Logboek oktober 2011

Aqua

Geplaatst op 30-10-2011

Wat is wonen en leven op het water toch mooi. En het wordt alleen maar mooier als je eigen dochter haar eerste zelfstandige stapjes zet in de wereld van het zeilen; Maren krijgt zeilles in een Optimistje in onze achtertuin, d.w.z. op het Spaanse Water. Ze kan er 's nachts gewoon niet van slapen, zo verheugt ze zich erop. En, eerlijk is eerlijk, het ziet er ook wel erg 'cool' uit, zo'n blond meisje van zes alleen achter het roer, zeilend langs de Seaquest (spraken de trotse vader en moeder). Door haar leven aan boord kent ze opvallend veel scheepstermen, benamingen en knopen en dat maakt best wel indruk. Ook op het water gaat e.e.a. haar verdraaid goed af: achtjes varen, laveren en overstag gaan? Ze vindt het geweldig! Alleen bij het gijpen stoot ze de eerste keer onfortuinlijk haar hoofd aan de giek. Maar ach, een slim blond ezeltje stoot zich in 't gemeen geen twee keer aan dezelfde steen...

Ook verder zijn we druk in de weer met water: de boot wordt buitenom grondig gepoetst, gordijntjes gewassen, kastjes uitgenomen, en zelfs de witte bank is weer eens echt wit. We zouden eigenlijk alleen daarom al vaker naar Nederland moeten gaan!

Zondag verrassen we Thijs bij zijn aankomst op Hato Airport. Hij pakt zijn leven als kapitein van de Luna Verde weer op, na een verblijf van drie maanden in Nederland. Het begin van onze hereniging is er, nu alleen Wilma nog! Vanaf januari zullen de Luna Verde en de Seaquest weer 'hand in hand' verder varen en daar kijken we naar uit. Het begint nu echt te kriebelen.

Maren en Linde gaan regelmatig naar Villa Kakelbont voor school en kookles. Hoogtepunt van de week is de pyjamaparty, ter afsluiting van het maandthema 'dag en nacht'. Nog in pyjama en gewapend met knuffel, tandenborstel, kussen, laken en zaklamp gaan ze vrijdagochtend naar school, niets spannender dan dat!

Wonen op het water is prachtig maar het heeft soms ook een keerzijde. Het zorgt namelijk wel eens voor ongemakken, waar je aan wal geen last van hebt. Met de zware boodschappentas in de ene hand en Linde aan de andere hand, probeert Huib Jan over te stappen van een schommelende bijboot naar het achterdek. Dat gaat net goed maar bij een onverwachte beweging valt de autosleutel in het water. O o! Aangezien we er (domdomdom) geen drijvertje aan hebben vastgemaakt, zinkt de sleutel meteen als een baksteen. En in het donkere, diepe Spaanse Water blijft deze helaas onvindbaar. We hebben dus weer een projectje...

Maar het grootste ongemak komt een dag later, als we plotseling een alarm horen afgaan. Hellup! Was ist los? We voelen aan ons water dat er iets flink mis is... Als we de deur van de machinekamer opendoen, krijgen we bijna een hartverzakking: allemaal aqua! De slang van de generator is lek en er spuit massief water de machinekamer in. Zout water wel te verstaan en dat is misschien nog wel het ergste van alles. Tot overmaat van ramp is de afvoer naar de bilge verstopt, waardoor het water slecht wegloopt en het bilge alarm veel te laat is afgegaan. Gevolg is minstens 10 cm massief water op de vloer van de machinekamer en: de generator wordt overspoeld met zout water. Daar worden we even moedeloos van... Er zit niets anders op: het hoofd koel houden en aan de slag! De generator zetten we uit en daarmee stopt de zoute fontein. Ook het probleem met de verstopping is gelukkig snel opgelost, waardoor het water binnen de kortste keren wegloopt. Maar hoe krijgen we in vredesnaam al dat zout weg? In de oververhitte machinekamer neemt Huib Jan geen halve maatregelen: de slang met zoet water erop, een emmer water met azijn en daarna een spuitbus WD40 om alles weer zoutvrij te krijgen. Na heel wat uurtjes zwoegen en zweten ziet alles er gelukkig weer een beetje normaal uit. De lekke slang is vervangen en alles draait weer. Maar of het zout nog meer, onzichtbare, schade heeft aangericht? Dat is helaas koffiedik kijken...

Link + foto's

Oeps!

