Logboek september 2010

Oh zonnig Madeira?

Geplaatst op 27-9-2010

Samen met Tjalling en Tineke willen we naar Madeira varen, als ‘generale’ voor de grote oversteek naar de Carieb. We varen daarom in het weekend vanuit Portimão via Alvor naar Lagos, waar we ons vertrekpunt voor deze oversteek plannen. Een staartje van de orkaan Igor op de Atlantische Oceaan gooit echter roet in het eten: de gebruikelijke noordoost (die áltijd waait op dit traject, jaja!) en die ons snel en relaxed naar Madeira moet brengen, blijkt ineens zuidwest of in ieder geval zéér veranderlijk, wat de tocht op z’n zachts gezegd veel minder comfortabel zou maken. We wachten daarom vier dagen en plannen op woensdag dan toch eindelijk de trossen los te gooien, omdat er een ‘gaatje’ in het weer zit. We bereiden alles tot in de puntjes voor: tanken, wassen, boodschappen doen, eten koken voor drie dagen, techniek checken, visgerei kopen en vooruit werken op school. En dan, als we er helemaal klaar voor zijn, moeten we dinsdagavond laat tóch besluiten om ons vertrek uit te stellen. Windkracht, windrichting en swell houden ons opnieuw tegen. Dat valt tegen want Tjalling en Tineke zijn nu al bijna een week aan boord en hun tijd is maar beperkt…


We besluiten meer te ‘genieten’ en minder te ‘wachten’ en nemen het er daarom nog maar even van in de Algarve. We zeilen een prachtige tocht naar Faro (inclusief drie vissen aan de haak!), waar we ons anker uitgooien bij Ilha da Culatra. Dit is een bijzonder eilandje waar de tijd even heeft stilgestaan; De mensen leven hier op eenvoudige wijze in kleine huisjes en men leeft hier bijna uitsluitend van de visserij, gezien het aantal vissersbootjes dat voor het eilandje ligt.


’s Avonds ontdekken we iets wat we eigenlijk al heel lang voelden aankomen: onze accu’s zijn op. Vóór ons vertrek naar Madeira willen we dit euvel oplossen. Gelukkig weten we nog een goed adresje: Blue Water Algarve – en we zijn er een paar dagen geleden nog geweest... Na een paar telefoontjes over en weer wordt het vervangen van de accu’s gepland direct na het weekend.


Vrijdag varen we een paar mijl door richting het centrum van Faro, waar we in een prachtig waddengebied voor anker gaan. Een bijzonder ervaring: Als we aankomen is het allemaal water om ons heen maar een paar uur later liggen we in een klein ‘slootje’ en hebben we zowel voor als achter de boot nog maar een paar meter ruimte over. Maar met onze ervaring op het Nederlandse wad fiksen we dit wel. Je beleeft de natuur hier ten volle, en dat zó dicht bij Faro! ’s Avonds gaan we barbecuen, samen met de SeaMotions en de Beau. We pakken de bijboten in en installeren ons een paar meter verderop, op een klein eilandje. Maren, Linde, Tico en Sil bouwen hun eigen picknicktafel van afvalhout en andere losse onderdelen die ze bij elkaar jutten. We zien de Seaquest liggen bij een prachtige maanopkomst en genieten van ons gezelschap en de vers gevangen vis op de cobb. Aan één detail hebben we niet gedacht: Het is hier om 8 uur ’s avonds al pikkedonker en het is lastig barbecuen zonder licht. Als Huib Jan en Cees een lamp van de boot halen, moeten ze de bijboot halverwege laten liggen omdat het inmiddels behoorlijk eb is geworden. Gelukkig gaat wadlopen net zo gemakkelijk en met de drek tot op de knieën arriveren de heren na lange tijd weer op ‘ons’ eilandje. We zijn blij met wat licht want inmiddels hebben we bezoek gehad van een rat, die ons lekkere vismaaltje ook wel ziet zitten. We stuntelen verder met de barbecue en maken veel plezier, tot we écht worden opgegeten door al het ongedierte dat hier op en rond onze borden springt.


