Yesss!

19-9-2010

Vrijdag 10 september varen we van Portimão naar Tavira. Het lijkt een saaie tocht te worden, omdat we de hele dag op de motor moeten varen. Maar niets blijkt minder waar: We hebben beet! Na een uur varen is het al raak: dankzij een inktvisje van de SeaMotions (en natuurlijk héél veel vissersinstinct :-)) slaan we onze eerste vis aan de haak. De vis is erg klein, ons gevoel van overwinning is des te groter - maar toch nemen we hier geen genoegen mee. Die vis mag dus weer gaan zwemmen. Een uurtje later is het wéér raak en deze keer hebben we de hoofdprijs: een (blijkt later, weten wij veel…) bonito van maar liefst 60 cm. Met wat acrobatentoeren slingeren we hem in de bijboot om uit te spartelen en daarna gaat Huib Jan aan de slag om het lekkers te ontdoen van alles wat we niet willen eten. Maren volgt het tafereel met een mengeling van trots, nieuwsgierigheid en ontzetting. Linde kan alleen maar zeggen: “Visje is lief hè mem?” Voldaan varen we verder maar dan komt, vlak voor Tavira, de bonus: driemaal scheepsrecht! Deze derde vis is niet zo groot als de tweede maar hij is minstens zo interessant: we hebben een échte tonijn gevangen! In een overwinningsroes bereiken we Tavira.


Tavira ligt in het zuidoosten van Portugal. Hier gaan we aan de mooring in ‘Quatro Aguas’, midden in een prachtig natuurgebied. Daar begint ons tweede avontuur van die dag: het is springtij en we gaan behoorlijk te keer, mede door de stroming die er op het riviertje staat. Aanvankelijk doen we er nog een beetje luchtig over maar dat verandert snel als we met onze boeg wel héél dicht bij de buurman komen. Dan volgt een keiharde knal, een paniekkreet in het Spaans, gekras, gekraak, gegil, stilte en… we drijven weer… pfff… Wat blijkt? We hebben een aanvaring gehad met een Spaans schip, dat veel te dicht tussen de mooringsboeien ligt, op zijn eigen anker. Stress in de tent en de schrik zit er behoorlijk in. In het pikkedonker inventariseren we de schade: gelukkig geen persoonlijke ongelukken maar wel schade aan beide boten. Onze rvs ankerrol is compleet verbogen en we hebben lichte schade aan de romp. Onze Spaanse buurman is er niet veel beter aan toe. We besluiten er eerst maar eens een nachtje over te slapen. Als de Spaanse gemoederen de volgende morgen weer een beetje zijn gesust, besluiten we ieder z’n eigen schade te laten regelen. Flink balen maar dit soort dingen hoort er nu eenmaal bij op een wereldreis.


De daarop volgende dagen huren we een auto om wat van de omgeving te kunnen zien. Coos en Martine van de SeaMotions weten een mooie waterval op 20 minuten rijden en we besluiten hen te volgen naar dit ‘paradijsje op aarde’. Uiteindelijk worden de 20 minuten meer dan 2 uren rijden, door een klein ‘missertje’ van onze reisleiders. De momenten die we tijdens onze kamelenrit beleven zijn echter hilarisch: door de rode stofwolken crossen we kilometers lang over karrenpaden, op zoek naar een afslag die we (blijkt achteraf) na 10 minuten al zijn gepasseerd. We komen door bijna verlaten dorpjes en langs afgronden om ‘u’ tegen te zeggen. Kortom: we leren de Portugese infrastructuur en cultuur grondig kennen. Uiteindelijk wordt de rit beloond met een heerlijk verkoelend zwempartijtje bij dé waterval. De zon is al bijna onder maar dat mag de pret niet drukken.


Zaterdagavond dineren we aan boord van de SeaMotions met kok Coos, die onze vers gevangen vis bereidt: we smullen van de verser-dan-verse sushi van tonijn, met ‘ketjapprutje van Coos’ en eten onze vingers op bij de bonito van de grill. Heeeerlijk! Er is een oerinstinct in ons geprikkeld en dit smaakt naar meer…


Vanuit Tavira bezoeken we de daarop volgende dagen o.a. Baril, met een mooi strand en spectaculair hoge golven. Maren, Tico en Sil vermaken zich prima met hun nieuwe bodyboard. Ook de papa’s doen een poging met het speelgoed van de kinderen. Ze geven het echter na een paar minuten al op en komen met de broek vol zand en schelpen helemaal zout en afgepeigerd weer op het droge. Dit laten we voortaan maar aan de jeugd over…


Dinsdag 14 september varen we terug naar Portimão. Daar liggen we voor het eerst sinds drie weken weer in een haven en dat is gewoon even wennen. We genieten toch meer van het vrije gevoel van het ankeren. Maar goed, we kunnen lekker even de boot schoonmaken, bunkeren en de reparatie van onze ankerrol regelen.


Donderdag is het ‘Wechseltag’ op de Seaquest: oma vertrekt na drie weken weer naar Nederland en Tjalling en Tineke varen vanaf hier 10 dagen mee. Dat betekent een retourtje luchthaven en tussendoor moet ook nog ‘even’ de boot uit het water. Het wordt een race tegen de klok maar de boot gaat gelukkig stipt op tijd uit het water en de wisseling op het vliegveld vindt (vraag niet hoe, maar toch) ook plaats. ’s Nachts slapen we heel hoog maar niet droog: voor het eerst sinds hele lange tijd krijgen we een fikse regen- en onweersbij op ons dak. En dat terwijl de Seaquest op het droge staat. De reparatie wordt in precies 24 uur perfect uitgevoerd en de volgende dag om 2 uur ligt de Seaquest weer waar ze hoort: te water. We kunnen weer met een gerust hart gaan slapen.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!