Atlantische oversteek week 2

29-11-2010

De Seaquest is onderweg van Gran Canaria naar Santa Lucia. We proberen dagelijks een kort berichtje te schrijven; zonder foto’s helaas, die volgen later. Onze route is te volgen op www.worldcruising.com. Onder ‘fleetviewer’ zie je onze actuele positie.

 

Zondag 5 december (Sinterklaas)

Wie komt er helemaal uit Spanje varen?
De Seaquest op de woeste baren!
Maar hoe moet dat nou met die pakjes op zee?
De Sint die heeft een goed idee!
Hij verstopt de pakjes al eerder aan boord,
Heb je zoiets ooit gehoord?
Dan schrijft hij een brief en stopt die in een fles,
“Aan de Seaquest” luidt het adres.
Op 5 december zijn HJ en Tjalling aan het vissen
En je kunt het vast al gissen:
De zee hapt toe en ze hebben beet,
Maar wat is dat? Een grote kreet!
Aan de haak geen vis – maar een fles met een brief,
Voor de Seaquest-kindjes-lief.
“Volg het pepernotenspoor” heeft Sint geschreven.
Hoera voor de Sint! Lang zal hij leven!
Aan het einde van dit zoete spoor,
Staan we luid te juichen in koor:
“Pakjes! Oók op de oceaan!”
Wat heeft de Sint zijn best gedaan!
Het wordt een onvergetelijk Sinterklaasfeest,
Terwijl de Seaquest over de oceaan racet.
Want de állergrootste verrassing komt vandaag van Zwarte Piet:
DE PASSAATWIND! En die brengt ons héél veel ‘speed’!
De Sint


Zaterdag 4 december (Jannet)

Hoewel de buitentemperaturen hier anders doen vermoeden, is het bijna Sinterklaasavond. Vandaag zijn we dan ook druk in de weer met de voorbereidingen. Terwijl de ‘pepernoten-samba’ door de kombuis galmt, gaan de Pepernotenpietjes pepernoten bakken, samen met hoofd-Pepernotenpiet Jannet. En ‘voor de sfeer’ nemen we er een beker warme chocolademelk bij – alsof het nog niet warm genoeg is, pfff…

Linde is al langer in ‘Caribische Sinterklaas-sferen’: als ze eerder deze week pepernoten in haar schoentje vindt, roept ze, helemaal verrukt: “Oh! Lekker! Kokosnoten!” Ook de rijmpieten zijn druk in de weer, vooral tijdens de wachten ’s nachts. Want o, eindelijk kunnen die hun hart eens luchten over de rest van de Seaqrew :-)

We hebben het er zo druk mee, dat we bijna vergeten dat we ook nog héérlijk zeilen vandaag. We koersen eindelijk westwaarts, de wind trekt steeds meer aan en we gaan recht op het doel af! En wat de passaat betreft: hij komt, hij komt! Vol verwachting klopt ons hart…


Vrijdag 3 december (Tineke)

HJ kon gistermiddag nog een beetje gekscherend over mijn katterigheid doen, maar sinds vanochtend zit hij zelf ook niet meer zo lekker in zijn bruine velletje. De pilletjes zijn inderdaad op, maar hij ligt nu in de hut met een katterig gevoel en een pleistertje achter zijn oor. Van bovenmatig drankgebruik kan het niet komen, want onze alcoholconsumptie is minimaal volgens de orders van de kapitein, dus misschien toch ook een beetje zeeziek??? En ik ben inmiddels weer aardig bij de pinken en weer bijna ingeslingerd, evenals Tjalling, die vanaf de Kaap Verden nergens last van heeft. Jannet en de kinderen voelen zich ook goed.

Tjalling dacht vanmiddag een haaienvin te zien, maar hij zag ze gisteren ook al vliegen. Wij hebben in ieder geval geen haai gezien.

