Logboek december 2010

St. Lucia in de regen

Geplaatst op 29-12-2010

De eerste dagen in St. Lucia staan in het teken van bijkomen. Hoewel de Atlantische oversteek erg relaxed was, valt er hier blijkbaar toch een stuk spanning van onze schouders en we zijn gewoon ontzettend moe. We slapen als roosjes en in een roes doen we onze eerste indrukken op van St. Lucia. We brengen een bezoek aan Castries, waar we van plan zijn een hapje te eten. Eenmaal daar blijkt dat we in het échte St. Lucia terecht zijn gekomen. Dus geen luxe eettentjes maar lokale eetstalletjes. Maren kijkt haar ogen uit en wordt er stilletjes van als ze alléén maar mensen met een donkere huidskleur ziet... Dit is ze niet gewend natuurlijk... Maar we hebben er een prima tijd en worden opvallend gastvrij en vriendelijk aangesproken en geholpen. We voelen ons welkom!

We zijn mooi op tijd in de Carieb gearriveerd om de prijsuitreiking van de ARC bij te wonen. Door ons verblijf op de Kaap Verden vissen we net achter het net wat de prjjzen betreft; de meisjes krijgen wel een diploma, omdat ze 5000 km de oceaan zijn overgestoken. Wat zijn ze trots op het podium!

Aan de steiger is het gezelligheid troef met alle Nederlandse ARC-boten. Als alle Nederlanders binnen zijn (en voordat de eerste boot weer gaat vertrekken), borrelen we met elkaar aan boord van de Pelagie. Het wordt een gezellige bijeenkomst, we evalueren de oversteek breeduit en wisselen natuurlijk alle sterke verhalen uit.

Het weer laat ons deze week een beetje in de steek. Regen en zon wisselen elkaar af en de tropische regenbuien winnen steeds meer terrein. Gelukkig droogt alles hier weer net zo snel als het nat is geworden. De regen geeft ons wel de gelegenheid om de boot eens grondig te poetsen. Het zout en de schubben van de vliegende vissen zijn, mede door de bakken met regen, inmiddels wel verdwenen!

Door het weer zijn de golven bij het strand meters hoog. Spectaculair, indrukwekkend maar vooral ook ontzag-wekkend: straten staan onder water en sommige restaurants worden bedolven onder een dikke laag zand en water. Ook onze bijboot wordt door één hoge golf binnen enkele seconden van het strand getild en op de kop(!) de zee in gesleurd. En dát met een bootje dat wij met minimaal 3 man het strand op moeten trekken! Gelukkig is Martine (Flying Swan) zo alert om ons bootje + inhoud weer op het droge te trekken, met behulp van enkele ‘locals’.

Vrijdag zwaaien we Tjalling en Tineke uit op een regenachtige dag. We hebben een heerlijke tijd met ze gehad en de weken zijn echt voorbij gevlogen. Samen hebben we niet alleen letterlijk de oceaan maar figuurlijk ook bergen getrotseerd! We zullen ze missen…

Eerste kerstdag vieren we samen met ‘de andere Nederlanders’: met 16 man sterk enteren we met onze bijbootjes (in de stromende regen…) een mooi restaurant aan het water, waar we genieten van een voortreffelijk kerstdiner, heerlijke wijn en gezellige mensen om ons heen. Tweede kerstdag (eindelijk mooi weer!) brengen we door op het strand, waar iedereen geniet van zon, zee, barbecue en Caribische kerstmuziek, d.w.z. ‘Stille nacht’, ‘Last Christmas’ en ‘All I want for Christmas’ uitgevoerd door een steelband. Raar maar waar.

Langzamerhand krijgen we wat meer energie en wordt het tijd voor ‘sightseeing’. We bezoeken het schiereiland ‘Pigeon Island’, historisch gezien een strategisch punt waar vele veroveringen van het eiland hebben plaatsgevonden. Een klim naar de top levert ons een fraai uitzicht op over de baai en de oceaan die ons zo bekend is. De fregatvogels zweven door de lucht, het zonnetje breekt door en dan begint het een klein beetje tot ons door te dringen: we zijn in de Carieb!