Zaterdag verkennen we het mooie waddengebied bij Faro per bijboot én Faro zelf. Daarna vertrekken we weer naar Ilha da Culatra, waar we het eigenlijk wel zo rustig vinden. Het is maar een paar mijl varen maar we besluiten toch een zeiltje bij te zetten, why not? Als we de genua uitdraaien, valt het zeil echter in één klap naar beneden. Het gaat zo snel, dat we het niet eens kunnen volgen. Maar er ligt wél 80 m2 zeildoek in het water… Wat blijkt? De harp van de furling bovenin de genuarol is gebroken. We zorgen natuurlijk voor de nodige sensatie bij andere boten maar wij hebben maar één zorg: het zeil weer op het droge én opgevouwen krijgen. Gelukkig zijn we nog niet onderweg naar Madeira en varen we op rustig water. De mannen klaren deze klus daarom relatief eenvoudig. Coos van de SeaMotions zijn we erg dankbaar als hij de volgende dag 25 meter onze mast in wil. Hij haalt de furling naar beneden en maakt foto’s van het mankement. Dan bellen we wederom met Blue Water Algarve om ook dít probleem op te lossen. We behoren inmiddels tot het vaste klantenbestaand daar…


Zondag varen we naar Vilamoura, waar de monteurs maandagmorgen aan boord zullen komen. Het wordt een echte ROTtocht: alleen maar tegenwind en een nare steile golfslag. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de kinderen zeeziek worden. ’s Avonds sluiten we het 10-daagse bezoek van Tjalling en Tineke af met een heerlijk diner in Vilamoura . Hun vliegtickets hebben ze om moeten boeken want ‘Missie Madeira’ is deze week mislukt. Voor ons is er echter licht aan de horizon: Igor heeft de strijdbijl begraven en vanaf deze week zijn de omstandigheden om naar Madeira te vertrekken heel wat gunstiger. Drie etmalen op zee? Kom maar op!

Link + foto's

Yesss!

Geplaatst op 19-9-2010

Vrijdag 10 september varen we van Portimão naar Tavira. Het lijkt een saaie tocht te worden, omdat we de hele dag op de motor moeten varen. Maar niets blijkt minder waar: We hebben beet! Na een uur varen is het al raak: dankzij een inktvisje van de SeaMotions (en natuurlijk héél veel vissersinstinct :-)) slaan we onze eerste vis aan de haak. De vis is erg klein, ons gevoel van overwinning is des te groter - maar toch nemen we hier geen genoegen mee. Die vis mag dus weer gaan zwemmen. Een uurtje later is het wéér raak en deze keer hebben we de hoofdprijs: een (blijkt later, weten wij veel…) bonito van maar liefst 60 cm. Met wat acrobatentoeren slingeren we hem in de bijboot om uit te spartelen en daarna gaat Huib Jan aan de slag om het lekkers te ontdoen van alles wat we niet willen eten. Maren volgt het tafereel met een mengeling van trots, nieuwsgierigheid en ontzetting. Linde kan alleen maar zeggen: “Visje is lief hè mem?” Voldaan varen we verder maar dan komt, vlak voor Tavira, de bonus: driemaal scheepsrecht! Deze derde vis is niet zo groot als de tweede maar hij is minstens zo interessant: we hebben een échte tonijn gevangen! In een overwinningsroes bereiken we Tavira.


Tavira ligt in het zuidoosten van Portugal. Hier gaan we aan de mooring in ‘Quatro Aguas’, midden in een prachtig natuurgebied. Daar begint ons tweede avontuur van die dag: het is springtij en we gaan behoorlijk te keer, mede door de stroming die er op het riviertje staat. Aanvankelijk doen we er nog een beetje luchtig over maar dat verandert snel als we met onze boeg wel héél dicht bij de buurman komen. Dan volgt een keiharde knal, een paniekkreet in het Spaans, gekras, gekraak, gegil, stilte en… we drijven weer… pfff… Wat blijkt? We hebben een aanvaring gehad met een Spaans schip, dat veel te dicht tussen de mooringsboeien ligt, op zijn eigen anker. Stress in de tent en de schrik zit er behoorlijk in. In het pikkedonker inventariseren we de schade: gelukkig geen persoonlijke ongelukken maar wel schade aan beide boten. Onze rvs ankerrol is compleet verbogen en we hebben lichte schade aan de romp. Onze Spaanse buurman is er niet veel beter aan toe. We besluiten er eerst maar eens een nachtje over te slapen. Als de Spaanse gemoederen de volgende morgen weer een beetje zijn gesust, besluiten we ieder z’n eigen schade te laten regelen. Flink balen maar dit soort dingen hoort er nu eenmaal bij op een wereldreis.


