Atlantische oversteek week 4

14-12-2010

Donderdag 16 december (Jannet)

Land in zicht! Als de zon opkomt zien we aan de horizon de contouren van twee eilanden: links voor ons Saint Lucia en rechts voor ons Martinique. We zijn er bijna! Hier hebben we heel lang naar toe geleefd. Dat we er nu bijna zijn, dringt nog niet echt tot ons door.

De laatste mijlen op de oceaan leggen we gezamenlijk met de Luna Verde af. De zee verbroederd en al helemaal als je er bijna vier weken op hebt gevaren. We schieten mooie plaatjes van elkaar en voelen ons één… tót de finishlijn in zicht komt. Wie gaat er als eerste over de streep? We kunnen het niet laten en halen toch nog even alles uit kast om de snelste te zijn. Het wordt een nek aan nek race en de Seaquest wint deze met 6 seconden voorsprong. Een kippenvelmoment! De hoorn klinkt als we over de finish varen en (net als in een echte race) wordt onze exacte finishtijd doorgegeven op marifoonkanaal 16. We did it! Op de steigers staan mensen te klappen, te juichen en te toeteren en we worden gefeliciteerd. Is dit allemaal voor ons?

Na een paar weken alleen maar blauw water rond de boot, moeten de lijnen en stootkussens weer uit de bakskisten. Dat is best wel even wennen en in onze overwinningsroes vergeten we het bijna. Maar uiteindelijk ‘landen’ we keurig aan de steiger, naast vaste grond onder de voeten. Daar worden we feestelijk onthaald door Martine en Ingrid (partners van de Flying Swan crew), met oranje-rood-wit-blauwe ballonnen en prinsessentoeters. Een warmer welkom kunnen we ons niet wensen! De Saint Lucia tourist board maakt het feest compleet met een welkomstdrankje (met rum natuurlijk) en een goed gevulde fruitmand.

Tja, en dan? We blijven nog een beetje aan de Seaquest ‘plakken’. Want van boord gaan betekent ons huisje verlaten, het huisje dat ons hier veilig heeft gebracht. We beginnen maar eens met alle beddengoed te verschonen. De lokale bevolking weet blijkbaar hoe het werkt want in ‘no time’ staan er mensen op de steiger die allerhande klusjes voor ons willen doen: boot poetsen, wassen, reparaties, etc. Als we de giga-grote stapel wasgoed zien, besluiten we die maar uit te besteden. Wat een luxe! Het echte poetsen en schoonmaken laten we nog even voor wat het is. Morgen is er weer een dag.

Als we gewend zijn aan het idee dat we er zijn, gaan we onszelf maar eens ‘uitlaten’. En dat valt nog niet mee: de vaste wal lijkt te deinen onder onze voeten. We moeten er weer even aan wennen dat we landrotten zijn. De kinderen lijken nergens last van te hebben en rennen dat het een lieve lust is. Heerlijk! We trakteren ze op een veel te groot ijsje en dat hebben ze meer dan verdiend.

’s Avonds gaan we uit eten in een restaurant bij de haven. Daar is alles ‘easy going’ en de logistiek is niet wat het moet zijn maar dat mag de pret niet drukken. We zijn in een overwinningsroes en niemand kan dat veranderen. In ‘bar de kuip’ drinken we nog wat samen met de bemanning van de Luna Verde, tot we moe en voldaan onze schone bedjes ingaan. Wát een dag, wát een oceaan, wát een schip, wát een bemanning!

Met een dubbel gevoel gaan onze luikjes dicht en slapen we een gat in de dag: enerzijds opgelucht en blij dat we er zijn, anderzijds met een beetje heimwee naar de zee waarmee we een beetje één zijn geworden…

 

Woensdag 15 december (Tjalling)

Als we dit schrijven dan hebben we nog 109 miles te gaan. Het is onze tijd 19.34 (ned. tijd 23.35) uur. We verwachten morgenochtend ong. 11.00 uur in Saint Lucia aan te komen. We zullen proberen dan samen met een andere Nederlandse boot de “Luna Verde “ over de finish te gaan en daarna een Nederlands feestje te gaan bouwen. We kunnen dan ten slotte weer een glaasje extra nemen en misschien neem ik er ook nog een sigaretje bij.

Het zit er bijna op, een trip die op 21 november in Las Palmas begon en waarnaar we hebben uitgezien met spanning , bepaalde verwachtingen en hoe gaan we het vinden. Ik moet zeggen het is fantastisch gegaan , prachtig zeewaardig schip, goede crew, de kinderen die zich geweldig gehouden hebben in de toch zeer beperkte ruimte voor een kind, een skipper die betrouwbaar zijn taken uitvoerde. (wilde zijn lifevest nog wel eens vergeten om te doen als hij het dek bewandelde) Verder echter geen klagen.

