De Seaquest weer in actie

5-1-2011

De koelvloeistofpomp van de generator is vervangen en de stangen van de bimini zijn weer rechtgebogen; de laatste ‘naweeën’ van de Atlantische oversteek. Na twee weken vertoeven in de haven van Rodney Bay, is het daarna eindelijk weer eens tijd om het schip te voelen bewegen. We zeilen 30 december een prachtig tochtje naar Marigot Bay, een eindje zuidelijker op St Lucia en slechts twee uurtjes varen.

Marigot Bay kent een kleurrijke geschiedenis door haar beschutte ligging. Zo hield een Britse admiraal zich hier schuil voor een voorbijvarende Franse vloot. Hij verstopte zijn armada onder een dak van palmbladeren, die hij op de masten en aan de verstagingen vastmaakte, zodat hij zijn schepen later op een strategisch betere positie kon leggen. In gedachten zien we het zo voor ons.

Tegenwoordig is Marigot Bay een prachtige baai omgeven door een paar hotels en restaurants, heel veel tropengroen en verder niets. De jetset is hier graag gezien en het ene schip is nog mooier, duurder en groter dan het andere. De Seaquest valt hierbij in het niet maar ze heeft hier wel een ‘daalders plekje’ op haar anker - en de bemanning niet minder. We beginnen langzamerhand wat meer in Caribische sferen te komen! Zonder aarzeling springen we in het heerlijke warme bad dat de zee hier is, te beginnen ’s ochtends met 20 rondjes rond de boot. Daar kan geen sportschool tegenop!

Oud en Nieuw vieren we samen met Willem, Martine, Victoria en Marc van de Flying Swan. We barbecueën erg gezellig samen in ‘bar de kuip’ en hebben zelfgemaakte appelflappen en oliebollen op de koop toe. Het nieuwe jaar luiden we in met een prachtig vuurwerk vanaf een ponton in de baai. We zitten eerste rang, dus niet verkeerd, m.u.v. de vuurwerkresten op de boot dan. In één van de bars is het daarna groot feest met Caribische muziek en: de hele nacht happy hour. De gevolgen laten zich raden…

‘s Ochtends worden we zonder enige schroom gewekt (zeg maar: het bed uit getimmerd) door de plaatselijke groenteman / bakker / souvenirshop, d.w.z. een idioot op een surfplank met één peddel en een kapiteinspet op. Hij wil ons vanaf die plank vers geplukt fruit en warme broodjes verkopen. Na een dag lang onderhandelen over de prijs en de voorwaarden (lees: wektijd) gunnen we hem zijn handel en wordt hij onze vaste leverancier. Al was het maar omdat hij er zo ontzettend zijn best voor doet.

Als we zijn bijgekomen van de bubbels, vertrekken we 2 januari richting zuiden, naar Grenada. We nemen (voor een paar weken) afscheid van de Flying Swan maar kijken tevens uit naar een weerzien met de SeaMotions op Grenada. We hebben een tocht van 130 mijl voor de boeg over de Caribische Zee. Gek genoeg doen we hier helemaal niet meer moeilijk over, terwijl het toch een afstand is die vergelijkbaar is met een enkeltje IJmuiden - London. Blijkbaar worden we al echte zeebonken!

Het wordt wat varen betreft een ontspannen nachttochtje, deels op zeil en deels op motor. Tot onze schrik (nummer één) ontdekken we halverwege echter dat we op St Lucia zijn vergeten uit te klaren. En zonder uitklaring op St Lucia kan er geen inklaring plaatsvinden op Grenada… We besluiten door te varen en hopen op een goedgehumeurde beambte. Tot onze schrik (nummer twee) legt onze koelkast halverwege de tocht het loodje. En zonder koelkast geen koele drankjes en ander lekkers. Hellup! Nóg een uitdaging…

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!