Atlantische oversteek week 1

22-11-2010

Zaterdag 27 november (Jannet en Maren)

Om 10.00 uur komen we aan in Kaapverdië, op het eiland Sal. We gooien ons anker uit in de baai bij het plaatsje Santa Maria. Daar liggen ook de SeaMotions en de Moonrise, waarmee we Maren blij verrassen op haar verjaardag. Hier blijven we een dagje, als onverwachte maar welkome onderbreking van onze motortocht, om morgenochtend verder te varen richting Sao Vicente.

Maren: “Hiep hiep hoera! Ik ben heel erg blij omdat ik vandaag jarig ben. Ik werd wakker toen iedereen voor me zong terwijl ik nog lag te slapen. En toen zag ik mooie nieuwe slingers en ballonnen in mijn lievelingskleuren. Ik was helemaal vergeten dat ik jarig was. Toen kreeg ik heel veel cadeautjes. Ik kreeg een SC Heerenveen shirt en ook een ridderpak met een zwaard en een schild. En ik kreeg ook nog kapla, heel veel geldbriefjes en dino-cadeautjes. Maar de allerleukste verrassing was dat ik mijn vrienden weer zag. En toen was ik blij blij blij! We gingen de cake eten die we gisteren hadden gebakken, met slagroom en versiersnoep. Toen ging ik lekker spelen met Sil op de SeaMotions en daar mocht ik een broodje met smeerworst eten. Daarna gingen we met z´n allen naar het strand. Daar was een harde branding en toen gingen we met onze bodyboards spelen en ik ging helemaal kopje onder. Maar het ging wel goed hoor! Pas toen het donker werd gingen we weer naar de boot. We gingen kipnuggets en gebakken aardappeltjes eten en als toetje een ijsje. Het was een super super super dag.”

 

Vrijdag 26 november (Jannet)

Wat een dag! Prachtig voor een strandvakantie maar zeilen is er helaas niet bij. Alles op de motor. En zo komen we aan veel meer dingen toe dan we hadden verwacht tijdens de oversteek: boek lezen, sinterklaas-knutselen, cake bakken, water maken, spelletjes doen en: de Hollandse gehaktballencompetitie. De mannen aan boord doen een wedstrijd wie de lekkerste gehaktballen kan maken. Vandaag is Tjalling aan de beurt en Huib Jan krijgt het nog zwaar de volgende keer!
We koersen nu inderdaad richting Kaap Verden, waar we naar verwachting morgenavond in Sao Vicente aan zullen komen. Het is de bedoeling dat we daar diesel gaan tanken en dan wachten we de passaatwind af; al dagen lang verwacht maar nog steeds niet gekomen. Maar goed, de stemming aan boord is opperbest en we hebben tijd, dus we laten ons niet gek maken.
Ondertussen loopt de temperatuur snel op: vandaag 30 gr. en zelfs ’s nachts hoeven de vestjes niet meer aan bij het wachtlopen. De dekbedden gaan uit de hoezen en de pyama’s hebben we voorlopig ook niet meer nodig. Een grote tegenstelling met de sneeuw die vandaag in Nederland is gevallen!

 

Donderdag 25 november (Huib Jan)

 

Het eerste wat ik zag was de maan. Voordat ik naar mijn hut ging was het nog aardedonker en keek ik in een pikzwart gat de nacht in. Gewoon beangstigend, hoe donker het dan is op de zwarte zee.
Ik was blij dat ik de maan weer aan de hemel zag toen ik mijn wacht om 00.00 uur begon. Het is zo`n mooi gezicht als je het maanlicht ziet schitteren in de zilveren zee en de Nederlandse driekleur achterop het hek ziet wapperen in het ivoren licht. Het enige wat zwart blijft is het radarscherm. Er is geen bootje te bekennen hier op deze plek op de oceaan. We zitten inmiddels ongeveer 300 mijl noordelijk van de Kaap Verden.

