De bestorming van de Bastille en de bestorming van Spanje?

22-7-2010

14 juli is dé feestdag van de Fransen. We lagen die dag in Vannes, een middeleeuwse stad die eigenlijk nog helemaal intact is en omringd is door een oude stadsmuur. Typisch een stad waar oud en nieuw heel goed samengaan, in alle opzichten. Het was de hele dag feest in de stad en er was overal straattheater en muziek in middeleeuwse stijl. Bovendien liep iedereen in traditionele kleding. Maren was helemaal onder de indruk: “Er zijn hier allemaal ridders!” Het was bijzonder om mee te maken en de afsluiting met vuurwerk maakte het helemaal compleet.

De volgende dag moesten we waarschijnlijk even bijkomen van het feest want alles belandde die dag in het water. Het begon ’s ochtends met de hoed van Huib Jan, die door de wind het water in werd geblazen. Gelukkig bleef deze drijven en met de pikhaak hadden we hem zo weer aan boord. ’s Middags was de paniek groter, toen de ‘brand new’ zonnebril van Jannet met één handbeweging van Linde in het water belandde. En díe bleef niet drijven... Onze Belgische buurman bood hulp: hij zou gaan duiken. Pikzwart water, ijskoud en behoorlijk diep - maar dat deerde hem niet. Nog geen 5 minuten later kwam hij weer boven, mét zonnebril! Net toen hij weer droog was, liet Huib Jan nog een parelketting van Linde in het water vallen. Onze redder aarzelde niet, sprong opnieuw in het water en binnen enkele tellen had hij ook dit sieraad gered. We hebben hem getrakteerd op een fles champagne voor zijn heldendaden.

Na twee dagen Vannes hebben we samen met de Elektra een mooi ankerplekje gezocht in de Golfe du Morbihan (voor jullie beter bekend als het Franse Eernewoude ). Onder het eiland Île aux Moines vonden we een mooi plekje. Door de getijdenstroom leek het wel wat mysterieus; onze ankerketting leek wel van elastiek. Het ene moment lag de Elektra voor ons en een kwartier later weer achter ons, dan weer ver weg en even later weer heel dichtbij. Het was even wennen maar we vonden het wel grappig en maakten ons er vooral niet druk om.

De volgende morgen hebben we het eilandje verkend, erg aardig met prachtige natuur en een echte oestercultuur. We hebben er lekker gewandeld langs het groen, langs prachtige huizen op nog mooiere plekjes, en door smalle ‘achteromsteegjes’ met mooie ruïne-achtige huisjes. Maar het mooiste was toch wel het prachtige uitzicht vanaf een rotswand op de Seaquest.

Het ankeren kreeg toen echter wel een erg mysterieus karakter want de Elektra lag voor het oog wel héél ver bij de Seaquest vandaan. Zou het gezichtsbedrog zijn? We wandelden rustig verder maar bij de rubberbootjes aangekomen werd Wim toch wat zenuwachtig: De Elektra lag midden in de vaargeul! Hoe lang kan zo’n kettingelastiek zijn? De dames daarom maar snel in één rubberboot en de heren achter de Elektra aan. Bij de boot aangekomen bleek dat het anker van de Elektra de turbulentie in het water niet aankon en ze was afgedreven. We ankerden haar opnieuw en toen hield ze gelukkig wel.

Op 18 juli hebben we, na drie weken samen opvaren, afscheid genomen van Wim en Margriet. Zij keren nu langzaam huiswaarts. Dat was toch wel even wennen want we hebben een mooie tijd beleefd met de Elektra en het was de laatste link met onze roots. Na uitgebreid gezwaaid te hebben lichtten ook wij het anker en zetten we koers naar het eiland Houat. Door een navigatiefoutje waren we nog even verdwaald in de Golfe du Morbihan maar dat was geen straf, de tocht was weer adembenemend mooi.

Bij Houat vonden we een mooi ankerplekje aan het strand. We beleefden daar een heerlijke stranddag en de kinderen hebben zich heerlijk vermaakt. Het was helemaal dolle pret toen heit nog ‘even’ door het toch wel koude water naar de rubberboot moest zwemmen. Het tij rijst hier altijd meer dan je denkt...

Op 20 juli gingen we naar Quiberon, om ons voor te bereiden op de oversteek van de Golf van Biskaye. We deden boodschappen, legden lifelines aan, maakten de rubberboot zeeklaar, tankten diesel en gingen vol goede moed op weg naar Spanje. De eerste uren liep alles op rolletjes. We zeilden mooi en Jannet ging eten koken. Met drie pannen op het fornuis draaide de wind echter naar SSW en hij haalde aan tot kracht 5. Dikke buien donderden op het dek en de braadworsten vlogen door de keuken. We hebben snel gegeten maar daarna hielden we beraad. We hadden geen zin om twee dagen tegen de wind in te knokken en de vette worsten begonnen ons parten te spelen. Linea recta terug naar Frankrijk! Dat was een goede keuze want nog geen kwartier later koos Huib Jan zijn braadworst een uitweg via de niet gebruikelijke route in het toilet, bah! Even later volgde de worst van Jannet. Wonder boven wonder bleven de worstjes van de kinderen op positie en de dametjes hadden het hoogste woord. Heit en mem hadden respect voor de twee jonge zeehelden. We hebben een mooie nachtelijke terugtocht gehad en rond twee uur scharrelden we tussen de rotsen door naar Concarneau. Lange leve Raymarine en z`n moderne radartechnologie. Na een half afzakkertje in veilige haven hebben we allemaal héérlijk geslapen. Nu maar wachten op een volgende kans...

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!