Nu is de tijd aangebroken om ons te heroriënteren. Lange tijd is dit (de Carieb) het doel van onze reis geweest. Nu we hier eenmaal zijn, zijn alle opties weer open. En dat is best even wennen. Toch moeten we nu al vooruit kijken. Enerzijds omdat we niet ‘zomaar’ willen rondvaren. Anderzijds omdat onze toekomstige doel bepaalt in welke richting we nu gaan varen. We zullen dan ook zeer binnenkort een keuze maken, wat we in het orkaanseizoen gaan doen. Gaan we richting New York of naar Suriname of…? Op basis daarvan varen we nu eerst in noordelijke dan wel zuidelijke richting. We zijn er nog niet over uit. Eigenlijk is alles leuk en alles goed. Maar keuzes maken moeten we wel. Oók (of juist?) als je op wereldreis bent.

Link + foto's

Atlantische oversteek week 4

Geplaatst op 14-12-2010

Donderdag 16 december (Jannet)

Land in zicht! Als de zon opkomt zien we aan de horizon de contouren van twee eilanden: links voor ons Saint Lucia en rechts voor ons Martinique. We zijn er bijna! Hier hebben we heel lang naar toe geleefd. Dat we er nu bijna zijn, dringt nog niet echt tot ons door.

De laatste mijlen op de oceaan leggen we gezamenlijk met de Luna Verde af. De zee verbroederd en al helemaal als je er bijna vier weken op hebt gevaren. We schieten mooie plaatjes van elkaar en voelen ons één… tót de finishlijn in zicht komt. Wie gaat er als eerste over de streep? We kunnen het niet laten en halen toch nog even alles uit kast om de snelste te zijn. Het wordt een nek aan nek race en de Seaquest wint deze met 6 seconden voorsprong. Een kippenvelmoment! De hoorn klinkt als we over de finish varen en (net als in een echte race) wordt onze exacte finishtijd doorgegeven op marifoonkanaal 16. We did it! Op de steigers staan mensen te klappen, te juichen en te toeteren en we worden gefeliciteerd. Is dit allemaal voor ons?

Na een paar weken alleen maar blauw water rond de boot, moeten de lijnen en stootkussens weer uit de bakskisten. Dat is best wel even wennen en in onze overwinningsroes vergeten we het bijna. Maar uiteindelijk ‘landen’ we keurig aan de steiger, naast vaste grond onder de voeten. Daar worden we feestelijk onthaald door Martine en Ingrid (partners van de Flying Swan crew), met oranje-rood-wit-blauwe ballonnen en prinsessentoeters. Een warmer welkom kunnen we ons niet wensen! De Saint Lucia tourist board maakt het feest compleet met een welkomstdrankje (met rum natuurlijk) en een goed gevulde fruitmand.

Tja, en dan? We blijven nog een beetje aan de Seaquest ‘plakken’. Want van boord gaan betekent ons huisje verlaten, het huisje dat ons hier veilig heeft gebracht. We beginnen maar eens met alle beddengoed te verschonen. De lokale bevolking weet blijkbaar hoe het werkt want in ‘no time’ staan er mensen op de steiger die allerhande klusjes voor ons willen doen: boot poetsen, wassen, reparaties, etc. Als we de giga-grote stapel wasgoed zien, besluiten we die maar uit te besteden. Wat een luxe! Het echte poetsen en schoonmaken laten we nog even voor wat het is. Morgen is er weer een dag.

Als we gewend zijn aan het idee dat we er zijn, gaan we onszelf maar eens ‘uitlaten’. En dat valt nog niet mee: de vaste wal lijkt te deinen onder onze voeten. We moeten er weer even aan wennen dat we landrotten zijn. De kinderen lijken nergens last van te hebben en rennen dat het een lieve lust is. Heerlijk! We trakteren ze op een veel te groot ijsje en dat hebben ze meer dan verdiend.