De wind plaagt ons nog steeds: de passaat lijkt steeds verder weg te kruipen en ons naar het zuiden te trekken. Normaal waait de passaat wind al bij de 25ste breedtegraad maar momenteel pas bij de 13e breedtegraad en dat is nog een heel eind richting de zuid!
We overwegen om de Kaap Verden aan te lopen en daar te wachten tot het lage drukgebied voorbij is. De Gribfiles (weerkaarten) voorspellen niet veel goeds vanaf zondag en dat is nu juist het moment dat we ongeveer op de Kaap Verden kunnen zijn met deze ‘blabberwind’.

Morgen maar eens even horen op de SSB wat onze ‘lotgenoten’ in dezelfde situatie van plan zijn.
We hebben iedere dag op twee vaste momenten contact met de andere deelnemers aan de ARC via de SSB-zender: om 14.00 UTC een Engelstalig net en om 16.00 uur een Nederlandstalig net. Het is een leuk sociaal moment en een prettig gevoel om onze ideeën en ervaringen met elkaar uit te wisselen. Al een paar keer is gebleken dat onze navigatietactieken zo slecht nog niet zijn en vele overeenkomsten hebben met de tactieken van de ‘experts’. Dat is goed voor het zelfvertrouwen en de moreel. Want navigeren in deze omstandigheden heeft meer weg van koffiedik kijken.

Buiten slaat de Genua weer tegen de verstaging aan; dat betekent weer een zgn. ‘windhole’. De zwakke wind wordt regelmatig afgewisseld met een moment van windstilte. Het schip raakt dan even uit balans en na een minuutje trekt de wind weer aan en begint ze weer wat te lopen. Dat gaat nu al een paar dagen op en neer. Een paar uurtjes lekker zeilen en dan weer van die blabberwind. Tjalling, onze eerste matroos, wordt er zeeziek van. Ik begrijp het niet… vele zeeën heb ik met hem bevaren en menige storm hebben we bedwongen en hij is nog nóóit zeeziek geweest. Dat is één van de redenen waarom we hem hebben meegevraagd. En uitgerekend hier op een oceaan, die veel wegheeft van het Sneekermeer, wordt hij zeeziek. Het kan raar verkeren! Of zouden het afkickverschijnselen zijn? Hij is immers als 5 dagen van het roken af en de borrel is streng gelimiteerd.

Het is inmiddels 01.35 uur UTC ik ga naar buiten, kijken of de maan nog schijnt en ik neem maar een borrel.

 

Woensdag 24 november (Jannet)

We vallen in herhalingen maar wéér zien we vandaag dolfijnen. Nog voor het ontbijt komen onze vrolijke zeevrienden ons begroeten. Wat een heerlijk begin van de dag! Na ons dagelijkse ochtendritueel (ontbijt, school, zeilen trimmen, etc.) valt de wind helemaal weg. Via de SSB vernemen we ook van andere schepen dat de Atlantische Oceaan hier één grote ‘swimming pool’ is. Menigeen is dan ook aan het zwemmen. Dat moment stellen wij nog even uit maar we genieten wel van het heerlijke weer en de kalme zee; in bikini op het achterdek een boek lezen bijvoorbeeld. Om 15.00 uur hebben we er genoeg van – we liggen bijna stil! Wat gaan we doen? We willen niet te veel diesel ‘verspillen’ aan het begin van onze oversteek want misschien hebben we die later harder nodig. Maar we willen ook niet drie dagen stil liggen midden op de oceaan. We besluiten uiteindelijk de motor aan te zetten en te koersen richting de Kaap Verden, tot de nacht invalt. Morgen zien we wel weer verder. Vannacht gaan we verder op zeil, met toch nog ruim 5 knopen op de teller. We kruisen de Luna Verde, andere Nederlandse vertrekkers die we al kennen, en dat is toch wel weer toevallig op deze hele grote plas. Al met al was het een prachtige dag maar hopelijk morgen toch wat meer wind.

