Atlantische oversteek week 3

7-12-2010

De Seaquest is onderweg van Gran Canaria naar Santa Lucia. We proberen dagelijks een kort berichtje te schrijven; zonder foto’s helaas, die volgen later. Onze route is te volgen op www.worldcruising.com. Onder ‘fleetviewer’ zie je onze actuele positie.

 

Zondag 12 december (Huib Jan)

We zijn vandaag precies 3 weken onderweg. We hadden er natuurlijk al lang moeten zijn maar door jullie reeds bekende omstandigheden is dat nog even niet zo. Op het moment dat ik dit schrijf moeten we nog 568 mijl naar Saint Lucia (op het moment dat jullie dit lezen waarschijnlijk nog zo`n 450 mijl).

Het is hier nu 12 december 21.40 uur, bij jullie is het nu 13 december 00.44 uur, gek hè. Ik heb weer wacht en iedereen slaapt. Dat zijn toch wel de mooiste momenten aan boord. Die serene rust met alleen het geluid van het stromende water langs de romp. De zee is weer een stuk vriendelijker geworden en het ruwe is er af. De boot deint heerlijk heen en weer en met een snelheid van 7 knoop koersen we op ons doel af.

Een uurtje geleden hadden we weer een ontmoeting op zee met een andere Nederlandse deelnemer: de Odd@Sea, de boot van Cathelijn en Remco. Ze varen met baby Juul en opa naar de carieb. Het is echt leuk als je midden op de oceaan een lotgenoot tegenkomt en op praatafstand elkaar voorbij vaart. We waren niet zo close als met de Flying Swan maar toch slechts op een 150 meter. De close encounter kostte ons wel een bulletalie (stuk touw om de giek extra te zekeren) want tijdens onze poging om dicht te naderen maakten we een enorme klapgijp. De bulletalie was in één klap dwars doormidden.

Ik heb het nu wel gehad met die gijperij want dit was de tweede keer al deze week met schade als gevolg. De eerste kostte ons twee luchthappers en bijna de complete bimini. Zo zie je maar weer: de oceaan is niet alleen groot maar ook heel sterk.

 

Zaterdag 11 december (Tineke)

Na de hoeveelheid wind die we de afgelopen dagen gehad hebben, lijkt het op dit moment iets rustiger te worden. Toch hebben we nog ongeveer 20 knopen wind en vaart de SQ nog met plm 7 knopen vooruit. De deining lijkt iets af te zwakken en dat vaart veel prettiger, want de laatste dagen heb ik in ieder geval alle hoeken van het schip gezien. Mijn linkerdijbeen is daar getuige van, want dat is groen geel en blauw geworden van de klap die ik maakte om mijn bed in te komen op het moment dat twee kanjers van golven het schip lieten rollen en ik in de hut gelanceerd werd tegen de rand van het bed. Verder gaat alles goed. Oh ja, mijn linkerringvinger heeft tussen het luik van de koelkast gezeten en is ook verkleurd. Maar verder gaat echt alles goed. De rest van de bemanning is volledig ongedeerd.

Vanaf de Kaap Verden hadden we nog 2200 zeemijlen te gaan. Op dit moment (vrijdag onze tijd 18.20 uur, Nederlandse tijd 21.20 uur) hebben we nog 750 mijl te gaan, dus we zijn al behoorlijk opgeschoten. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat al een deel van de ARC vloot op Saint Lucia is aangekomen, maar die hebben de Kaap Verden niet aangedaan.

Het was vandaag weer een prachtige zonnige bikini-dag en dat zal de komende dagen niet anders zijn.

 

Vrijdag 10 december (Jannet)

Eindelijk heeft Aeolus ons goed begrepen: we hebben wind, véél wind en steeds méér wind. De zee is onstuimig hier midden op de oceaan, net als het weer. Regenbuien (wat is dat ook al weer?) en zon wisselen elkaar vandaag af. De harde wind, met uitschieters tot 9 Beaufort, zorgt ervoor dat we vandaag een topsnelheid halen van bijna 12 knopen. Zwaar gereefd wel te verstaan. De Seaquest surft gewoon over de golven heen, heerlijk!

Ondertussen worden we getrakteerd op veel natuurschoon: prachtige regenbogen en wolkenformaties zorgen de hele dag voor een zeer afwisselend schouwspel. De vliegende vissen spelen heerlijk met de enorme golven en daar lijken ze totaal geen moeite mee te hebben. Vooral ’s nachts vliegen ze ons met bosjes tegelijk om de oren en ze belanden vervolgens ergens op de Seaquest. Regelmatig moeten we dan ook de gangboorden controleren en ontdoen van deze blauw-grijze, wonderlijke maar vooral ook stinkende vissen. Verder zien we zo nu en dan een ‘gewone’ vogel hier midden over de oceaan vliegen. Hoe raken die hier toch verzeild? Kunnen ze écht zo ver non-stop vliegen? Of hebben ze daar andere trucjes voor?