’s Avonds gaan we uit eten in een restaurant bij de haven. Daar is alles ‘easy going’ en de logistiek is niet wat het moet zijn maar dat mag de pret niet drukken. We zijn in een overwinningsroes en niemand kan dat veranderen. In ‘bar de kuip’ drinken we nog wat samen met de bemanning van de Luna Verde, tot we moe en voldaan onze schone bedjes ingaan. Wát een dag, wát een oceaan, wát een schip, wát een bemanning!

Met een dubbel gevoel gaan onze luikjes dicht en slapen we een gat in de dag: enerzijds opgelucht en blij dat we er zijn, anderzijds met een beetje heimwee naar de zee waarmee we een beetje één zijn geworden…

 

Woensdag 15 december (Tjalling)

Als we dit schrijven dan hebben we nog 109 miles te gaan. Het is onze tijd 19.34 (ned. tijd 23.35) uur. We verwachten morgenochtend ong. 11.00 uur in Saint Lucia aan te komen. We zullen proberen dan samen met een andere Nederlandse boot de “Luna Verde “ over de finish te gaan en daarna een Nederlands feestje te gaan bouwen. We kunnen dan ten slotte weer een glaasje extra nemen en misschien neem ik er ook nog een sigaretje bij.

Het zit er bijna op, een trip die op 21 november in Las Palmas begon en waarnaar we hebben uitgezien met spanning , bepaalde verwachtingen en hoe gaan we het vinden. Ik moet zeggen het is fantastisch gegaan , prachtig zeewaardig schip, goede crew, de kinderen die zich geweldig gehouden hebben in de toch zeer beperkte ruimte voor een kind, een skipper die betrouwbaar zijn taken uitvoerde. (wilde zijn lifevest nog wel eens vergeten om te doen als hij het dek bewandelde) Verder echter geen klagen.

Nu 15 december zijn we er bijna en we hebben er veel langer over gedaan dan verwacht maar we hebben veel moois terug gekregen . Cabo Verde hebben we toch maar weer mooi even meegenomen. Rustige mooie vaardagen maar ook de echte oceangolven 4-5 meter hoog , windkracht 7-8 , ook prachtig , daarom nu al terugkijkend: het was een feestje ( een belevenis).

Deze 25ste ARC zal de geschiedenis ingaan als een zeer bijzondere. Ten eerste omdat het de 25 ste keer is, ten tweede omdat het één van de langstdurende is geworden. In deze tijd van het jaar is het gebruikelijk dat de wind van de noordoostpassaat ons snel naar Saint Lucia doen waaien, maar niet dit jaar. Wij hebben gedurende de gehele trip niet 1 x noord oostelijke wind gehad. Dus zeer bijzonder en vandaar dus ook een veel langere vaartijd.

Morgen vaste wal onder de voeten dus hopelijk geen “landziekte” en dan komen de gebruikelijke taferelen , dames kleren wassen en heren boot buitenom helemaal zoutvrij en schoon maken. Wij blijven nog een weekje hier in buurt en komen rondom kerst en oud en nieuw weer in het dan nog koude Nederland.

 

Dinsdag 14 december (Huib Jan)

Goedemorgen, we hebben nog 202 mijl te gaan naar Saint Lucia en ik heb net de wacht overgenomen van Tjalling. Het is de 03.00 tot 06.00 wacht dus eigenlijk is het al woensdag. De wind heeft de Caribische mentaliteit vast aangenomen: ”easy going”. We varen alleen op het grootzeil zo`n 4,5 knoop door de nacht. Geen maan, wel veel sterren en pal voor de wind. Door de deining blijft de uitgeboomde genua niet lekker staan dus vandaar dat grootzeil. Het was weer een relaxte dag die eigenlijk wat in het teken stond van onze aankomst op Saint Lucia. Hoe zal het daar zijn? Wanneer komen we aan? Wat gaan we daar doen? Wat dat laatste betreft hebben we erg veel zin om eerst de boot op te ruimen, schoon te maken, en de was te doen. Buiten is alles wat je vastpakt zout, binnen is alles vet en klam en het beddengoed is muf en smerig. Vanavond hebben we prima gegeten. Tjalling heeft zijn fameuze biefstukken voor ons gebakken en dat was verrukkelijk.