Eindelijk varen we, sinds vanmiddag 16.00 uur Kaapverdische tijd, in westelijke richting. Voor de wind dus. Erg voor de wind gaat het ons jammer genoeg niet, want we komen niet boven de 3 knopen uit. Het is nog 1960 nautische mijlen en omgerekend betekent het dat we er dan nog eens 17 dagen over zullen doen voordat we weer “land in zicht” kunnen roepen. Maar we gaan ervan uit dat we toch de komende dagen weer op 6 knopen liggen en dat het rollen dan ook wel wat heftiger gaat worden. Tjalling en ik zullen dan in de voorhut van bakboord naar stuurboord rollebollen. Rollebollen was vroeger wel leuk, maar we zullen er nu veel minder plezier aan beleven.

Er zitten nog een aantal Nederlandse schepen bij ons in de buurt waar we iedere dag mee communiceren, die ook tussen de 12e en 14e breedtegraad zitten. Sommige iets oostelijk, andere iets westelijk van ons. Al hebben we vandaag geen boot gezien, je weet toch dat er een aantal andere ARC zeilers bij je in de buurt zijn. Geeft toch een gevoel van saamhorigheid

 

Donderdag 2 december (Huib Jan)

Het gebeurt vlak na het eten… Onze dekmatroos Tjalling S. zit in het donker heerlijk te genieten in de kuip, zonder sigaretje, wanneer Neptunus het nodig acht hem te verrassen. Het schip duikt in een golf en op hetzelfde moment krijgt Tjalling iets in zijn gezicht. Hij voelt iets nats en zouts op zijn wang splashen en hij kijkt verschrikt naar de zee. Het zilte nat gaat via zijn wang naar zijn neus. Bah, wat is dat? Het stinkt! Op hetzelfde ogenblik springt ‘het’ van de kuipbank omhoog tegen Tjalling zijn blote dij. AAAHHH!! Wat is dat?!? En Tjalling springt een meter omhoog. “Een vis, een vis!” stottert hij. Als we de zaklantaarn aanklikken ligt er een vol blauwe gevleugelde vis te spartelen op de kuipkussens. De eerste vliegende vis heeft zijn intrede gedaan in de kuip van de Seaquest.

Het is nog steeds donker buiten en ik heb wacht van 00.00 uur tot 03.00 uur. De omstandigheden zijn veranderd, vergeleken met eerdere dagen. De passaatwind giert door het wand en de Seaquest veegt met 9 knopen door de zee. Het Sneekermeer van weleer is veranderd in een bijna spookachtige oceaan. Er is geen maan dus we zien niet veel. Het is wel helder en er schitteren duizenden sterren aan de hemel. De omstandigheden aan boord zijn drastisch veranderd. Het heerlijke wiegen is overgegaan in serieus geschommel en alle spieren in ons lichaam zijn aan het werk om ons te verzetten en het omvallen tegen te gaan. Wat gebleven is, is het pure genieten. Wát een schip, zo`n Hallberg Rassy! Het is echt kikken om zo over de oceaan te scheuren. We koersen nog steeds in zuidelijke richting, op naar de 12e breedte graad; zo ver moeten we doorzetten om onder de windstiltes door te varen richting het westen. Wat maakt het uit? We hebben alle tijd. Alleen Tineke ziet de bodem van het zeeziektepillendoosje naderen en vraagt vanavond: “Zijn er nog meer?” Nee Tinus, op is op...

 

 

Woensdag 1 december (Jannet)

Na twee dagen in Sao Vicente kiezen we vandaag weer het ruime sop. Het is 11 uur lokale tijd en we hebben 2200 zeemijlen voor de boeg. Samen met een aantal andere ARC-deelnemers varen we de haven uit, net als 10 dagen geleden. Maar het voelt nu heel anders. ‘De kop is er af’ en dat scheelt toch, hoewel het grootste deel van onze oversteek nog moet komen: het is nog ca. twee weken varen tot onze aankomst in St Lucia. Best wel weer spannend…

Gisteren nog hoorden we het verhaal van de ‘Marisja’, een andere ARC-deelnemer die direct na de start westelijk is gaan varen. Zij zijn eergisteren omgedraaid en keren terug naar Las Palmas. Reden? Een zware depressie met zeer harde tegenwind, iets wat ze na een week ‘stampen’ niet meer zien zitten. Wát een tegenstelling met de week die wij achter de rug hebben!