Onder deze omstandigheden laten we school vandaag maar even voor wat het is. We zijn continu bezig ons evenwicht te bewaren, zowel staand, zittend als liggend, en dat leidt af in de schoolbanken. We doen spelletjes en kijken dvd’s alsof het een regenachtige dag in Nederland is. Behalve de regen is niets minder waar…

 

Donderdag 9 december (Jannet)

Wat een dag… we beleven niets in het bijzonder (alsof oceaanzeilen niet bijzonder is) en juist daarom is de dag misschien wel zo speciaal. De irritante deining van gisteren is verdwenen en wat rest is een mooie lange deining, die het leven aan boord weer heel wat comfortabeler maakt. We denderen als een sneltrein door de zee en halen de hoogste dagafstand tot nu toe: maar liefst 190 mijl! We varen dan ook continu minimaal 7,5 à 8 knopen en dat is best spectaculair om mee te maken. We zitten urenlang te staren naar de oceaan en proberen ondertussen wat te lezen en onze slaapachterstand in te halen.

De klok zetten we vandaag een uur terug. Aan boord is het nu dus drie uren vroeger dan in Nederland. De komende week zullen we nog twee maal de klok een uur achteruit zetten, om gelijk te lopen met St Lucia tijd. Ja: we zijn heel stiekem al een heel klein beetje aan het aftellen. Nog iets meer dan 1000 mijl voor de boeg, nog ca. een week te gaan en dan zijn we in de Carieb!

 

Woensdag 8 december (Huib Jan)

Het vervolg van een waardeloze nacht zet door gedurende het eerste deel van de dag. De wind blijft staan en de Cakewalk, die we meer dan zat zijn, gaat door. Niemand heeft eigenlijk geslapen afgelopen nacht behalve de kinderen. Jannet heeft migraine, Tineke heeft last van haar heup, is uit bed gelazerd. Tjalling gaat wel en ik ben katterig en vooral moe. De kids daarentegen zijn superfit en vinden het maar saai dat wij niet vooruit te branden zijn. Halverwege de middag wordt de zee een beetje rustiger en de deining weer wat langer. Hèhè eindelijk! De weersberichten laten ons zien dat de wind nog wel een paar dagen aanhoudt. Zo schiet het lekker op.

Rond etenstijd krijgen we wel wat trek, maar niemand voelt zich geroepen om te koken. Dus kant en klaar maaltijd. Gevriesdroogde pasta met kokend water. Tineke en Tjalling bereiden het maar als het klaar is bedanken meneer en mevrouw voor de eer om het op te eten. Alleen de kinderen en ik eten er lekker van. Tjalling zet uiteindelijk toch nog een vorkje aan zijn mond en geeft mokkend toe dat het wel gaat. Zonder eten naar bed voor de overgebleven hongerstakers.

In de loop van de avond wordt de zee steeds comfortabeler. Ik zit nu buiten weer te genieten van het prachtige zeilen en ik neem het geslinger op de koop toe. De donkere wolken zijn verdwenen en de sterren schitteren weer aan de hemel. Iedereen slaapt weer rustig en ik houd de wacht.

 

Dinsdag 7 december (Huib Jan)

Overdag is zo`n dag waarvan je denkt: hier doen we het voor!
We zeilen heerlijk met een licht passaatwindje in de rug richting het westen. Iedereen is blij dat we eindelijk een beetje opschieten en de stemming is opperbest. Alleen Maren heeft vandaag niet zo veel zin in school, ze is een beetje moe. Dat is ook niet zo vreemd want onze kleine matroos houdt Tineke elke morgen wakker v.a. een uur of 5. Juf mem zet stug door en rond 14.00 uur is de klus geklaard en gaan Jannet en Maren ook genieten.
Ik ga nog even stofzuigen en de badkamer een grote beurt geven. Dit lijkt op zich niet zo bijzonder maar op een schommelend schip dans ik beter met de stofzuiger dan ik ooit heb gedanst bij Saco Velt en de badkamer soppen wordt een compleet waterballet. Ik zelf ben na afloop net zo nat als de badkamer, alleen niet van het water maar van het zweet. O ja: we hebben ook nog wat gelazer met de generator. Hij wil wel aan maar niet weer uit. Ook zo`n fijne zweetklus, onder in de machinekamer. Na een telefoontje met Ronnie van Jachtbouw Valk in Franeker is deze klus ook weer geklaard.
Tijdens het eten springt Jannet ineens omhoog vanuit de kuip. “Volgens mij zie ik een walvis!” roept ze. Vervolgens buitelt iedereen over elkaar heen om de zee af te speuren. Ja kijk daar! Of is het een grote dolfijn? Nee, het zijn maar liefst vijf orca`s die met onze boot spelen! Iedereen is in extase, wat prachtig! De grote vissen buitelen beurtelings om de romp van de boot heen. Door het heldere water kunnen we de zwart-wit tekening op de huid goed zien. Wat mooi! Na tien minuten verdwijnen ze weer net zo plots als ze gekomen zijn.

