Logboek juni 2010

Vive la France!

Geplaatst op 30-6-2010

Over een wereldreis, kinderen en muziek (27-06-2010)

 

We zijn onderweg van Engeland naar Frankrijk. Vanmorgen om half 7 zijn we vertrokken en we hebben een lange tocht voor de boeg. Het is mistig op zee en dat geeft altijd een speciaal sfeertje aan boord. Maren zit, nog in pyama, in de kuip. Ze luistert geconcentreerd naar de filmmuziek van `Out of Africa`. Prachtige muziek die ons, maar blijkbaar ook háár raakt. Nog in gedachten kruipt ze tegen me aan en zegt: “Mem? Ik mis mijn vriendjes een beetje…” Ik geef haar een hele dikke knuffel, we praten er even over en dan is het wat Maren betreft meteen al weer ‘klaar’. Ikzelf blijf er natuurlijk nog een beetje mee rondlopen – maar probeer dat vooral niet te laten merken.

 

Niet veel later galmt er muziek van Guus Meeuwis door de kuip. Hij bezingt een ‘wereldmeid’ en hoe ‘verdomd gelukkig’ hij daarvan wordt. De muziek trekt weer de aandacht van Maren en ze vindt het blijkbaar zó leuk, dat ze het wel vier keer achter elkaar wil horen. Dan zegt ze, helemaal blij en ápetrots op haarzelf: “Mem? Ik ben toch óók een wereldmeid, als ik op wereldreis ben?

Make my day. Wát een wereldmeid…
________________________________________________________________________

 

Vive la France!

De tocht naar Frankrijk was prachtig, wel alles op de motor maar het ging schitterend. De Seaquest liep prachtig over de eerste oceaandeining heen. Het hele traject was zonder obstakels, op een paar vervelende vissers na, `s ochtends in de potdichte mist. Daarna was het puur genieten, terwijl de Jan van Genten ons om de oren vlogen.

 

Trébeurden, onze eerste haven in Frankrijk, was een aardig plaatsje. De kinderen hebben hier hun eerste echte stranddag tijdens onze reis beleefd. Op advies van Wim en Margriet Schut van de Elektra hebben we er een prachtige wandeling gemaakt: schitterende rotspartijen en eilandengroepjes bij ondergaande zon.

 

Dinsdag 29 juni zetten we samen met de Elektra koers naar L’Aber Wrac’h. Deze tocht had niks te maken met Vive la france! Wat een rampentocht: motorpech, nare hoge rotgolven en de kinderen flink zeeziek. Het motoralarm begon te piepen toen we een klein uurtje onderweg waren. Nou piept er aan boord nogal eens wat: een waypoint alarm, een autopilot die de weg kwijt is, een batterij die leeg dreigt te raken, de koffie die klaar is (of de vaatwasser), een sms-je, we worden gebeld, de marifoon of de kinderen die dokter bibber spelen, etc. Werkelijk álles piept hier! Voordat we het piepje konden plaatsen waren we dan ook een uur verder. Uiteindelijk bleek het een elektrische storing van de motor te zijn. Dit konden we zelf niet oplossen. Nadat we de experts in Nederland en van de Elektra hadden geraadpleegd, zijn we onder luid gepiep doorgevaren. Al kotsend en klotsend kwamen we na vijf lange uren in L’Aber Wrac’h aan. Hier was niet veel te beleven. Het hoogtepunt was de borrel aan boord van de Elektra. Met Wim en Margriet was het erg gezellig en ze hielpen ons aan gehaktballen en goede, vooral technische, raad.

 

We kwamen er al snel achter dat onze motor een Volvo expert nodig heeft. Laat er in Brest nou net een Volvo-dealer zitten, slechts 12 mijl omvaren! In plaats van Cameret Sur Mer zetten we de volgende dag daarom koers naar Brest. Huib Jan z`n Frans is ‘perfect’, dus het telefoongesprek met de Volvo-expert ging voortreffelijk: “Bonjour ici le captain de Seaquest de Pays-Bas. Le moteur dans mon Hallberg Rassy c`est pas d’accord. Il y a un problème avec le dynamo et le moteur c’est pas dans la ligne.” De monteur begreep er geen snars maar we hadden een afspraak in Brest. Onderweg hadden we ook onze twijfels gekregen over de stand van de motor t.o.v. de schroefas, na opmerkingen van diverse experts, die Huib Jan vol trots de machine kamer liet zien. Dus dat ook maar even op de rit.