Morgen is het waarschijnlijk alweer onze laatste dag op zee. Natuurlijk is het fijn om straks aan te komen maar ik denk wel dat ik de tocht erg ga missen. Vooral de wachten `s nachts hebben een betoverende uitwerking op mij gehad. Wát een rust en wat een rijkdom om dan over de oceaan te mogen zwerven. We hebben nog wel even een klusje te klaren voor we aankomen op Saint Lucia: voor ons vaart de Luna Verde van Thijs en Wilma, dit is een Contest 50 en die is qua snelheid aardig gewaagd aan onze Hallberg Rassy. We halen haar iedere dag een klein stukje in en ze ligt nu nog maar 25 mijl voor ons. Dus die moeten we nog even inhalen voordat we er zijn.

 

Maandag 13 december (Maren)

Vandaag hebben we nieuwe letters geleerd op school: de ‘oe’, de ‘ch’ en de ‘ou’. Daarna hebben we geknutseld met klei voor een kaarsje van het kerstfeest. Na school gingen we heerlijk televisie kijken. Ik mocht ook doktertje spelen met Tineke en ik heb een verband om haar blauwe bil gedaan. En ik heb ook even naar mijn hart geluisterd. Toen ging ik een stoere dinopuzzel maken. Ik vind het heel fijn op de zee omdat we er bijna zijn. Het is nog maar drie nachtjes volgens mij en als het wat harder gaat waaien is het misschien nog maar twee nachtjes. Als we er zijn dan ga ik lekker zwemmen en snorkelen met mijn vader en moeder en spelen met mijn vriendjes. Ik heb hier ook leuke vriendjes maar mijn vrienden thuis vergeet ik heus niet hoor. Ik hoop dat we deze wedstrijd gaan winnen. We zijn niet de eerste maar wij hebben wel de gezelligste boot en we zijn niet zeeziek geweest.

Link + foto's

Atlantische oversteek week 3

Geplaatst op 7-12-2010

De Seaquest is onderweg van Gran Canaria naar Santa Lucia. We proberen dagelijks een kort berichtje te schrijven; zonder foto’s helaas, die volgen later. Onze route is te volgen op www.worldcruising.com. Onder ‘fleetviewer’ zie je onze actuele positie.

 

Zondag 12 december (Huib Jan)

We zijn vandaag precies 3 weken onderweg. We hadden er natuurlijk al lang moeten zijn maar door jullie reeds bekende omstandigheden is dat nog even niet zo. Op het moment dat ik dit schrijf moeten we nog 568 mijl naar Saint Lucia (op het moment dat jullie dit lezen waarschijnlijk nog zo`n 450 mijl).

Het is hier nu 12 december 21.40 uur, bij jullie is het nu 13 december 00.44 uur, gek hè. Ik heb weer wacht en iedereen slaapt. Dat zijn toch wel de mooiste momenten aan boord. Die serene rust met alleen het geluid van het stromende water langs de romp. De zee is weer een stuk vriendelijker geworden en het ruwe is er af. De boot deint heerlijk heen en weer en met een snelheid van 7 knoop koersen we op ons doel af.

Een uurtje geleden hadden we weer een ontmoeting op zee met een andere Nederlandse deelnemer: de Odd@Sea, de boot van Cathelijn en Remco. Ze varen met baby Juul en opa naar de carieb. Het is echt leuk als je midden op de oceaan een lotgenoot tegenkomt en op praatafstand elkaar voorbij vaart. We waren niet zo close als met de Flying Swan maar toch slechts op een 150 meter. De close encounter kostte ons wel een bulletalie (stuk touw om de giek extra te zekeren) want tijdens onze poging om dicht te naderen maakten we een enorme klapgijp. De bulletalie was in één klap dwars doormidden.

Ik heb het nu wel gehad met die gijperij want dit was de tweede keer al deze week met schade als gevolg. De eerste kostte ons twee luchthappers en bijna de complete bimini. Zo zie je maar weer: de oceaan is niet alleen groot maar ook heel sterk.

