we van borrel naar happy hour, van feestje naar diner dansant en van barbecue naar beachparty. Dan beginnen we weer van voren af aan en dat gaat zo door tot we vertrekken. Ook voor de kinderen is er volop vertier: zij hebben plezier op alle feestjes en ze hebben bovendien hun eigen feestjes, zoals een beachparty voor alle ‘ARC-kinderen’, waar ze heerlijk ‘internationaal’ rennen, rollen en ravotten in het zand. En op 11 november vieren we Sint Maarten op de steiger. Maren en Linde kloppen aan bij andere boten en zingen uit volle borst hun liedjes. Niemand heeft hier ooit van Sint Maarten gehoord maar ze begrijpen allemaal dat het om de snoepjes gaat dus de meiden helemaal blij.

Het allergrootste feest deze week is toch wel de verjaardag van Linde op 13 november. De jongste matroos van de Seaquest wordt 3 jaar en daar heeft ze zo haar eigen ideeën over: ze wil graag een roze flamencojurk mét roze flamencoschoenen én een roze flamencowaaier. Prima. Verder wil onze prinses graag een Sneeuwwitje-taart. Geregeld. De boot moet vol met vlaggetjes en ballonnen. Doen we. En ’s avonds eten we kipnuggets met gebakken aardappeltjes en héél veel mayonaise. Wat een feest! Linde heeft de dag van haar leven en ze valt ’s avonds zingend in slaap.

De haven wordt elke dag voller en voller en het ziet er gezellig uit met alle gepavoiseerde schepen. Van de 250 deelnemende schepen moeten er nu nog ca. 70 aankomen in Las Palmas. Zij liggen allemaal in Gibraltar te wachten op beter weer want daar schijnen golven te zijn van 12 meter en hoger. Die hebben wel een andere reis voor de boeg, als je het vergelijkt met onze prachtige tochten hier naar toe...

 

De komende week hebben we nog een druk programma, waarin we ons, naast de feestjes, bezighouden met het menu en de proviandering voor de oversteek en de laatste klusjes aan de boot. Het aftellen is begonnen!

Link + foto's

Wind, zand en visnetten

Geplaatst op 7-11-2010

Na het uitzwaaien van alle vrienden zijn we van plan snel door te varen richting Las Palmas, aan de andere kant van het eiland. Dit vertrek wordt echter steeds weer een dag uitgesteld om diverse redenen: Maren en Linde worden ziek (voor de eerste keer tijdens onze reis overigens) en de dagen daarna zijn ze nog heel erg moe. Geen ideale situatie om te gaan varen want dan ligt zeeziekte op de loer. Bovendien is het weer, met name de wind, een beetje onstuimig. Er zijn harde windstoten met uitschieters tot meer dan 30 knopen en kilo’s Sahara-zand komen zó de oceaan overvliegen, om vervolgens te landen op de Seaquest. Ongelofelijk! Huib Jan heeft de boot net grondig gepoetst maar daar is weinig meer van over.

Door alle uitstel van vertrek begint onze watervoorraad echter wel op te raken. In de haven is het water niet schoon genoeg om de watermaker aan te zetten en water tanken op de steiger zien we hier ook niet meer zo zitten. We doen een week lang extra zuinig met het schaarse vocht. Dat betekent bijvoorbeeld douchen op de steiger -met koud water- en de wasmachine vullen met water rechtstreeks van de steiger, met een geïmproviseerde waterslangconstructie. Als we vrijdag 5 november eindelijk de trossen losgooien, zijn onze watertanks tot de laatste druppel leeg en de watermaker draait dan ook de hele dag om onze voorraad weer aan te vullen.

Deze tocht (de ‘generale!’) besluiten we langs de westkant van Gran Canaria te gaan, in tegenstelling tot het advies van de havenmeester. Zo proberen we de invloed van wind en zand iets af te zwakken, in de luwte van het eiland. Dit besluit pakt gelukkig goed uit en we zeilen heel relaxed op redelijk vlak water langs de kust met steile grijsrode rotsen. De vliegende vissen ketsen tegen het volblauwe water van de zee. De ‘acceleratiezones’ (soort windversnellingen) rond de Canaren zorgen voor een zeer afwisselende tocht: het ene moment liggen we bijna stil en het andere moment ‘speren’ we vooruit door de windverschillen.