De daarop volgende dagen huren we een auto om wat van de omgeving te kunnen zien. Coos en Martine van de SeaMotions weten een mooie waterval op 20 minuten rijden en we besluiten hen te volgen naar dit ‘paradijsje op aarde’. Uiteindelijk worden de 20 minuten meer dan 2 uren rijden, door een klein ‘missertje’ van onze reisleiders. De momenten die we tijdens onze kamelenrit beleven zijn echter hilarisch: door de rode stofwolken crossen we kilometers lang over karrenpaden, op zoek naar een afslag die we (blijkt achteraf) na 10 minuten al zijn gepasseerd. We komen door bijna verlaten dorpjes en langs afgronden om ‘u’ tegen te zeggen. Kortom: we leren de Portugese infrastructuur en cultuur grondig kennen. Uiteindelijk wordt de rit beloond met een heerlijk verkoelend zwempartijtje bij dé waterval. De zon is al bijna onder maar dat mag de pret niet drukken.


Zaterdagavond dineren we aan boord van de SeaMotions met kok Coos, die onze vers gevangen vis bereidt: we smullen van de verser-dan-verse sushi van tonijn, met ‘ketjapprutje van Coos’ en eten onze vingers op bij de bonito van de grill. Heeeerlijk! Er is een oerinstinct in ons geprikkeld en dit smaakt naar meer…


Vanuit Tavira bezoeken we de daarop volgende dagen o.a. Baril, met een mooi strand en spectaculair hoge golven. Maren, Tico en Sil vermaken zich prima met hun nieuwe bodyboard. Ook de papa’s doen een poging met het speelgoed van de kinderen. Ze geven het echter na een paar minuten al op en komen met de broek vol zand en schelpen helemaal zout en afgepeigerd weer op het droge. Dit laten we voortaan maar aan de jeugd over…


Dinsdag 14 september varen we terug naar Portimão. Daar liggen we voor het eerst sinds drie weken weer in een haven en dat is gewoon even wennen. We genieten toch meer van het vrije gevoel van het ankeren. Maar goed, we kunnen lekker even de boot schoonmaken, bunkeren en de reparatie van onze ankerrol regelen.


Donderdag is het ‘Wechseltag’ op de Seaquest: oma vertrekt na drie weken weer naar Nederland en Tjalling en Tineke varen vanaf hier 10 dagen mee. Dat betekent een retourtje luchthaven en tussendoor moet ook nog ‘even’ de boot uit het water. Het wordt een race tegen de klok maar de boot gaat gelukkig stipt op tijd uit het water en de wisseling op het vliegveld vindt (vraag niet hoe, maar toch) ook plaats. ’s Nachts slapen we heel hoog maar niet droog: voor het eerst sinds hele lange tijd krijgen we een fikse regen- en onweersbij op ons dak. En dat terwijl de Seaquest op het droge staat. De reparatie wordt in precies 24 uur perfect uitgevoerd en de volgende dag om 2 uur ligt de Seaquest weer waar ze hoort: te water. We kunnen weer met een gerust hart gaan slapen.

Link + foto's

Once upon a time… (round the west)

Geplaatst op 10-9-2010


Sines is typisch zo’n plaats waar vandaag de dag niet zo veel te beleven valt maar waar je het verleden wel overal ‘voelt’. Het is ook de geboorteplaats van Vasco da Gama, die rond 1500 als eerste over de zee van Europa naar India voer, en daar wordt natuurlijk de nodige aandacht aan besteed. Door de eeuwen heen is hier veel gebeurd maar dat is eigenlijk vanzelfsprekend op zo’n strategisch punt. In het fort met museum komen we het nodige te weten over de geschiedenis van dit stukje Portugal en over de bloeiende handel met de rest van de wereld: weer een schoolles die ons op een presenteerblaadje wordt aangereikt. Op het strand van Sines vinden we vertier door te zwemmen, spelen, borrelen én barbecueën met de bemanning van de SeaMotions en de Moonrise.

Zondag 4 september gaan we ankerop richting de Algarve. We krijgen een prachtige tocht op de genaker cadeau en: dolfijnen! Hoewel we er inmiddels al veel hebben gezien, blijft zo’n ontmoeting op zee bijzonder en we worden er iedere keer weer blij van. Aan het einde van de middag ronden we Kaap St Vincent, de meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa. De 24 meter hoge en 150 jaar oude vuurtoren op de kaap is één van de belangrijkste bakens langs de Atlantische kust.