 

Zaterdag 11 december (Tineke)

Na de hoeveelheid wind die we de afgelopen dagen gehad hebben, lijkt het op dit moment iets rustiger te worden. Toch hebben we nog ongeveer 20 knopen wind en vaart de SQ nog met plm 7 knopen vooruit. De deining lijkt iets af te zwakken en dat vaart veel prettiger, want de laatste dagen heb ik in ieder geval alle hoeken van het schip gezien. Mijn linkerdijbeen is daar getuige van, want dat is groen geel en blauw geworden van de klap die ik maakte om mijn bed in te komen op het moment dat twee kanjers van golven het schip lieten rollen en ik in de hut gelanceerd werd tegen de rand van het bed. Verder gaat alles goed. Oh ja, mijn linkerringvinger heeft tussen het luik van de koelkast gezeten en is ook verkleurd. Maar verder gaat echt alles goed. De rest van de bemanning is volledig ongedeerd.

Vanaf de Kaap Verden hadden we nog 2200 zeemijlen te gaan. Op dit moment (vrijdag onze tijd 18.20 uur, Nederlandse tijd 21.20 uur) hebben we nog 750 mijl te gaan, dus we zijn al behoorlijk opgeschoten. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat al een deel van de ARC vloot op Saint Lucia is aangekomen, maar die hebben de Kaap Verden niet aangedaan.

Het was vandaag weer een prachtige zonnige bikini-dag en dat zal de komende dagen niet anders zijn.

 

Vrijdag 10 december (Jannet)

Eindelijk heeft Aeolus ons goed begrepen: we hebben wind, véél wind en steeds méér wind. De zee is onstuimig hier midden op de oceaan, net als het weer. Regenbuien (wat is dat ook al weer?) en zon wisselen elkaar vandaag af. De harde wind, met uitschieters tot 9 Beaufort, zorgt ervoor dat we vandaag een topsnelheid halen van bijna 12 knopen. Zwaar gereefd wel te verstaan. De Seaquest surft gewoon over de golven heen, heerlijk!

Ondertussen worden we getrakteerd op veel natuurschoon: prachtige regenbogen en wolkenformaties zorgen de hele dag voor een zeer afwisselend schouwspel. De vliegende vissen spelen heerlijk met de enorme golven en daar lijken ze totaal geen moeite mee te hebben. Vooral ’s nachts vliegen ze ons met bosjes tegelijk om de oren en ze belanden vervolgens ergens op de Seaquest. Regelmatig moeten we dan ook de gangboorden controleren en ontdoen van deze blauw-grijze, wonderlijke maar vooral ook stinkende vissen. Verder zien we zo nu en dan een ‘gewone’ vogel hier midden over de oceaan vliegen. Hoe raken die hier toch verzeild? Kunnen ze écht zo ver non-stop vliegen? Of hebben ze daar andere trucjes voor?

Onder deze omstandigheden laten we school vandaag maar even voor wat het is. We zijn continu bezig ons evenwicht te bewaren, zowel staand, zittend als liggend, en dat leidt af in de schoolbanken. We doen spelletjes en kijken dvd’s alsof het een regenachtige dag in Nederland is. Behalve de regen is niets minder waar…

 

Donderdag 9 december (Jannet)

Wat een dag… we beleven niets in het bijzonder (alsof oceaanzeilen niet bijzonder is) en juist daarom is de dag misschien wel zo speciaal. De irritante deining van gisteren is verdwenen en wat rest is een mooie lange deining, die het leven aan boord weer heel wat comfortabeler maakt. We denderen als een sneltrein door de zee en halen de hoogste dagafstand tot nu toe: maar liefst 190 mijl! We varen dan ook continu minimaal 7,5 à 8 knopen en dat is best spectaculair om mee te maken. We zitten urenlang te staren naar de oceaan en proberen ondertussen wat te lezen en onze slaapachterstand in te halen.

