Beet!

3-9-2010

 

Donderdag 26 augustus gingen we een dagje naar Porto, samen met de bemanning van de SeaMotions: sightseeing, inkopen doen en natuurlijk een flesje Port kopen. Het is een mooie stad waar we eigenlijk te kort zijn geweest. Maar goed, we hebben er even aan gesnuffeld en je moet soms keuzes maken in een druk programma, nietwaar?


`s Avonds laat landde oma Janneke op de luchthaven van Porto met zwaarbeladen tassen. Iedereen aan boord van de Seaquest had zo zijn eigen wensen wat betreft boodschappen uit Nederland: vruchtenhagel van de Ruyter, lekkers van de Hema (de enige winkel die we stiekem toch wel een beetje missen), stroop, drop, Nederlandse vlaggen, etc. Het was één groot feest toen de kinderen vrijdagmorgen wakker werden. In de eerste plaats natuurlijk omdat oma er was. Maar het feest was écht compleet toen oma de tassen vol lekkers uitpakte.


Zaterdag 28 augustus verlieten we de haven van Póvoa de Varzim, met een tocht van 160 mijl voor de boeg richting Cascais. De tocht begon een beetje hobbelig met een katterig gevoel als gevolg. Maar na een paar uren varen ging het stukken beter en konden we allemaal genieten van een mooie zeiltocht op de genaker. ’s Middags werden we getrakteerd op gezelschap van ‘golfijnen’ (aldus Linde), die om de boot heen dansten. Wat een feest! Na een heerlijk diner op zee gingen we de nacht in met een mooie zonsondergang en een prachtige opkomst van de maan: een hele grote rode bol dook op uit de zee aan de horizon. Onbeschrijflijk mooi…


De volgende morgen, na een ontbijt midden op de oceaan, hadden we ons einddoel in zicht. We gingen al zeilend recht op ons doel aan de horizon af maar vergaten daardoor uit te kijken vlak voor de boot. Plotseling lag de boot bijna stil. Wat was er aan de hand? Beet? Zo’n grote vis konden we toch niet aan de haak hebben geslagen? Toen we achterom keken, drong het langzaam tot ons door: we zaten vast aan een visnet, en dat op volle zee! Domme pech, maar wat nu? Huib Jan stapte resoluut in de bijboot, wat op zich al een heel project was midden op zee. Na een half uur sjorren, trekken en draaien hadden we het toch voor elkaar: we waren weer los. Pfff… Gelukkig liep het deze keer met een sisser af. Wat een mazzel dat de motor niet draaide toen we in de fuiken voeren...


Precies 24 uur na vertrek uit Povoa gooiden we ons anker uit in Cascais, een voorstad van Lissabon, die een beetje doet denken aan Bloemendaal a/z. Met 36 graden op de thermometer lagen we voor anker in een prachtige baai. Ook ’s avonds en ’s nachts waaide er een zwoel briesje waar we van hebben genoten. We zitten nu duidelijk in een warmer klimaat, heerlijk! Gelukkig beschermt de bimini ons tegen de ergste hitte overdag. We besloten Lissabon zelf over te slaan in verband met de warmte en de drukte van een stad, die ineens minder aantrekkelijk leken nu we hier zo mooi voor anker lagen.


In Cascais bezochten we een bijzonder museum, gebouwd op de restanten van een fort. Alle oude muren van het fort waren strak wit gestuct en dat leverde een verrassend fraaie moderne omgeving op. De blauwe sculpturen maakten het plaatje compleet, samen met de mooie blauw/witte vuurtoren van Cascais. Ook bezochten we een oude woning in Portugese stijl, waar we samen met de kinderen ‘door de historie van Portugal wandelden’. Zo, de geschiedenisles van deze week zat er weer op!


Donderdag 2 september besloten we ankerop te gaan richting Sines. Dat bleek nog niet zo eenvoudig want wederom hadden we beet, deze keer met de ankerketting. En wéér was het geen vis maar een visnet. Maar na enig hang-, trek- en sjorwerk konden we beginnen aan een mooie zeiltocht van ca. 9 uren. In Sines liggen we wederom voor anker in een mooie baai, samen met de SeaMotions en de Moonrise. We zijn benieuwd wat deze plaats ons weer te bieden heeft.


Hoe ziet een dag op het Seaquest college er eigenlijk uit? ’s Ochtends beginnen we, van maandag t/m vrijdag, om 9 uur met school en dat duurt tot een uur of twaalf. In de weekenden zijn we vrij. Het lesprogramma bestaat dagelijks uit lezen, rekenen en schrijven én een les Tehatex, Natuniek of muziek. Tussentijds hebben we twee keer een korte pauze. In de pauze gaat Maren niet rennen op het schoolplein maar ze zwemt bijvoorbeeld naar één van de andere Nederlandse boten, waar de kinderen ook pauze hebben. Daarna snel weer terug naar de boot om verder te gaan met de lessen. Na de lunch is de middag is ter vrije besteding. Dat betekent zwemmen, spelen, siësta houden, cultuur opsnuiven, etc. Maren heeft het erg naar de zin op school met ‘juf mem’ en ze kan niet wachten tot ze écht kan lezen en schrijven.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!