Gelukkig kunnen wij het tweede deel van onze Atlantische oversteek weer rustig ‘inslingeren’. En dat is maar goed ook want door de korte onderbreking zijn we toch weer behoorlijk ‘uitgeslingerd’. Op de genaker varen we rustig tussen de Kaap Verden door, in zuidwestelijke richting, richting open zee. Voordat het donker wordt, nemen we afscheid van het laatste stukje land in zicht, voor de komende twee weken althans. Want een uitwijkmogelijkheid hebben we nu niet meer. De wind wordt steeds stabieler en als het zo doorgaat, hopen we binnenkort dan toch écht een keer de passaatwind op te pakken. Maar niets zo veranderlijk als het weer, dus we wachten in spanning af…

 

Dinsdag 30 november (Jannet)

Vandaag een ‘wachtdagje’ op de Kaap Verden. We beginnen met warme broodjes, die Maren (heel stoer!) samen met buurmannen Willem en Gijs van de Flying Swan bij de bakker haalt. Vervolgens de dagelijkse dingen: school, boodschappen doen, wassen, boot poetsen (met dank aan matrozen T&T), water tanken, naar de kapper etc. Hele normale dingen maar wél bij tropische temperaturen. En dat is best nog wel even wennen. Alles duurt dan ook een beetje langer dan normaal. Op school lezen we vandaag een verhaal over een kleine pauw, die op zoek gaat naar het belangrijkste in het leven. Maren weet wel wat dat is: “Veel drinken, korte kleding dragen en vooral héél veel ijsjes eten…” Zo simpel is het dus! ’s Middags gaan we maar even afkoelen in het zwembad naast de haven. De dametjes kunnen zich nog lekker even ‘uitleven’, voordat we weer de zee opgaan.

Eigenlijk is het best wel vreemd, als je bedenkt hoe snel we weer worden ‘geleefd’, als we eenmaal aan vaste wal liggen. Als we nog op zee hadden gezeten (zoals gepland), waren we écht niet zo druk geweest met bijvoorbeeld poetsen en boodschappen doen. We kijken er dan ook naar uit om weer op ruim water te zijn. En waarschijnlijk gaat dat morgenochtend gebeuren want de weersvoorspellingen zijn gunstig!

 

Maandag 29 november (Tineke)

Wat kun je tijdens de ARC op zee nog meer wensen behalve (het allerbelangrijkste) wind. Nou van alles. Want de wind kunnen we niet sturen en dan worden alle andere dingen ineens belangrijk. Je gaat je grenzen verleggen. Lekker weer, een heerlijk zonnetje, heldere maanverlichte wachten, voor anker in de prachtige baai van het eiland Sal, comfort aan boord - en daar mankeert het op de Seaquest niet aan – worden opeens dingen die een belangrijke rol gaan spelen.

We zijn na een prachtige tocht van het Ilha del Sal, vanmorgen vroeg om plusminus 5 uur, aangekomen op Ilha Sao Vicente. Een tocht van 120 zeemijlen. Daar doen we 20 uren over. Na vele uren motoren, kregen we ineens toch wind ZZW en toen ik vanmorgen vroeg de wacht overnam van Tjalling om 1 uur, vloog de SQ als een speer over de golven met 8 knopen en dat is na snelheden van 3 knopen ineens even wennen. We zijn het Ilha de Nicolau in het donker gepasseerd, dus daar hebben we behalve de lichtjes op het eiland, niet veel van meegekregen. Als de maan achter de wolken is, zoals vannacht, dan is het om je heen een heel donker gat en ben je volledig overgeleverd aan de radar. Voor echte zeebonken, zoals ik, is dat natuurlijk een fluitje van een cent, maar ik kan me voorstellen dat voor iemand die hiermee niet zoveel ervaring heeft, het toch wel even wennen is.