De klok zetten we vandaag een uur terug. Aan boord is het nu dus drie uren vroeger dan in Nederland. De komende week zullen we nog twee maal de klok een uur achteruit zetten, om gelijk te lopen met St Lucia tijd. Ja: we zijn heel stiekem al een heel klein beetje aan het aftellen. Nog iets meer dan 1000 mijl voor de boeg, nog ca. een week te gaan en dan zijn we in de Carieb!

 

Woensdag 8 december (Huib Jan)

Het vervolg van een waardeloze nacht zet door gedurende het eerste deel van de dag. De wind blijft staan en de Cakewalk, die we meer dan zat zijn, gaat door. Niemand heeft eigenlijk geslapen afgelopen nacht behalve de kinderen. Jannet heeft migraine, Tineke heeft last van haar heup, is uit bed gelazerd. Tjalling gaat wel en ik ben katterig en vooral moe. De kids daarentegen zijn superfit en vinden het maar saai dat wij niet vooruit te branden zijn. Halverwege de middag wordt de zee een beetje rustiger en de deining weer wat langer. Hèhè eindelijk! De weersberichten laten ons zien dat de wind nog wel een paar dagen aanhoudt. Zo schiet het lekker op.

Rond etenstijd krijgen we wel wat trek, maar niemand voelt zich geroepen om te koken. Dus kant en klaar maaltijd. Gevriesdroogde pasta met kokend water. Tineke en Tjalling bereiden het maar als het klaar is bedanken meneer en mevrouw voor de eer om het op te eten. Alleen de kinderen en ik eten er lekker van. Tjalling zet uiteindelijk toch nog een vorkje aan zijn mond en geeft mokkend toe dat het wel gaat. Zonder eten naar bed voor de overgebleven hongerstakers.

In de loop van de avond wordt de zee steeds comfortabeler. Ik zit nu buiten weer te genieten van het prachtige zeilen en ik neem het geslinger op de koop toe. De donkere wolken zijn verdwenen en de sterren schitteren weer aan de hemel. Iedereen slaapt weer rustig en ik houd de wacht.

 

Dinsdag 7 december (Huib Jan)

Overdag is zo`n dag waarvan je denkt: hier doen we het voor!
We zeilen heerlijk met een licht passaatwindje in de rug richting het westen. Iedereen is blij dat we eindelijk een beetje opschieten en de stemming is opperbest. Alleen Maren heeft vandaag niet zo veel zin in school, ze is een beetje moe. Dat is ook niet zo vreemd want onze kleine matroos houdt Tineke elke morgen wakker v.a. een uur of 5. Juf mem zet stug door en rond 14.00 uur is de klus geklaard en gaan Jannet en Maren ook genieten.
Ik ga nog even stofzuigen en de badkamer een grote beurt geven. Dit lijkt op zich niet zo bijzonder maar op een schommelend schip dans ik beter met de stofzuiger dan ik ooit heb gedanst bij Saco Velt en de badkamer soppen wordt een compleet waterballet. Ik zelf ben na afloop net zo nat als de badkamer, alleen niet van het water maar van het zweet. O ja: we hebben ook nog wat gelazer met de generator. Hij wil wel aan maar niet weer uit. Ook zo`n fijne zweetklus, onder in de machinekamer. Na een telefoontje met Ronnie van Jachtbouw Valk in Franeker is deze klus ook weer geklaard.
Tijdens het eten springt Jannet ineens omhoog vanuit de kuip. “Volgens mij zie ik een walvis!” roept ze. Vervolgens buitelt iedereen over elkaar heen om de zee af te speuren. Ja kijk daar! Of is het een grote dolfijn? Nee, het zijn maar liefst vijf orca`s die met onze boot spelen! Iedereen is in extase, wat prachtig! De grote vissen buitelen beurtelings om de romp van de boot heen. Door het heldere water kunnen we de zwart-wit tekening op de huid goed zien. Wat mooi! Na tien minuten verdwijnen ze weer net zo plots als ze gekomen zijn.