Geplaatst op 23-10-2011

De hele week is gevuld met zwemmen, snorkelen, strand, emmertjes, schepjes en gezelligheid. Dat we 's ochtends nog 'naar school gaan', lijkt daardoor slechts bijzaak. Jasmijn, Josefien, Maren en Linde spelen dat het een lieve lust is en ook de papa's en mama's vermaken zich meer dan prima.

 

Dinsdag gaan we een nachtje naar Klein Curacao met twee gezinnen = 8 personen aan boord! Gelukkig passen er veel tamme schapen in een klein hok. De zeeziektepillen en -pleisters vinden gretig aftrek bij onze gasten en daarmee houden we de stemming erin. Na 2,5 uur varen op de motor, in de stromende regen, gooien we ons anker uit in het blauwe water voor Klein Curacao. Juist op dat moment breekt de zon warempel door! We snorkelen tussen de schildpadden en ander moois en zoeken de mooiste schelpen op het strand. Bij ondergaande zon genieten we aan het eind van de middag van een barbecue in één van de rieten hutjes op het onbewoonde en inmiddels verlaten eilandje. De heremietkreeften, krabben en ratten (ahhh!) rennen over het strand en wij zitten hoog en droog te genieten. Ondertussen loopt Huib Jan wat op te scheppen over de kwaliteiten van ons anker en hij vertelt dat we met een gerust hart kunnen gaan slapen.

 

Maar zo vredig als de avond was, zo onstuimig is de daaropvolgende nacht. Meerdere malen worden we wreed gestoord in onze slaap door een squall. Dat betekent altijd weer, half slapend, alle luiken onmiddellijk dichtdoen. Na de korte maar heftige bui doen we ze dan (nog steeds half slapend) weer open, om de boot goed door te laten waaien. Tot zover zijn we inmiddels gewend. Maar wat als je zo dicht mogelijk bij een mooi wit strand voor anker ligt en de wind draait door zo'n bui? Tja, dan kan de afstand tussen kiel en zeebodem soms zorgwekkend klein worden. Risico van het vak, zullen we maar zeggen. Maar dat betekent wel dat je midden in de nacht ankerop moet gaan en de hele boel moet verkassen. Zo gezegd zo gedaan. Iedereen aan boord wordt natuurlijk wakker en in het pikkedonker zoeken we een nieuwe ankerplek. We leggen de Seaquest op veilige afstand van het strand en proberen vervolgens weer te gaan slapen. Maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig na een wrede onderbreking van een heerlijke droom. Gelukkig stelt onze dieptemeter ons gerust: de hele nacht geeft het klokje naast ons bed zo'n 35 meter onder de kiel aan. Niets om ons zorgen over te maken. We liggen hooguit een beetje te mopperen over het schommelen van de boot: we rollen op onze nieuwe positie beduidend meer op de deining van de zee. En als je je schrap moet zetten in bed, slaap je gewoon onrustig.

 

Om een uur of 6 's ochtends komt Ramon ons voorzichtig maar ook vastberaden wekken. Wij liggen eindelijk lekker te knorren en komen met gepaste tegenzin uit bed. Wat blijkt? We zijn van ons anker geslagen en liggen doodleuk te dobberen op zee, ergens tussen Curaçao en Klein Curaçao... Oeps! Zo duf als we waren, zo wakker zijn we nu ineens. Motor aan, anker binnenhalen en dan eerst maar eens recapituleren en concluderen wat er is gebeurd... We hebben ons anker op de rand van een steile afgrond gedropt. Na een kleine beweging had het daardoor geen grip meer en zo hebben we midden in de nacht, ongepland en ongemerkt, een rondje op zee gemaakt. We blijven ons alleen wel afvragen, hoe het toch mogelijk is dat de dieptemeter de hele nacht 34 m heeft aangegeven. De meest waarschijnlijke verklaring is dat de dieptemeter ons eigen anker heeft gepeild. Tja, dat bedenk je toch niet? De volgende keer toch maar weer een ankeralarm aan...