Nu 15 december zijn we er bijna en we hebben er veel langer over gedaan dan verwacht maar we hebben veel moois terug gekregen . Cabo Verde hebben we toch maar weer mooi even meegenomen. Rustige mooie vaardagen maar ook de echte oceangolven 4-5 meter hoog , windkracht 7-8 , ook prachtig , daarom nu al terugkijkend: het was een feestje ( een belevenis).

Deze 25ste ARC zal de geschiedenis ingaan als een zeer bijzondere. Ten eerste omdat het de 25 ste keer is, ten tweede omdat het één van de langstdurende is geworden. In deze tijd van het jaar is het gebruikelijk dat de wind van de noordoostpassaat ons snel naar Saint Lucia doen waaien, maar niet dit jaar. Wij hebben gedurende de gehele trip niet 1 x noord oostelijke wind gehad. Dus zeer bijzonder en vandaar dus ook een veel langere vaartijd.

Morgen vaste wal onder de voeten dus hopelijk geen “landziekte” en dan komen de gebruikelijke taferelen , dames kleren wassen en heren boot buitenom helemaal zoutvrij en schoon maken. Wij blijven nog een weekje hier in buurt en komen rondom kerst en oud en nieuw weer in het dan nog koude Nederland.

 

Dinsdag 14 december (Huib Jan)

Goedemorgen, we hebben nog 202 mijl te gaan naar Saint Lucia en ik heb net de wacht overgenomen van Tjalling. Het is de 03.00 tot 06.00 wacht dus eigenlijk is het al woensdag. De wind heeft de Caribische mentaliteit vast aangenomen: ”easy going”. We varen alleen op het grootzeil zo`n 4,5 knoop door de nacht. Geen maan, wel veel sterren en pal voor de wind. Door de deining blijft de uitgeboomde genua niet lekker staan dus vandaar dat grootzeil. Het was weer een relaxte dag die eigenlijk wat in het teken stond van onze aankomst op Saint Lucia. Hoe zal het daar zijn? Wanneer komen we aan? Wat gaan we daar doen? Wat dat laatste betreft hebben we erg veel zin om eerst de boot op te ruimen, schoon te maken, en de was te doen. Buiten is alles wat je vastpakt zout, binnen is alles vet en klam en het beddengoed is muf en smerig. Vanavond hebben we prima gegeten. Tjalling heeft zijn fameuze biefstukken voor ons gebakken en dat was verrukkelijk.

Morgen is het waarschijnlijk alweer onze laatste dag op zee. Natuurlijk is het fijn om straks aan te komen maar ik denk wel dat ik de tocht erg ga missen. Vooral de wachten `s nachts hebben een betoverende uitwerking op mij gehad. Wát een rust en wat een rijkdom om dan over de oceaan te mogen zwerven. We hebben nog wel even een klusje te klaren voor we aankomen op Saint Lucia: voor ons vaart de Luna Verde van Thijs en Wilma, dit is een Contest 50 en die is qua snelheid aardig gewaagd aan onze Hallberg Rassy. We halen haar iedere dag een klein stukje in en ze ligt nu nog maar 25 mijl voor ons. Dus die moeten we nog even inhalen voordat we er zijn.

 

Maandag 13 december (Maren)

Vandaag hebben we nieuwe letters geleerd op school: de ‘oe’, de ‘ch’ en de ‘ou’. Daarna hebben we geknutseld met klei voor een kaarsje van het kerstfeest. Na school gingen we heerlijk televisie kijken. Ik mocht ook doktertje spelen met Tineke en ik heb een verband om haar blauwe bil gedaan. En ik heb ook even naar mijn hart geluisterd. Toen ging ik een stoere dinopuzzel maken. Ik vind het heel fijn op de zee omdat we er bijna zijn. Het is nog maar drie nachtjes volgens mij en als het wat harder gaat waaien is het misschien nog maar twee nachtjes. Als we er zijn dan ga ik lekker zwemmen en snorkelen met mijn vader en moeder en spelen met mijn vriendjes. Ik heb hier ook leuke vriendjes maar mijn vrienden thuis vergeet ik heus niet hoor. Ik hoop dat we deze wedstrijd gaan winnen. We zijn niet de eerste maar wij hebben wel de gezelligste boot en we zijn niet zeeziek geweest.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!