 

De tocht naar Brest was weer prachtig langs de ruige Franse kust. Mooi rustig water door het Chenal du Four en: we hebben de eerste dolfijnen gespot! De overgang van het Engelse kanaal naar de Golf van Biskaye was weer een mijlpaal voor de Seaquest en haar crew.

 

Donderdag 1 juli om 9.15 uur zou er een monteur aan boord moeten komen. We wachten vol spanning af...

 

verhaal gemist? kijk in het logboek!

Link + foto's

De Solent en onbekend terrein

Geplaatst op 26-6-2010

Van Brighton naar Cowes kon eindelijk het zeilpak met thermo-ondergoed in de kast en konden we in korte broek aan dek. Het was net of we zo van de poolcirkel de tropen in voeren. Het zeilen was daarentegen niet veel meer want met de kou was ook de wind verdwenen. Dus vooral op de motor verder. 

In Cowes was het vertrouwd gezellig en we hadden een mooie plek met schitterend uitzicht over de Solent. De Blue Peter en de Sophia lagen weer met ons in de haven en Maren vermaakte haar prima met haar bonus-oma`s.`s Avonds kwamen Robbie en Charlotte van de Winsie bij ons op de borrel. Die hadden we leren kennen in Oostende en kwamen we steeds weer tegen. We hebben veel gelachen. 

Vanaf Cowes zijn we dinsdag naar Lymington gezeild. Het was een kort maar prachtig tochtje met een pittig kruisrak. Maren mocht mee op de Sophia en dat was feest natuurlijk. Lymington was een leuk stadje met een gezellig oud centrum. 

De volgende dag zijn we doorgevaren naar Portland, samen met de Blue Peter en de Sophia. De Solent lieten we achter ons met een zee zo vlak als een spiegel. Daardoor waren de beroemde ‘Needles’ prachtig te zien. We kwamen nu voor het eerst op voor ons onbekend terrein, een mijlpaal! Zeilen kwam er niet echt van dus de Volvo deed weer trouwe dienst. Halverwege werden we van het water geplukt door de Portland Rangers. Een snelle boot kwam op ons af om ons te waarschuwen voor scherp geschut; we voeren in oorlogsgebied! (Nou ja: oefenterrein...) Dat geintje resulteerde in een uur omvaren. De moeite werd beloond want in Portland aangekomen konden we prachtig ankeren. Jan en Alie van de Sophia hadden een superhaak waarmee we met zijn drieën aan één mooring konden liggen. 

Het weer was prachtig en dat moesten we natuurlijk vieren met een barbecue op het achterdek van de Sophia. Jan zag dat in eerste instantie niet zitten op zijn mooie teakdek maar toen de Cobb uit de kast kwam begon hij er in te geloven. Jan en Roel werden op de kant gezet om vlees te halen bij de lokale slager. Dat resulteerde in een mijlenlange wandeling en na 1,5 uur kregen we een telefoontje: Of Huib Jan de heren ‘even’ uit Weymouth kon halen met de rubberboot. Die tocht was ver genoeg maar mannen zijn altijd in voor een avontuurtje :-). We hebben een superavond gehad en heerlijk gegeten. Het repertoire van Huib Jan en Roel uit ‘De tiid hâld gjin skoft’ maakte de avond compleet. 