Huib Jan en Tjalling hebben de boot voor anker gelegd in de haven van Sao Vicente, waar zeeschepen en pleziervaartuigen dicht bij elkaar liggen afgemeerd. Een keurige haven, die jammer genoeg geplaagd wordt door een penetrante chemische lucht, die wij niet kunnen traceren, maar die hinderlijk aanwezig is. Lang moet je hier dus niet willen liggen.

Verder is het contrast tussen de haven met grote pleziervaartuigen en het leven aan de wal een schril contrast. Afrika waar Portugees wordt gesproken, Afrika waar een vissersgezin aan de rand van de haven leeft met een paar potten en pannen, Afrika van de vrouwen die op de hoek van de straat fruit staan te verkopen, of snoepjes, of sigaretten. Dit is een andere wereld.

Maar morgen zijn we, net als alle andere tientallen ARC-schepen die hier liggen te wachten, weer bezig met de gribfiles en met de wind. We blijven morgen nog hier, maar zeilen woensdag verder richting zuiden, waar hopelijk de passaatwind op ons wacht op de 14e breedtegraad ipv op de 25ste. En wacht hij niet, dan gaan we hem halen, want we willen naar de overkant, now or never.

Heel veel liefs van Tineke en alle andere leden van de bemanning van de Seaquest.

 

Zondag 28 november (Huib Jan)

Het is al weer donker buiten en iedereen op de Seaquest is in ruste. Behalve ik, ik zit hier te genieten van een heerlijk zeilmoment ten noorden van Sao Nicolao, één van de Kaap Verdische eilanden. Het is inmiddels 21.45 uur UTC en 20.45 uur local time. De wind is SSW, kracht 3 à 4 en we speren met 7 knopen richting Sao Vincente. Morgenochtend om 04.00 uur local time hopen we daar aan te komen. (Moment, moet even naar boven…)

(Daar ben ik weer…) Ja, zo gaat dat op de oceaan. Zit je net even een stukje te schrijven en dan opeens is er werk aan de winkel. De wind viel weg en de zeilen begonnen op de oceaandeining heen en weer te slaan. Dus zeilen weggehaald en maar weer op de Volvo verder. Het ervaren van het monotone gedreun van de motor is echt anders dan het moment van daarvoor. Enfin... Buiten is het momenteel 27 graden en binnen 29,9 graden. ‘Bloodyhot’ dus, zelfs ‘s nachts. We hebben inmiddels de donzen dekbedden verruilt voor een dun lakentje want anders drijven we ons bed uit. Een aardige bijkomstigheid is het feit dat het zeewater inmiddels 26 graden is dus zwemmen is geen straf.

Vandaag hebben we ook weer eens even gevist. Ik heb een ander plastic aasje aan de lijn gedaan en we hadden meteen succes. Het beest ging tekeer, het leek wel of er een monster aan de haak zat. De draad stond snoeistrak en ik kon hem maar amper binnendraaien op de molen. Het beest sprong als een wilde en nam zowat alle draad van de molen mee in zee. Na een gevecht van een klein kwartier werd hij moe en iedere keer als hij dan boven water sprong kon ik hem gauw binnen draaien. Eenmaal bij de boot bleek het een mahi-mahi te zijn. Het was een grote desillusie want hij was niet groter dan een veredelde goudvis. Ik heb hem dus maar weer laten zwemmen. Wat zijn die krengen sterk zeg!

Verder heb ik wat huishoudelijke klusjes gedaan zoals de afwas, kapotte lampenpitjes vervangen, machinekamer geïnspecteerd en olie gecontroleerd. Zo is er altijd wel wat te doen aan boord van de Seaquest. Het wordt me hier te warm, ik ga naar buiten en ga genieten van een heerlijk ijslolly!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!