 

Dinsdag 23 november 2010 (Maren en Tineke)

Van Maren: We hebben vandaag weer heel veel dolfijnen gezien en toen mocht ik voor naar de punt. Toen waren er wel een stuk of 100 dolfijnen in een mooie blauwe zee, veel mooier dan bij jullie. De dolfijnen bleven héééél lang bij de boot zwemmen, dat hebben jullie vast nog nooit gezien. Waarom gaan jullie niet op wereldreis? Ze sprongen en ze sprongen en nog een keer en nog een keer. We wisten niet wanneer ze weg zouden gaan. Nog vier nachtjes slapen en dan ben ik jarig, in de ARC-wedstrijd. De zee is niet zo woest en ik ben nooit zeeziek. Ik heb vandaag ook nog school gedaan. Ik ging twee toetsen maken, de rekentoets en de leestoets. Daarna mocht ik het boekiewoekie-boek maken. We zitten nu midden op de blauwe oceaan en we varen nu heel dicht bij de kust van Afrika. Maar daar gaan we niet naar toe, we gaan naar het caribisch gebied. Op de oceaan mag ik wat vaker tv kijken en met mijn dsi spelen. Ik hoop dat we veilig aan de overkant komen en dat ik vannacht over dolfijnen ga dromen. Groetjes van Maren!


Een berichtje van tweede matroos Tineke van de Seaquest. We zeilen richting Kaap Verden om van daaruit hopelijk de noordoostpassaat op te kunnen pakken richting Saint Lucia. Huib Jan heeft de koers iets westelijker ingesteld, omdat we wat dicht in de buurt van de Sahara uit kwamen en dat is niet de kust die we zoeken. Vannacht mijn eerste wacht gedraaid van 3 tot 6. Spannend. Ik heb nog geen zeebenen en mijn maag is nog niet bestand tegen de voortdurende deining van de Atlantische Oceaan. En dan de te bedenken dat deze rollercoaster niet eerder weer over is dan bij aankomst op Saint Lucia. En dan mogen we nog niet mopperen, want we hebben windkracht 4 tot 5 en volgens HJ is dit niet meer dan de deining op het Sneekermeer voor een BM-er of een Valkvlet. Hoe dan ook, ik heb de wacht goed doorstaan. Een paar grote zeeschepen kruisten voor en achter ons onze route, waarvan er 2 zo’n 250 meter groot waren. Ze bleven gelukkig op ca. 6 mijl afstand (nog even bij Tjalling gechecked, die toch wakker lag en de wacht weer van mij moest overnemen) en joegen me daardoor de stuipen gelukkig niet op het lijf en Huib Jan kon daarom lekker doorslapen.
Komende nacht moet ik opnieuw aan de bak en heb ik 2 wachten, van 9 tot 12, en 6 tot 9. Het leven is hard aan boord van de SQ, maar ik heb wel het voorrecht om morgen de zon te zien opkomen.
We hebben vandaag genoten van een prachtige zonnige dag en we zagen zowaar nog een paar andere zeilschepen. Vanmiddag om 1 uur waren we twee dagen onderweg en hadden 250 zeemijlen afgelegd. Met deze snelheid doen we er 21 dagen over, dus we hopen op wat meer wind.

 

 

Maandag 22 november (Jannet)

Onze eerste volle dag op zee is een mooie zonnige dag met zo nu en dan een wolkje. We koersen een beetje zuidelijk, langs de kust van Afrika (die we overigens niet kunnen zien), totdat we over een paar dagen de passaatwind kunnen oppakken (hopen we tenminste), zo rond de 20e breedtegraad. Die moet ons snel en comfortabel naar de overkant brengen. We proberen wat meer snelheid in het schip te krijgen want de wind valt een beetje weg en het schiet niet echt op. Nu hebben we geen haast maar tóch willen we sneller. Moeten we nog een beetje onthaasten misschien? We ‘klooien’ wat met de koers en de zeilvoering maar het wordt er niet beter op: we gaan steeds meer heen en weer slingeren en de katterigheid begint toe te slaan. Daarom gaan we uiteindelijk terug naar de oude situatie, om het comfort en dus de stemming aan boord te verhogen. Maar vooral Tineke blijft een ‘off-day’ houden, hoewel de zeeziekte het uiteindelijk niet van haar kan winnen vandaag.

‘s Ochtends gaan we met de kinderen pietengymnastiek doen op Sinterklaasmuziek. We beginnen enthousiast maar het valt toch behoorlijk tegen, dansen op de oceaandeining. We gaan morgen maar weer een poging wagen. Dan is het knutseltijd: we gaan de stoomboot maken. De meisjes vermaken zich prima en ook ’s middags gaan ze vrolijk verder met hun ‘project’.

