Oh zonnig Madeira?

27-9-2010

Samen met Tjalling en Tineke willen we naar Madeira varen, als ‘generale’ voor de grote oversteek naar de Carieb. We varen daarom in het weekend vanuit Portimão via Alvor naar Lagos, waar we ons vertrekpunt voor deze oversteek plannen. Een staartje van de orkaan Igor op de Atlantische Oceaan gooit echter roet in het eten: de gebruikelijke noordoost (die áltijd waait op dit traject, jaja!) en die ons snel en relaxed naar Madeira moet brengen, blijkt ineens zuidwest of in ieder geval zéér veranderlijk, wat de tocht op z’n zachts gezegd veel minder comfortabel zou maken. We wachten daarom vier dagen en plannen op woensdag dan toch eindelijk de trossen los te gooien, omdat er een ‘gaatje’ in het weer zit. We bereiden alles tot in de puntjes voor: tanken, wassen, boodschappen doen, eten koken voor drie dagen, techniek checken, visgerei kopen en vooruit werken op school. En dan, als we er helemaal klaar voor zijn, moeten we dinsdagavond laat tóch besluiten om ons vertrek uit te stellen. Windkracht, windrichting en swell houden ons opnieuw tegen. Dat valt tegen want Tjalling en Tineke zijn nu al bijna een week aan boord en hun tijd is maar beperkt…


We besluiten meer te ‘genieten’ en minder te ‘wachten’ en nemen het er daarom nog maar even van in de Algarve. We zeilen een prachtige tocht naar Faro (inclusief drie vissen aan de haak!), waar we ons anker uitgooien bij Ilha da Culatra. Dit is een bijzonder eilandje waar de tijd even heeft stilgestaan; De mensen leven hier op eenvoudige wijze in kleine huisjes en men leeft hier bijna uitsluitend van de visserij, gezien het aantal vissersbootjes dat voor het eilandje ligt.


’s Avonds ontdekken we iets wat we eigenlijk al heel lang voelden aankomen: onze accu’s zijn op. Vóór ons vertrek naar Madeira willen we dit euvel oplossen. Gelukkig weten we nog een goed adresje: Blue Water Algarve – en we zijn er een paar dagen geleden nog geweest... Na een paar telefoontjes over en weer wordt het vervangen van de accu’s gepland direct na het weekend.


Vrijdag varen we een paar mijl door richting het centrum van Faro, waar we in een prachtig waddengebied voor anker gaan. Een bijzonder ervaring: Als we aankomen is het allemaal water om ons heen maar een paar uur later liggen we in een klein ‘slootje’ en hebben we zowel voor als achter de boot nog maar een paar meter ruimte over. Maar met onze ervaring op het Nederlandse wad fiksen we dit wel. Je beleeft de natuur hier ten volle, en dat zó dicht bij Faro! ’s Avonds gaan we barbecuen, samen met de SeaMotions en de Beau. We pakken de bijboten in en installeren ons een paar meter verderop, op een klein eilandje. Maren, Linde, Tico en Sil bouwen hun eigen picknicktafel van afvalhout en andere losse onderdelen die ze bij elkaar jutten. We zien de Seaquest liggen bij een prachtige maanopkomst en genieten van ons gezelschap en de vers gevangen vis op de cobb. Aan één detail hebben we niet gedacht: Het is hier om 8 uur ’s avonds al pikkedonker en het is lastig barbecuen zonder licht. Als Huib Jan en Cees een lamp van de boot halen, moeten ze de bijboot halverwege laten liggen omdat het inmiddels behoorlijk eb is geworden. Gelukkig gaat wadlopen net zo gemakkelijk en met de drek tot op de knieën arriveren de heren na lange tijd weer op ‘ons’ eilandje. We zijn blij met wat licht want inmiddels hebben we bezoek gehad van een rat, die ons lekkere vismaaltje ook wel ziet zitten. We stuntelen verder met de barbecue en maken veel plezier, tot we écht worden opgegeten door al het ongedierte dat hier op en rond onze borden springt.


Zaterdag verkennen we het mooie waddengebied bij Faro per bijboot én Faro zelf. Daarna vertrekken we weer naar Ilha da Culatra, waar we het eigenlijk wel zo rustig vinden. Het is maar een paar mijl varen maar we besluiten toch een zeiltje bij te zetten, why not? Als we de genua uitdraaien, valt het zeil echter in één klap naar beneden. Het gaat zo snel, dat we het niet eens kunnen volgen. Maar er ligt wél 80 m2 zeildoek in het water… Wat blijkt? De harp van de furling bovenin de genuarol is gebroken. We zorgen natuurlijk voor de nodige sensatie bij andere boten maar wij hebben maar één zorg: het zeil weer op het droge én opgevouwen krijgen. Gelukkig zijn we nog niet onderweg naar Madeira en varen we op rustig water. De mannen klaren deze klus daarom relatief eenvoudig. Coos van de SeaMotions zijn we erg dankbaar als hij de volgende dag 25 meter onze mast in wil. Hij haalt de furling naar beneden en maakt foto’s van het mankement. Dan bellen we wederom met Blue Water Algarve om ook dít probleem op te lossen. We behoren inmiddels tot het vaste klantenbestaand daar…


Zondag varen we naar Vilamoura, waar de monteurs maandagmorgen aan boord zullen komen. Het wordt een echte ROTtocht: alleen maar tegenwind en een nare steile golfslag. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de kinderen zeeziek worden. ’s Avonds sluiten we het 10-daagse bezoek van Tjalling en Tineke af met een heerlijk diner in Vilamoura . Hun vliegtickets hebben ze om moeten boeken want ‘Missie Madeira’ is deze week mislukt. Voor ons is er echter licht aan de horizon: Igor heeft de strijdbijl begraven en vanaf deze week zijn de omstandigheden om naar Madeira te vertrekken heel wat gunstiger. Drie etmalen op zee? Kom maar op!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!