Na een paar uur varen is de wind ‘op’ en moeten we verder op de motor. Op zich prima, tot we een grote klap horen en de boot vervolgens gaat trillen. Wat is dit?!? Er blijkt een visnet in de schroef te zitten. Foute bingo. We reageren instinctief op de juiste manier door de motor in de achteruit te zetten en… we zijn weer los... oef! De ‘rope cutter’ (scherpe mesjes rond de schroefas) doet haar werk gelukkig goed en alles loopt met een sisser af.

Bij aankomst in Las Palmas is de zon al ondergegaan. We verdwalen bijna tussen de container- en cruiseschepen die in- en uitvaren en voelen ons erg nietig in ons ‘kleine’ bootje. Bovendien hobbelt de zee hier behoorlijk, dus we moeten nog even op de tanden bijten tot we naar binnen mogen. Als we eindelijk in rustiger water zijn, besluiten we eerst een paar dagen te gaan ankeren, met uitzicht op de haven waar we over twee weken vertrekken met de ARC. Nog even een paar dagen rust, voordat we ons op de voorbereidingen en in het feestgedruis gaan storten.

Link + foto's

'Herfst'vakantie!

Geplaatst op 1-11-2010

Puerto de Mogán ligt aan de zuidwest kust van Gran Canaria. Het dorpje is gebouwd rond de haven en dat geeft een speciaal sfeertje. Door de kleine kanaaltjes die tussen de huizen en onder arcadebogen door lopen, met bougainville in alle kleuren, wordt Puerto de Mogán ook wel Klein Venetië genoemd. Hier blijven we bijna twee weken in de haven liggen. De belangrijkste reden hiervoor is dat Criss, Monique, Ties en Noortje vakantie vieren in Puerto de Mogán.

Tijdens de Nederlandse herfstvakantie hebben wij iedere ochtend Seaquestcollege.‘s Middags en ‘s avonds zijn wij echter ook ‘vrij’ en nemen we het er van: de kinderen spelen heerlijk met hun vriendjes uit Nederland en we genieten mee van het grand hotel met zwembad, restaurant en minidisco. Maar het hoogtepunt van deze ‘vakantie’ is volgens Maren toch wel het ligbad in de hotelkamer. Wát een luxe! Maren en Linde vieren deze week ook alvast een beetje hun verjaardagen want bij cadeautjes hoort een feestje, toch?

Er staat ons op Gran Canaria nog een verrassing te wachten: we krijgen bezoek van Erik en Jeannette van Stralen, die hier ook toevallig een vakantie hebben geboekt. We hebben een paar gezellige dagen met ze en ze hebben bovendien een tas vol ‘Hollands lekkers’ meegenomen, waar we nog lang van zullen genieten. Als we een dagje met ze op stap gaan in hun auto om iets van het eiland te zien, worden Maren en Linde wagenziek. We besluiten daarom rechtsomkeert te gaan naar het hotel, waar we weer genieten van de luxe van een zwembad.

Ook vindt er deze week een korte hereniging plaats met de SeaMotions en de Moonrise. We gaan gezellig een avondje vis eten met de Hollandse enclave, d.w.z. 16 Nederlanders aan één lange tafel in een restaurant; daar kun je niet omheen! We hebben het ‘ouderwets gezellig’ met elkaar, wisselen de laatste foto’s uit en nemen vervolgens afscheid tot een weerzien in de Carieb.

Maren hoort terloops iets over het zeilmeisje Laura Dekker, die bij ons aan de steiger ligt. Haar verhaal intrigeert Maren enorm en ze zet dan ook alles op alles om haar te kunnen spreken. Nog dezelfde dag heeft Maren het voor elkaar en ze hebben samen een leuk gesprek over een wereldreis, de wereldschool en andere koetjes en kalfjes.

Maren slaat ook zelf steeds meer haar vleugels uit en ze wil alleen op stap in de rubberboot. Voor we het in de gaten hebben heeft ze de motor al gestart en gaat ze ‘en tour’. Daar worden wij toch wel een beetje nerveus van… Mevrouw trekt veel bekijks in de haven met haar stoere actie, ondanks haar beperkte (door ons opgelegde) actieradius.

We hebben het erg gezellig hier maar het nadeel van langere tijd op dezelfde plek blijven is dat je zo moeilijk weer los komt. En dat is nou nét wat we niet willen tijdens onze wereldreis. Als het weer gunstig is varen we daarom verder richting Las Palmas, waar de voorbereidingen zullen beginnen voor de ARC.

Link + foto's