Daarna racet de Seaquest richting haar ankerplaats bij Sagres, met toenemende windsnelheden tot maar liefst 34 knopen. Zo nu en dan varen we met een snelheid van 11 knopen door het water, het lijkt wel een speedboot! Ondertussen doemen de rode steile rotsen voor ons op, die zo kenmerkend zijn voor de Algarve. En in het avondlicht wordt dat mooie rood nóg mooier. ’s Nachts worden we wakker geschud uit deze droom: de zee is zo hobbelig, dat we bijna onze bedden uitrollen en we doen geen oog dicht.

De volgende ochtend gaan we daarom zo snel mogelijk ankerop. Dat betekent echter wel dat school onderweg plaatsvindt, d.w.z. met de nodige bijgeluiden die Maren afleiden én scheef in de schoolbanken. Niet de ideale schoolsituatie maar we krijgen het voor elkaar en we worden beloond: bij Ponta de Piedade gooien we ons anker even uit, om vervolgens in het bijbootje te genieten van een prachtige omgeving: mooie rotsformaties rijzen tot 20 meter op uit zee, met grotten, poorten en inhammen waar we doorheen kunnen varen. De rotsen hebben allerlei vormen en met een beetje fantasie kun je er figuren in herkennen zoals een indiaan, een damesschoen en een olifant. Allemaal gemaakt door moeder natuur. Wow! Een mini-strandje tussen de rotsen maakt het feest compleet: blauwe oceaan, stralende zon, schitterende rotsen, warm zwemwater én gezelschap van de SeaMotions en de Moonrise. Wat wil een mens nog meer?

Aan het einde van de middag varen we een klein stukje door naar Lagos, waar we ons anker uitgooien voor een paar dagen. Een bijzondere plaats voor ons, omdat hier twee jaar geleden onze doldwaze plannen voor een wereldreis zijn begonnen. Dinsdag, woensdag en donderdag is het school-, klus-, baal-(ja, hebben wij ook wel eens…), was- en boodschappendag in Lagos. Want ook tijdens een wereldreis gaat dit soort dingen gewoon door. Maar dan wel op een relaxte manier: ’s Middags bijvoorbeeld nog even lekker zwemmen en ’s avonds genieten op een terrasje samen met de crew van de SeaMotions. Linde gaat met oma op stap als Maren school heeft en ze geniet van deze volledige aandacht. Maar ja, iedere dag in de draaimolen en ook nog een ijsje erbij, dát is pas verwennerij.

Donderdagochtend worden we gestoord tijdens het ontbijt: opeens horen we een doffe dreun door het hele schip. Dat geluid kennen we. We liggen aan de grond. We gaan snel aan dek om polshoogte te nemen. Het strand is nu wel héél dichtbij. Wat blijkt? Het is extreem laag water en de wind is gedraaid, met als gevolg dat het water onder de kiel ‘op’ is. De hele baai schiet óf in de stress óf komt uit nieuwsgierigheid kijken. Het water staat al 20 cm onder de waterlijn. Iedereen komt met goedbedoelde adviezen maar wij hebben al een plan en gaan eerst maar even koffiedrinken met de boys van de andere schepen. Na wat improvisatie, zoals het een wereldzeiler betaamd, ankeren we een uurtje later gelukkig weer in ruim water.

’s Middags zeilen we in een uurtje naar Portimão, als tussenstop, want morgen varen we samen met de SeaMotions naar Tavira. In die omgeving schijnt het óók prachtig te zijn en we hebben besloten er een auto te huren en rond te gaan toeren. Kortom, we vinden het hier heerlijk en we willen nog graag een paar weken in de Algarve blijven rondzwerven om te genieten van natuur, cultuur, vriendelijke mensen, heerlijke stranden en gezelligheid.

 

p.s. Nog steeds geen vis aan de haak...

Link + foto's

Beet!

Geplaatst op 3-9-2010

 

Donderdag 26 augustus gingen we een dagje naar Porto, samen met de bemanning van de SeaMotions: sightseeing, inkopen doen en natuurlijk een flesje Port kopen. Het is een mooie stad waar we eigenlijk te kort zijn geweest. Maar goed, we hebben er even aan gesnuffeld en je moet soms keuzes maken in een druk programma, nietwaar?


`s Avonds laat landde oma Janneke op de luchthaven van Porto met zwaarbeladen tassen. Iedereen aan boord van de Seaquest had zo zijn eigen wensen wat betreft boodschappen uit Nederland: vruchtenhagel van de Ruyter, lekkers van de Hema (de enige winkel die we stiekem toch wel een beetje missen), stroop, drop, Nederlandse vlaggen, etc. Het was één groot feest toen de kinderen vrijdagmorgen wakker werden. In de eerste plaats natuurlijk omdat oma er was. Maar het feest was écht compleet toen oma de tassen vol lekkers uitpakte.