 

Na een onrustige nacht gaan rechtsomkeert naar Klein Curaçao. We laten ons niet uit het veld slaan (toch?) door deze kleine blunder en willen nog genieten van alle moois. Het wordt een heerlijk relaxte dag met snorkelen, zwemmen, strandwandelingen, zandkastelen bouwen en: duiken. Daarbij zien we o.a. een groene murene van maar liefst twee(!) meter lang. Ook een grote school vissen is indrukwekkend mooi, omdat ze sierlijk met z'n duizenden tegelijk synchroon zwemmen door het blauwe water, opgejaagd door een paar tonijnen die er behendig tussendoor manoeuvreren. Het lijkt wel of we in een natuurfilm zijn beland! Aan het einde van de dag zetten we Ramon, Els, Jasmijn en Josefien weer af op de steiger bij hun hotel en even verderop gooien wij ons anker uit in het Spaanse Water. Beide gezinnen slapen die nacht heel wat rustiger dan de nacht ervoor, nagenietend van twee prachtige dagen op Klein Curaçao.

 

Maar ook op het Spaanse Water lijkt de Seaquest niet veilig voor externe invloeden. Het is er druk met geankerde boten en bij een verandering van windrichting liggen alle boten plotseling heel anders ten opzichte van elkaar. Meestal gaat dat goed maar soms wordt het penibel als de buurman te dichtbij komt. De discussie is dan natuurlijk wie de veroorzaker van deze situatie is -en waarom- en daarover zijn de meningen meestal sterk verdeeld... Tweemaal is het 'bijna raak' en tweemaal kiezen we eieren voor ons geld en gaan we op een andere, ruimere plek liggen. Alles wijst erop dat we nu veilig liggen maar niets zo veranderlijk als het weer en de positie van de buurman...

 

Els, Ramon, Jasmijn en Josefien zwaaien we zaterdag weer uit, na een heerlijke week vol gezelligheid. De vier kleine blonde zeemeerminnetjes hadden nog veel langer met elkaar willen spelen. Gelukkig zien ze elkaar weer over twee weken in Nederland. Het aftellen is nu echt begonnen!

Link + foto's

Eén grote familie

Geplaatst op 16-10-2011

Ons vertrek van Bonaire stellen we steeds weer een dag uit; we kunnen maar moeilijk loskomen van dit mooie eiland. Er wordt bovendien van alle kanten flink gelobbyd om ons langer op Bonaire te laten blijven. De vriezer bepaalt uiteindelijk wat we doen want die houdt er wéér mee op. We hebben helaas iets te vroeg gejuicht… Erg frustererend en zéér sfeerbepalend aan boord. Nu blijkt dat de compressor moet worden vervangen; een flinke strop en het betekent dat we ons vertrek moeten uitstellen want een compressor ligt hier niet 1-2-3 op de plank. De bedompte sfeer wordt dinsdag gelukkig doorbroken door bezoek van een groep dolfijnen pal naast de Seaquest. Wauw! Dat vrolijkt weer een beetje op en het relativeert de ‘problemen’ met de vriezer.

We nemen een paar keer afscheid van Martin, Chantal, Mees en Ciske; na ieder afscheid blijven we tóch weer een dag langer en dus kunnen de kinderen tóch nog een keer spelen. Allemaal bonus. Als blijkt dat de compressor niet binnen een paar dagen kan worden geleverd, besluiten we uiteindelijk toch onverrichter zake naar Curaçao te gaan. De compressor laten we daar vervangen.

Voor de laatste keer zwemmen we met Gerard, Adriënne en hun gast Marit in het donker onder de sterrenhemel van Bonaire en donderdagmorgen nemen we nog een laatste duik in het helderblauwe water naast de Seaquest. We zien op de valreep een schildpad naast de boot zwemmen, die heel rustig blijft zitten waar hij zit, alsof het zo moet zijn! We laten dit moment nog even goed tot ons doordringen.

Bij het wegvaren zwaaien we de Blue Fin uitbundig uit, in de gelukkige wetenschap dat we elkaar een dag later weer zullen zien op Curaçao. Met stille trom vertrekken is ook niks ;-). Op naar Curaçao! Normaal gesproken is deze tocht ruim bezeild maar niets is deze keer minder waar. Door een angstaanjagende regenbui, die wonderbaarlijk genoeg om ons heen draait, komt de wind uit tegengestelde richting. We moeten het met ons ijzeren zeil doen. Gelukkig is de zee spiegelglad en zo brommen we heel rustig in vijf uurtjes naar de overkant. Later horen we dat het zowel op Bonaire als op Curaçao enorm en vooral ook lang heeft geregend. En wij hebben geen enkel spatje gevoeld!