Donderdag 24 juni zijn we ankerop gegaan richting Dartmouth. Na een heel stuk motoren konden we prachtig zeilen. Dartmouth was echt een belevenis om binnen te lopen via de riviermonding van de Dart. De rotsen aan weerzijden zijn 140 meter hoog, met aan beide zijden een kasteel. Dartmouth is middeleeuws en wordt in tweeën gedeeld door de rivier. Hier wilden we even blijven om te genieten en op adem te komen.
Vrijdagmiddag kregen we bezoek van Jaap de Vries en Kees Grootveld. Jaap had een delivery-klus van een boot en kwam ons speciaal nog even dagzeggen (“Wy moatte efkes fûskje!”) vanuit Guernsey. Leuke bijkomstigheid was de heerlijke wijn en Hollandse kaas van Jaap en de zeeziektepleisters van Kees. Voor ieder wat wils. `s Avonds zijn ze weer doorgezeild naar Dover. 

Zaterdag hebben we, na bijna twee weken samen opvaren, de Sophia en de Blue Peter uitgezwaaid. Zij keren weer huiswaarts. We hebben fijne herinneringen aan de afgelopen weken. 

Voor ons was het nu even tijd om toeristje te spelen. Maren en Linde zagen tot hun grote verbazing Thomas de Trein. De beroemde stoomtrein uit de kinderfilm bestaat dus echt! Linde moest en zou in ‘Oma’s Trein’. We hebben drie keer hetzelfde traject gereden. Een hele belevenis voor de kinderen. 

Maren wilde graag naar ‘het kasteel van de ridders’. We hebben een prachtige wandeling gemaakt naar het kasteel. Binnen vonden de kinderen het best spannend maar het sprak wel tot de verbeelding. Maren vond de uitkijktoren wel een mooie picknickplek. Met de watertaxi zijn we weer terug naar het centrum gevaren. 

Morgen gaan we naar Frankrijk: Trébeurden staat op het programma. Dat betekent een hele dag varen (95 mijl) en om zes uur `s ochtends vertrekken. Een mooi vooruitzicht met dit weer! 

foto's volgen!

Link + foto's

Uiteindelijk tóch naar Engeland

Geplaatst op 20-6-2010

Oostende is beslist geen straf om 5 dagen verwaaid te liggen. De omstandigheden waren bar en boos: In een haven aan lagerwal en een continue zandstorm vanaf het strand... maar het bourgondische leven was er goed.

 

We dachten dat we na Scheveningen geen bekenden meer zouden tegenkomen maar niets was minder waar want in Oostende lag de Sofia van Jan en Alie Faber. Een ideaal gezelschap; Jan was de wandelende vraagbaak want hij heeft veel ervaring in dit gebied tot aan Biskaye. En Maren heeft er een geweldige nieuwe oma bij: Oma Alie. Het was bovendien supergezellig, mede dankzij de bemanning van de Blue Peter, Roel en Jannie. Ook daar lag weer een link want HJ blijkt hun dochter goed te kennen van vroeger. It's a small world!

 

De havenjan van Oostende, Robert, heeft wel iets met wereldzeilers dus hij paste goed op ons. Aan lager wal konden we rustig de hele haven afsluiten met twee lijnen dwarsover - hij vond dat geen probleem: "Een fatsoenlijk mens gaat toch niet varen met dit weer", aldus Robert. Ondertussen vermaakten wij ons met een dagje Plopsaland voor de kinderen en met een dagelijks happy hour aan boord van één van de metgezellen.

 

Na 5 dagen zagen we eindelijk een weatherwindow en het was nu of nooit: op vrijdagmorgen op naar Dover. (Frankrijk bleek op dit moment toch niet zo'n goede keuze i.v.m. het weer.) Onderweg gíng het eigenlijk zo mooi dat  we samen met de Sofia en de Blue Peter besloten om door te zeilen naar Eastbourne. Achteraf gezien een goede keuze want de achterblijvers liggen nog steeds in Oostende met Noordwest 7 in hun nek.

 

Zondagochtend zijn we weer doorgevaren naar Brighton met een windje 4. Mooi bezeild en puur genieten. Leuk om te vermelden dat we toch wat sneller waren dan Jan en Alie met de Sofia :-)

 

Maren is helemaal gek van het voetballen, we volgen alle Nederlandse wedstrijden daarom op de voet. Roel en Jannie hebben een schotel, dus de Blue Peter is de voetbalboot geworden. Gelukkig voor Maren varen ze nog een poosje met ons mee.

