Grenada, Carriacou en Sandy Island

12-1-2011

Bij Grenada gooien we maandagmorgen ons anker uit in Prickly Bay, vlak naast de SeaMotions. We springen meteen het water in op weg naar onze vrienden, in een prachtige baai omringd door veel groen.

Als we wat zijn afgekoeld in het blauwe water is er werk aan de winkel: inklaren en koelkast repareren. Het inklaren gaat wonder boven wonder redelijk eenvoudig, na een paar dagen wachten op de juiste douanebeambte. Zijn motivatie om coulant te zijn? “If you want to clear in you need to clear out first. But if you don’t have that papers… well… then you don’t have them, right?” Hij drukt ons nog wel even op het hart dat we het uitklaren niet een tweede keer mogen vergeten.

Ook ons koelkast-thermostaat-probleempje wordt snel en vakkundig opgelost. In de ‘koelkast-onderdelen-winkel’ (ja, die bestaat écht) loopt Huib Jan toevallig een monteur tegen het lijf, die aanbiedt ‘s avonds meteen even langs te komen om het euvel te verhelpen. De man houdt woord en onze koelkast is binnen een paar uur weer gerepareerd. Pfff. .. We kunnen weer koude spa drinken.

Woensdagmiddag gaan we barbecueën op het strand samen met de ‘SeaMotions’ en ‘Tante Rietje’. Het Italiaanse bemanningslid en tevens de kok van ‘Tante Rietje’, Micky, bereidt onder andere vers gevangen lobster op een zelfgemaakt houtsvuurtje. Heerlijk! En zelfs rauw is de lobster niet te versmaden of eigenlijk: nóg lekkerder.

Donderdag en vrijdag gaan we rondtoeren in een huurauto om het eiland te verkennen. Daarvoor hebben we een tijdelijk rijbewijs nodig, dat we bij de politie kunnen halen. Dat wordt een belevenis op zich: we komen terecht in een klein politiebureautje, waar de kippen voor de deur lopen. In het kantoor is geen computer te bekennen en de beambten zijn erg ‘easy going’. Maar goed, met het felbegeerde papiertje op zak staan we uiteindelijk weer buiten en we kunnen op stap.

Samen met de SeaMotions maken we een wandeling door een regenwoud rond het kratermeer ‘Grand Etang Lake’. De gids weet ons veel te vertellen over de flora en fauna. We kijken ons de ogen uit bij de groene varens, het ‘gevoelige’ plantje mimosa, golden apples, hibiscus, etc. Maar ook de kolibries, kameleons, boommieren, apen en allerlei kruipend en kriebelend kleins boeien ons. Wel wordt ons pijnlijk duidelijk, hoeveel impact de orkaan Ivan hier in 2004 heeft gehad; grote bomen ontbreken en dat lijkt niet te kloppen.

Daarna moeten we ons haasten naar de chocoladefabriek, voordat deze gesloten is. Opschieten valt echter nog niet mee op Grenada: de wegen hebben stuk voor stuk meer weg van een afgelegen bergpas dan een hoofdweg, terwijl we toch écht alleen die laatste nemen. Uiteindelijk vinden we het fabriekje: een heel klein en kneuterig gebouwtje, waar ze geen rondleidingen blijken te verzorgen. Voor ons maakt een medewerker echter graag een uitzondering en in vogelvlucht zien we het productieproces van cacaoboon tot chocolade. Op de koop toe krijgen we ook nog een plak heerlijke chocolade cadeau. Dát is nog eens gastvrijheid.

Een eindje verderop vinden we alsnog The Chocolate Company, een 300 jaar oude cacaoplantage waar vroeger nog slaven hebben gewerkt. We nemen een kijkje in de keuken van de cacaoproductie en -verwerking, van de cacaovrucht tot de gefermenteerde en gedroogde cacaoboon. Het bijzondere is dat hier nog op traditionele wijze wordt gewerkt, dus zonder moderne apparatuur en machines. Het is een leerzaam bezoek voor zowel jong als oud.

Zaterdag gaan we ankerop richting Carriacou, een eiland 35 mijl noordelijker, dat bij Grenada hoort. Het wordt een hobbelig tochtje met soms bijna geen wind en dan weer heel veel wind. We komen nét te laat aan en moeten in het pikkedonker ons anker uitgooien in Tyrrel Bay. Gelukkig hebben we inmiddels de nodige ervaring en we liggen als een huis. De baai grenst aan een mangrovebos, waar we de volgende dag een kijkje gaan nemen in ons bijbootje. We zijn onder de indruk van alle groen, de pelikanen, de variatie vissen die hier zwemt en het legioen zee-egels op de bodem van de baai.

Maandag gaan we aan de mooring bij Sandy Island, een paar mijl verderop. Het helderblauwe zeewater komt hier zó uit de vakantiefolder en het strand lijkt gemaakt van meel, zo wit en fijn is het zand. We snorkelen, zwemmen en zoeken schelpen bij en op dit onbewoonde eilandje. Een dikke squall doet ons aan het einde van de dag weer met beide beentjes op aarde belanden, na een dagje in het paradijs.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!