`s avonds / ‘s nachts is zo`n avond en nacht waarvan je je afvraagt: wat doen we hier in godsnaam?
Na het eten betrekt de lucht en de mooie passaatwolken maken plaats voor dreigende donkere wolken. Ik vertrouw het niet en maan iedereen tot actie. Eten aan de kant, rommel opruimen, alles zeevast, luiken en ramen dicht en reven! 10 minuten later is alles gereed voor zwaar weer en zitten we gezamenlijk in de kuip en wachten af. Op de radar zien we een zgn. squall (heftige bui met veel wind) aankomen. Het valt nog mee. We koersen om de bui heen en de wind is nog niet erg stormachtig. Opgelucht gaan we weer verder met de dingen van de dag. Kinderen in bed, kopje thee zetten en de eerste wacht gaat in. Ondertussen verandert de zee in een soort cakewalk. Het schip slingert als een gek en het is alles behalve leuk. Ik lig net een half uurtje te rusten als ik wordt geroepen. Huib Jan wil je even op de radar kijken? Er cirkelen diverse squalls om ons heen en we gaan serieus reven. Dan klinkt er een schreeuw van Jannet uit de achterkajuit. Er is een golf naar binnen gespoeld door het raampje wat ik tóch nog even open heb gedaan. Dom dom dom! De hele nacht blijft het onstuimig en hard waaien. De wind is niet zo erg maar de zee is verschrikkelijk woest met korte nare golven. Het gaat zo mal dat Jannet en ik de slappe lach krijgen als we weer in bed liggen. Dit is toch niet leuk meer! We slingeren letterlijk ons bed uit. Om 03.00 uur `s nachts neem ik de wacht van Tjalling over. Het waait nog steeds met uitschieters naar 30 knopen wind en de cakewalk draait nog steeds. We hebben twee kleine zeiltjes staan maar we racen nog steeds vooruit: het log geeft 7,5 knoop aan. Tjalling heeft met veel moeite twee kopjes thee gemaakt. Deze drinken we op in de kuip en we hebben weer de slappe lach. Vind ik dit leuk?

 

 Maandag 6 december (Huib Jan)

Nog 1500 mijl en dan… zijn we op Saint Lucia! Zo langzamerhand probeer ik mij een voorstelling te maken hoe het daar zal zijn. Parelwitte stranden? Wuivende palmen? Azuurblauw water? En heerlijke rumpunch? Nog zo`n 10 dagen varen en we weten het! Ondertussen gaat het prima hier aan boord van onze superschuit. De kinderen hebben plezier met hun sinterklaascadeautjes en wij lezen, mijmeren en luieren wat.

We hebben nog steeds geen echte passaatwind (bij nader inzien) maar we kunnen toch redelijk vlot doorvaren. Iedere ochtend bespreek ik met Tjalling wat de zeilvoering moet zijn voor de komende dag en ik moet zeggen: we worden steeds creatiever. Het gaat er dan om, de zeilen dusdanig te trimmen dat ze niet heen en weer slaan met de deining en dat we toch wat snelheid maken. Over het dek is het inmiddels een wirwar van lijnen om alles zo vast te zetten dat het niet stukslaat of doorschavielt. We hebben het nu wel zo voor elkaar dat we tussen de 5 en 6 knopen lopen, zonder gek te worden van het geklapper van de zeilen. Dat is wel iets waar ik aan moet wennen bij het trimmen van de zeilen: die enorme deining op de oceaan slingert de boot heftig heen en weer en met te weinig wind slaan de zeilen net zo hard mee.

Afgelopen nacht hadden we een schitterende ontmoeting met de Flying Swan op volle zee. We hadden ze gespot op de radar en zij lagen precies op onze koerslijn. Rond 01.00 uur `s nachts haalden we ze in. We hebben al onze verlichting uitgedaan en zijn ze stiekem genaderd. Toen we bijna boord aan boord lagen, hebben we al onze dek- en navigatieverlichting aangedaan en het was net of de vliegende Hollander over de oceaan vloog. Willem had inmiddels ook alle lichten aangedaan en we hebben over en weer foto`s gemaakt en een praatje gemaakt. Het was een schitterend gezicht: twee van die schommelende schuiten badend in het licht. Wel onvoorstelbaar dat we elkaar na 5 dagen varen midden op de oceaan weer tegenkwamen.

 

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!