`s avonds / ‘s nachts is zo`n avond en nacht waarvan je je afvraagt: wat doen we hier in godsnaam?
Na het eten betrekt de lucht en de mooie passaatwolken maken plaats voor dreigende donkere wolken. Ik vertrouw het niet en maan iedereen tot actie. Eten aan de kant, rommel opruimen, alles zeevast, luiken en ramen dicht en reven! 10 minuten later is alles gereed voor zwaar weer en zitten we gezamenlijk in de kuip en wachten af. Op de radar zien we een zgn. squall (heftige bui met veel wind) aankomen. Het valt nog mee. We koersen om de bui heen en de wind is nog niet erg stormachtig. Opgelucht gaan we weer verder met de dingen van de dag. Kinderen in bed, kopje thee zetten en de eerste wacht gaat in. Ondertussen verandert de zee in een soort cakewalk. Het schip slingert als een gek en het is alles behalve leuk. Ik lig net een half uurtje te rusten als ik wordt geroepen. Huib Jan wil je even op de radar kijken? Er cirkelen diverse squalls om ons heen en we gaan serieus reven. Dan klinkt er een schreeuw van Jannet uit de achterkajuit. Er is een golf naar binnen gespoeld door het raampje wat ik tóch nog even open heb gedaan. Dom dom dom! De hele nacht blijft het onstuimig en hard waaien. De wind is niet zo erg maar de zee is verschrikkelijk woest met korte nare golven. Het gaat zo mal dat Jannet en ik de slappe lach krijgen als we weer in bed liggen. Dit is toch niet leuk meer! We slingeren letterlijk ons bed uit. Om 03.00 uur `s nachts neem ik de wacht van Tjalling over. Het waait nog steeds met uitschieters naar 30 knopen wind en de cakewalk draait nog steeds. We hebben twee kleine zeiltjes staan maar we racen nog steeds vooruit: het log geeft 7,5 knoop aan. Tjalling heeft met veel moeite twee kopjes thee gemaakt. Deze drinken we op in de kuip en we hebben weer de slappe lach. Vind ik dit leuk?

 

 Maandag 6 december (Huib Jan)

Nog 1500 mijl en dan… zijn we op Saint Lucia! Zo langzamerhand probeer ik mij een voorstelling te maken hoe het daar zal zijn. Parelwitte stranden? Wuivende palmen? Azuurblauw water? En heerlijke rumpunch? Nog zo`n 10 dagen varen en we weten het! Ondertussen gaat het prima hier aan boord van onze superschuit. De kinderen hebben plezier met hun sinterklaascadeautjes en wij lezen, mijmeren en luieren wat.

We hebben nog steeds geen echte passaatwind (bij nader inzien) maar we kunnen toch redelijk vlot doorvaren. Iedere ochtend bespreek ik met Tjalling wat de zeilvoering moet zijn voor de komende dag en ik moet zeggen: we worden steeds creatiever. Het gaat er dan om, de zeilen dusdanig te trimmen dat ze niet heen en weer slaan met de deining en dat we toch wat snelheid maken. Over het dek is het inmiddels een wirwar van lijnen om alles zo vast te zetten dat het niet stukslaat of doorschavielt. We hebben het nu wel zo voor elkaar dat we tussen de 5 en 6 knopen lopen, zonder gek te worden van het geklapper van de zeilen. Dat is wel iets waar ik aan moet wennen bij het trimmen van de zeilen: die enorme deining op de oceaan slingert de boot heftig heen en weer en met te weinig wind slaan de zeilen net zo hard mee.

Afgelopen nacht hadden we een schitterende ontmoeting met de Flying Swan op volle zee. We hadden ze gespot op de radar en zij lagen precies op onze koerslijn. Rond 01.00 uur `s nachts haalden we ze in. We hebben al onze verlichting uitgedaan en zijn ze stiekem genaderd. Toen we bijna boord aan boord lagen, hebben we al onze dek- en navigatieverlichting aangedaan en het was net of de vliegende Hollander over de oceaan vloog. Willem had inmiddels ook alle lichten aangedaan en we hebben over en weer foto`s gemaakt en een praatje gemaakt. Het was een schitterend gezicht: twee van die schommelende schuiten badend in het licht. Wel onvoorstelbaar dat we elkaar na 5 dagen varen midden op de oceaan weer tegenkwamen.

 

Link + foto's