St. Lucia in de regen

29-12-2010

De eerste dagen in St. Lucia staan in het teken van bijkomen. Hoewel de Atlantische oversteek erg relaxed was, valt er hier blijkbaar toch een stuk spanning van onze schouders en we zijn gewoon ontzettend moe. We slapen als roosjes en in een roes doen we onze eerste indrukken op van St. Lucia. We brengen een bezoek aan Castries, waar we van plan zijn een hapje te eten. Eenmaal daar blijkt dat we in het échte St. Lucia terecht zijn gekomen. Dus geen luxe eettentjes maar lokale eetstalletjes. Maren kijkt haar ogen uit en wordt er stilletjes van als ze alléén maar mensen met een donkere huidskleur ziet... Dit is ze niet gewend natuurlijk... Maar we hebben er een prima tijd en worden opvallend gastvrij en vriendelijk aangesproken en geholpen. We voelen ons welkom!

We zijn mooi op tijd in de Carieb gearriveerd om de prijsuitreiking van de ARC bij te wonen. Door ons verblijf op de Kaap Verden vissen we net achter het net wat de prjjzen betreft; de meisjes krijgen wel een diploma, omdat ze 5000 km de oceaan zijn overgestoken. Wat zijn ze trots op het podium!

Aan de steiger is het gezelligheid troef met alle Nederlandse ARC-boten. Als alle Nederlanders binnen zijn (en voordat de eerste boot weer gaat vertrekken), borrelen we met elkaar aan boord van de Pelagie. Het wordt een gezellige bijeenkomst, we evalueren de oversteek breeduit en wisselen natuurlijk alle sterke verhalen uit.

Het weer laat ons deze week een beetje in de steek. Regen en zon wisselen elkaar af en de tropische regenbuien winnen steeds meer terrein. Gelukkig droogt alles hier weer net zo snel als het nat is geworden. De regen geeft ons wel de gelegenheid om de boot eens grondig te poetsen. Het zout en de schubben van de vliegende vissen zijn, mede door de bakken met regen, inmiddels wel verdwenen!

Door het weer zijn de golven bij het strand meters hoog. Spectaculair, indrukwekkend maar vooral ook ontzag-wekkend: straten staan onder water en sommige restaurants worden bedolven onder een dikke laag zand en water. Ook onze bijboot wordt door één hoge golf binnen enkele seconden van het strand getild en op de kop(!) de zee in gesleurd. En dát met een bootje dat wij met minimaal 3 man het strand op moeten trekken! Gelukkig is Martine (Flying Swan) zo alert om ons bootje + inhoud weer op het droge te trekken, met behulp van enkele ‘locals’.

Vrijdag zwaaien we Tjalling en Tineke uit op een regenachtige dag. We hebben een heerlijke tijd met ze gehad en de weken zijn echt voorbij gevlogen. Samen hebben we niet alleen letterlijk de oceaan maar figuurlijk ook bergen getrotseerd! We zullen ze missen…

Eerste kerstdag vieren we samen met ‘de andere Nederlanders’: met 16 man sterk enteren we met onze bijbootjes (in de stromende regen…) een mooi restaurant aan het water, waar we genieten van een voortreffelijk kerstdiner, heerlijke wijn en gezellige mensen om ons heen. Tweede kerstdag (eindelijk mooi weer!) brengen we door op het strand, waar iedereen geniet van zon, zee, barbecue en Caribische kerstmuziek, d.w.z. ‘Stille nacht’, ‘Last Christmas’ en ‘All I want for Christmas’ uitgevoerd door een steelband. Raar maar waar.

Langzamerhand krijgen we wat meer energie en wordt het tijd voor ‘sightseeing’. We bezoeken het schiereiland ‘Pigeon Island’, historisch gezien een strategisch punt waar vele veroveringen van het eiland hebben plaatsgevonden. Een klim naar de top levert ons een fraai uitzicht op over de baai en de oceaan die ons zo bekend is. De fregatvogels zweven door de lucht, het zonnetje breekt door en dan begint het een klein beetje tot ons door te dringen: we zijn in de Carieb!

Nu is de tijd aangebroken om ons te heroriënteren. Lange tijd is dit (de Carieb) het doel van onze reis geweest. Nu we hier eenmaal zijn, zijn alle opties weer open. En dat is best even wennen. Toch moeten we nu al vooruit kijken. Enerzijds omdat we niet ‘zomaar’ willen rondvaren. Anderzijds omdat onze toekomstige doel bepaalt in welke richting we nu gaan varen. We zullen dan ook zeer binnenkort een keuze maken, wat we in het orkaanseizoen gaan doen. Gaan we richting New York of naar Suriname of…? Op basis daarvan varen we nu eerst in noordelijke dan wel zuidelijke richting. We zijn er nog niet over uit. Eigenlijk is alles leuk en alles goed. Maar keuzes maken moeten we wel. Oók (of juist?) als je op wereldreis bent.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!