 

Wij zijn erg onder de indruk van het feit dat onze meiden zo zeewaardig zijn. Ze gedragen zich kranig op volle zee en zelfs Linde waggelt vrolijk door het slingerende schip. Maren heeft inmiddels de tandenfee op bezoek gehad want ze heeft haar eerste tandje gewisseld. Dat was natuurlijk groot nieuws, dat meteen aan Joséphine, haar vriendinnetje in Leeuwarden, geskyped moest worden.

 

Morgen zetten we koers richting Cowes, het mekka van de Engelse watersport. Daarom nu de broodbakmachine aan en lekker onder de wol.

 

 

 

 

 

Link + foto's

Het ruime sop

Geplaatst op 13-6-2010

Je zou verwachten dat we niets hadden te doen in de afgelopen week. Nou, het tegendeel is waar; we zijn vooral druk geweest! De laatste dingetjes moesten nog worden afgerond, voordat we echt het ruime sop konden kiezen: Apparatuur calibreren, kortegolfzender tunen, reservezeilen aan boord (en meteen weer van boord i.v.m. de ruimte!), watermaker controleren en de laatste kaarten en pilots aanschaffen. Dat alles heeft geleid tot een mooie `laatste` route door Nederland via Makkum, Enkhuizen, Amsterdam, IJmuiden en Scheveningen richting de Belgische kust. We koersen nu op Oostende, waar we vanavond laat hopen  te arriveren.

 

In de afgelopen week hebben we nog een paar leuke, toevallige ontmoetingen gehad: in IJmuiden troffen we Sjoerd Schaaf, die net van volle zee kwam met zijn in Amerika aangekochte Swan. Volgens hem valt het allemaal best wel mee, een oceaanoversteek... En in Scheveningen ontmoetten we André en Joke Opstal, op onze `oude` Najad, de Noorderzon. Een gezellige ontmoeting - en toeval bestaat niet.

 

Naast alle regeldingen hebben we ook nog even tijd gemaakt voor Artis, iets wat onze jongste matrozen wel hadden verdiend vonden wij. Linde was erg onder de indruk van de olifanten (zie filmpje) en Maren heeft weer even oog in oog gestaan met haar lievelingsdier, de uil.

 

Dit was dus ons laatste bericht vanaf de Nederlandse wateren. De wereld ligt aan onze voeten!

Link + foto's

Hoezo, afscheid nemen bestaat niet?

Geplaatst op 6-6-2010

Het was geweldig! En dan hebben we het natuurlijk over ons vertrek gisteren vanuit Harlingen.

In onze stoutste dromen hadden we dit niet kunnen verwachten. Wat hartverwarmend en mooi, al die mensen op de kade met wie we ieder een uniek verhaal hebben. Door alle zonnebrillen konden we gelukkig niet te veel tranen zien maar de emoties liepen soms hoog op...

Heel erg bedankt voor alle lieve woorden, kaartjes en cadeautjes die we ontvingen. Het leek net onze bruiloft; pakjes uitpakken in bed :-) En ook hier moesten we soms een traantje wegpinken als er weer iets ontroerends voorbij kwam. Het shantykoor op de kade was voor ons ook echt een grote verrassing, de `slagroom op de koffie` tijdens de borrel. Rotary bedankt!

Het konvooi schepen dat ons om kwart over 3 uitgeleide deed was een fantastisch decorum. Op zee, buiten de haven, waren we wel aan wat frisse lucht toe na alle indrukken. We zijn daarom lekker rustig naar Vlieland gevaren. Maren had het best even moeilijk met afscheid nemen van haar vriendjes, tot er een opstapper aan boord verscheen: Flip de Beer, bekend van school, gaat met ons mee op reis!

Op Vlieland ging de feestvreugde vrolijk verder. Het was echt open huis aan boord van de Seaquest. De hele haven had van onze plannen gehoord en dat hebben we geweten. Heel erg moe maar zeer voldaan hopen we morgen onze reis te vervolgen. Nu gaan we eerst even "onder zeil". Welterusten!

P.S. Foto`s volgen.

Link + foto's