Zaterdag 28 augustus verlieten we de haven van Póvoa de Varzim, met een tocht van 160 mijl voor de boeg richting Cascais. De tocht begon een beetje hobbelig met een katterig gevoel als gevolg. Maar na een paar uren varen ging het stukken beter en konden we allemaal genieten van een mooie zeiltocht op de genaker. ’s Middags werden we getrakteerd op gezelschap van ‘golfijnen’ (aldus Linde), die om de boot heen dansten. Wat een feest! Na een heerlijk diner op zee gingen we de nacht in met een mooie zonsondergang en een prachtige opkomst van de maan: een hele grote rode bol dook op uit de zee aan de horizon. Onbeschrijflijk mooi…


De volgende morgen, na een ontbijt midden op de oceaan, hadden we ons einddoel in zicht. We gingen al zeilend recht op ons doel aan de horizon af maar vergaten daardoor uit te kijken vlak voor de boot. Plotseling lag de boot bijna stil. Wat was er aan de hand? Beet? Zo’n grote vis konden we toch niet aan de haak hebben geslagen? Toen we achterom keken, drong het langzaam tot ons door: we zaten vast aan een visnet, en dat op volle zee! Domme pech, maar wat nu? Huib Jan stapte resoluut in de bijboot, wat op zich al een heel project was midden op zee. Na een half uur sjorren, trekken en draaien hadden we het toch voor elkaar: we waren weer los. Pfff… Gelukkig liep het deze keer met een sisser af. Wat een mazzel dat de motor niet draaide toen we in de fuiken voeren...


Precies 24 uur na vertrek uit Povoa gooiden we ons anker uit in Cascais, een voorstad van Lissabon, die een beetje doet denken aan Bloemendaal a/z. Met 36 graden op de thermometer lagen we voor anker in een prachtige baai. Ook ’s avonds en ’s nachts waaide er een zwoel briesje waar we van hebben genoten. We zitten nu duidelijk in een warmer klimaat, heerlijk! Gelukkig beschermt de bimini ons tegen de ergste hitte overdag. We besloten Lissabon zelf over te slaan in verband met de warmte en de drukte van een stad, die ineens minder aantrekkelijk leken nu we hier zo mooi voor anker lagen.


In Cascais bezochten we een bijzonder museum, gebouwd op de restanten van een fort. Alle oude muren van het fort waren strak wit gestuct en dat leverde een verrassend fraaie moderne omgeving op. De blauwe sculpturen maakten het plaatje compleet, samen met de mooie blauw/witte vuurtoren van Cascais. Ook bezochten we een oude woning in Portugese stijl, waar we samen met de kinderen ‘door de historie van Portugal wandelden’. Zo, de geschiedenisles van deze week zat er weer op!


Donderdag 2 september besloten we ankerop te gaan richting Sines. Dat bleek nog niet zo eenvoudig want wederom hadden we beet, deze keer met de ankerketting. En wéér was het geen vis maar een visnet. Maar na enig hang-, trek- en sjorwerk konden we beginnen aan een mooie zeiltocht van ca. 9 uren. In Sines liggen we wederom voor anker in een mooie baai, samen met de SeaMotions en de Moonrise. We zijn benieuwd wat deze plaats ons weer te bieden heeft.


Hoe ziet een dag op het Seaquest college er eigenlijk uit? ’s Ochtends beginnen we, van maandag t/m vrijdag, om 9 uur met school en dat duurt tot een uur of twaalf. In de weekenden zijn we vrij. Het lesprogramma bestaat dagelijks uit lezen, rekenen en schrijven én een les Tehatex, Natuniek of muziek. Tussentijds hebben we twee keer een korte pauze. In de pauze gaat Maren niet rennen op het schoolplein maar ze zwemt bijvoorbeeld naar één van de andere Nederlandse boten, waar de kinderen ook pauze hebben. Daarna snel weer terug naar de boot om verder te gaan met de lessen. Na de lunch is de middag is ter vrije besteding. Dat betekent zwemmen, spelen, siësta houden, cultuur opsnuiven, etc. Maren heeft het erg naar de zin op school met ‘juf mem’ en ze kan niet wachten tot ze écht kan lezen en schrijven.

Link + foto's