Vandaag start ook het SSB-net van de ARC. We hebben de komende weken dagelijks contact met andere schepen uit onze groep, met wie we informatie uitwisselen over positie, weer, wind etc.

Hoogtepunt van de dag: we krijgen bezoek van een groepje dolfijnen, die vrolijk om de Seaquest heen dansen. En ook zien we nog héél even een bultrug. Wow! Na een heerlijk avondmaal -we kunnen wederom prima koken vandaag- en een prachtige maanopkomst, begint het wachtschema weer voor de nacht. Met de maan erbij ziet dat er goed uit!

De Seaquest is onderweg van Gran Canaria naar Santa Lucia! We proberen dagelijks een kort berichtje te schrijven op ons weblog; zonder foto’s helaas - die volgen later- want dat zou teveel in de papieren lopen. Je kunt onze gevaren route volgen op de site van de ARC: www.worldcruising.com. Onder ‘fleetviewer’ wordt onze actuele positie vier keer per dag automatisch aangepast.

Zondag 21 november (Jannet)

Zondag 21 november is het eindelijk tijd om onze trossen los te gooien, na een drukke week van voorbereidingen. We worden uitgezwaaid met een fanfareorkest, dansers en steltlopers op de steiger. De (voorlopig) laatste minuten aan vaste wal brengen Maren en Linde dan ook dansend en springend door. Wat een feest! Als we de haven uitvaren, worden we wederom door veel mensen uitgezwaaid. Linde merkt op dat moment heel leuk op: “Zijn we er bijna?” Oeps! Ze heeft het toch niet helemaal begrepen…

Tjalling rookt zijn laatste sigaret vlak vóór de start en Maren mag daarna de resterende Marlboro overboord gooien. Op naar de startlijn! Om precies 13.00 uur lokale tijd klinkt het startsein. We hebben er kippenvel van, hier hebben we zó lang naar toe geleefd en nu is het dan zover! Brandweerschepen spuiten water tegen een achtergrond van donkere wolken, die boven het eiland hangen. De zon, die vanaf zee op het spektakel schijnt, zorgt voor een bijzonder beeld dat we niet gauw zullen vergeten.

We hebben 2700 zeemijlen en ca. drie weken op zee voor de boeg. Toch best wel spannend want niemand van ons heeft dit eerder beleefd. Maar bovenal hebben we er heel veel zin in. We beginnen met een prachtige dag op zee: steeds meer zon, een heerlijk windje en weinig oceaandeining. Zo houden we het nog wel een paar weken vol! Als het borreltijd is, draaien we onze handen niet om voor zelfgemaakte guacamole bij de tortillachips. Borreltijd aan boord betekent op de oceaan overigens één, maximaal twee, alcoholische drankjes per dag. En dat is eigenlijk prima. Gezellig is het toch wel.

Na het avondeten gaan we een prachtige nacht in met een volle maan die op ons schuitje schijnt. Linde merkt op: “Als we gaan varen, dan gaan de maan en de sterren in de lucht en die varen dan ALTIJD met ons mee.” Bekijk de wereld door de ogen van een kind en verwonder je… In de verte zien we de laatste lichtjes van Gran Canaria. Het is een gek idee, dat we dit pas weer zien over een week of drie.

Ook verwonderen we ons erover, hoe snel we steeds minder boten om ons heen zien. Van de 250 boten die vanmiddag allemaal tegelijk zijn vertrokken, verdwijnen de meesten in ‘no time’ uit het zicht. En dan te bedenken dat we toch écht allemaal dezelfde kant op varen! Toch blijft het uitkijken geblazen, ondervinden we aan den lijve, als we rond 9 uur ’s avonds bijna een aanvaring hebben met een ander schip. We letten even niet op als we op de ssb zitten te ‘tokkelen’ met de Seamotions en de Moonrise. Het wordt een ‘narrow escape’ maar gelukkig zijn er altijd twee schepen die op moeten letten… pfff…

Na een heerlijke nacht (we slapen super tussen de wachten door) is het lekker wakker worden met de geur van vers gebakken brood. Het ontbijt is toch een gezellig hoogtepuntje aan het begin van een mooie dag op zee.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!