Het einde van de wereld

11-8-2010

Het varen langs de noordkust van Spanje kon in ons geval net zo goed met een valkvlet; totaal geen wind en alles op de motor. De accu`s bleven in ieder geval op pijl en we maakten er maar het beste van. De kustlijn was fraai en deed ons denken aan een zomer in de Alpen: mooie groene valleien met schitterende bergtoppen. We trokken verder via Ribadeo, Viveiro en Cedeira. Stuk voor stuk mooie baaitjes waar we goed konden ankeren. In Cedeira heeft Huib Jan noodgedwongen een mooie fietstocht gemaakt samen met Peet, een vriendelijke Zeeuw die we daar ontmoetten. We moesten gas hebben en dat blijkt een schaars goed op het Spaanse platteland. Na diverse tips van ‘amigos’ uit de ferreterias en stationes gasoles, keerden ze na vele kilometers onverrichter zake bootwaarts. Niente gassos.

Op 4 augustus motorden we de haven van La Coruna binnen. Direct bij binnenkomst merkten we dat de sfeer er anders was dan in eerdere havens. La Coruna is hét startpunt van veel Europese vertrekkers en dus een internationale ontmoetingsplek. Dat voel en zie je overal. We troffen voor het eerst andere (Noorse) deelnemers van de ARC en werden als vrienden door ze verwelkomd. We hadden natuurlijk de gezelligste plek uitgezocht voor de Seaquest. Wel wat krapjes, maar volgens Huib Jan kon het makkelijk. De captainero de marinos dacht daar heel anders over: we moesten verkassen naar een gedeelte van de haven voor grotere schepen. Daar lag echter verder niemand dus ook geen sfeer. “Slechtos plannos” vond Huib Jan en na een goed Spaans gesprek met de Captaineros mochten we toch blijven liggen. Immers, “de Bambinos Nooros et le bambinos Hollandos muchos playos et la Seaquest issos pequinos barcos…” Toch?

Op 5 augustus werd Huib Jan wakker gezongen door de dames met een luid lang zal hij leven. Jannet en de kinderen hadden een mooi T-shirt en een mooie verjaardagskroon gemaakt. Huib Jan stond voor paal maar de hele haven wist dat hij jarig was dus: visite! De feestvreugde dreigde teloor te gaan toen Linde bijna stikte in een snoepje van de eigengemaakte snoeptaart. Het was echt spannend en alle EHBO-kennis van ‘heit Douwes’ waren we spontaan kwijt. Uiteindelijk trok Huib Jan met z`n lange vingers het snoepje uit Linde haar keel en onze kleine prinses had weer lucht. Dat was even schrikken...

In afwachting van de pomp voor de watermaker vermaakten we ons prima in La Coruna, een heerlijke stad met een leuk uitgaansleven en prima faciliteiten. We ontmoetten een aantal andere Nederlandse vertrekkers, waaronder Bart, Marga en Axel van de ‘Emma’. Zij gaan een rondje Middellandse Zee doen dus stof genoeg om over te praten. Bovendien vermaakte Maren zich prima met Axel en Bart bleek computerexpert te zijn; best handig als je er zelf geen kaas van hebt gegeten. We hadden op een andere boot een mooi kastje gezien, waarmee je een eigen draadloos netwerk aan boord kunt creëren. Dat leek ons ook wel wat. Dus Huib Jan op de fiets La Coruna in om zo’n kastje te halen. Je raadt het al: niet te krijgen, ondanks zijn fantastische Spaans. Bart bood vervolgens aan om eens te kijken of we überhaupt een netwerk aan ons systeem konden koppelen. Wat bleek? We hadden al zo’n kastje! Het moest alleen anders worden ingesteld. Bart was de held van de week want nu kunnen we allemaal tegelijk skypen, internetten, i-phonen etc. en zijn we niet meer afhankelijk van een lokale wifi-verbinding.

De nieuwe pomp voor de watermaker (verstuurd vanuit Nederland) zou dinsdagavond 10 augustus rond 20.00 uur afgeleverd worden bij de receptie van de Marina. Om 19.00 uur stond de pomp al aan dek van de Seaquest. Lang leve de Spaanse posta! Maar goed, nu moest hij er nog in... Die klus zou De Graaf zelf wel even klaren. Jannet hield de kinderen op veilige afstand toen Huib Jan om 20.00 uur begon te sleutelen. De oude pomp moest er eerst uit. Hij stond achter in de machinekamer, achter de generator, helemaal in de hoek. Een mooie plek om iedere spier te verrekken die je in je bovenlichaam hebt en het was er bovendien ‘lekker’ warm, zo’n 40 graden. Om half twaalf kwam Huib Jan de machinekamer uit, met een T-shirt vol vet en zweetdruppels. Wonderwel had hij de pomp in zijn handen. Wel 30 kg trouwens. Nu moest de nieuwe er nog in… De kreten vanuit de machinekamer logen er niet om maar `s nachts om twee uur stond de pomp op de plek waar hij hoorde en: hij draaide. Tot onze grote frustratie lekte hij nog bij een aansluiting. We besloten er eerst maar even een nachtje over te slapen. Al Huib Jan z`n spieren kraakten en piepten en als een oude kerel strompelde hij het bed in. De volgende morgen probeerden we het lek te dichten. Helaas lukte dit nog niet helemaal maar wel voldoende om na een week de trossen weer los te gooien.

Er werd harde wind voorspeld rond Kaap Finisterre en wij wilden vóór die storm de kaap voorbij zijn. Dat betekende even doorzetten en ruim 10 uur motoren. Buiten de haven van La Coruna begon de boot hevig te slingeren en we besloten om het grootzeil te zetten als steunzeil. De kinderen werden zeeziek en de eerste twee uren waren niet fijn. Daarna werd het rustiger en konden we even eten. Na het eten betrok de lucht en 10 minuten later zaten we in potdichte mist. Op zich was dit niet erg, alleen misten we daardoor wel het zicht op de Kaap Finisterre, letterlijk vertaald ‘Einde van de Wereld’. In de oudheid was dit het definitieve einde van de wereld. Druïden, Kelten en Romeinen maakten lange reizen om er de zon onder te zien gaan. Hun wandelstok en andere bezittingen gooiden ze in het water. Daarmee wierpen ze hun oude leven van zich af om een nieuw leven te kunnen beginnen. Nou, die kaap wilden wij wel eens zien! De Seaquest voer er op 2 mijl afstand aan voorbij maar we hebben er niets, maar dan ook echt helemaal NIETS, van kunnen zien, wat een mist.

We trokken verder met ons spoor door de mist. Rond 23.00 uur voeren we de Ría de Muros binnen. Onder de rook van de bergen loste de mist op en verscheen er een betoverend mooi uitzicht op de Ría. We waren er stil van, zo mooi. Na drie kwartier puur genieten meerden we af in Portosín, waar we werden verwelkomd door de bemanning van de Moonrise, de Wizard en de Emma; Allemaal Nederlandse boten mét kinderen. Als Maren en Linde morgen wakker worden is het dus feest!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!