Op Curaçao is het meteen weer gezelligheid troef. We hebben met Menno en Dietrix afgesproken de laatste avond van hun vakantie op Curaçao samen te vieren. Het wordt een gezellige avond die we niet snel zullen vergeten. Vooral de laatste borrel in de stad is Menno nog tot in de lucht bijgebleven ;-). Vrijdag zijn Gerard, Adriënne en Marit al weer op Curaçao. Zij logeren een weekendje bij Elvis en Linda en met z’n allen gaan we o.a. een hapje eten en een dagje naar het strand. Het is één grote familie, zo lijkt het.

Alsof dat nog niet genoeg is, komen Ramon, Els, Jasmijn en Josefien zaterdag aan op Hato Airport. Zij komen de herfstvakantie bij ons doorbrengen. Na een lunch met een nóg grotere familie op zondag, nemen we uiteindelijk écht afscheid van ‘pake’ Gerard, ‘muoike’ Adriënne en Marit. Wat hebben we elkaar intens leren kennen in de afgelopen maanden en wat was het gezellig! Gelukkig blijft de rest van de ‘familie’ nog even dicht bij ons op Curaçao.

Link + foto's

Nog één keer Bonaire

Geplaatst op 9-10-2011

De hele week is het Regattaweek op Bonaire. Wedstrijdzeilende optimistjes, sunfishes en ook grotere zeilboten zoeven ons elke dag om de oren. Maar de gezelligheid is net zo belangrijk als het wedstrijdelement. Dat betekent o.a. de hele week braderie met allerlei ´spiegeltjes en kraaltjes´, eetkraampjes, een botenparade, majorettes en harde (trommel)muziek. We zien zelfs voor het eerst in ons leven iemand waterskiën op een surfplank mét zeil en dat lukt nog verdraaid goed ook. Hoe bedenken ze het toch!

Het eerste cruiseschip van het seizoen meert deze week af op Bonaire. Eerlijk gezegd misstaat zo’n reus van een schip een beetje op een eiland als Bonaire. Vooral ook de Amerikanen lijken te massaal op een te klein eiland te zijn beland. Of zijn we nu een beetje bevooroordeeld? We bekijken alles vanaf een afstandje omdat we ´druk´ zijn met onze eigen beslommeringen.

Onze vriezer is er weer eens mee opgehouden en dit terugkerende probleem willen we nu wel eens voorgoed uit de wereld helpen. We schakelen monteur Lex in, die weloverwogen en grondig te werk gaat. Na enig zoekwerk lijkt het erop dat we het probleem hebben gevonden: Het freongas is verrot en moet worden vervangen. Twee Spaans sprekende koelkastmonteurs komen de klus klaren. De communicatie verloopt wat stroefjes maar met handen en voeten komen we een heel eind. Op het Seaquest College is het die ochtend een chaos want les krijgen tussen drie monteurs, heel veel rotzooi en in een misselijkmakende stinklucht is verre van ideaal.

Ook onze buren van de Blue Fin kampen met de nodige storingen: hun watermaker doet het niet meer en dat is toch wel lastig. Gerard en Huib Jan sleutelen, vergaderen en brainstormen een dag lang maar helaas… zonder resultaat. Uiteindelijk wordt er toch maar een monteur ingeschakeld maar die komt er ook niet uit. Arme Gerard…

Langzamerhand beginnen we ons voor te bereiden op ons verblijf in Nederland in november en december. De voorraden maken we op en de lege kastjes grondig schoon. De blikken van Gran Canaria staan namelijk nog steeds in de kast; we vinden de inhoud niet echt lekker en daardoor is het nog steeds niet op onze borden beland. Bovendien zitten ze aan de buitenkant onder de schimmel door de vochtige lucht. We staan in dubio: weggooien of bewaren voor de volgende oceaanoversteek? Uiteindelijk belanden ze toch maar weer, gepoetst en wel, in de kast. Weggooien kan altijd nog.

Daarnaast genieten we natuurlijk nog steeds van onze (voorlopig) allerlaatste week op Bonaire. We gaan een middagje zeilen op de Blue Fin, met Gerard en Adriënne en hun gasten Boele, Ingrid en Nico. Het blijft heerlijk de wind door onze haren te voelen en we krijgen echt weer zin in het vervolg van onze reis vanaf januari. De middag sluiten we af met snorkelen bij Klein Bonaire. Het is er altijd mooi maar deze keer is het echt bingo want binnen 10 minuten zien we een grote octopus, een zeeslang, een schildpad en heel veel vissen en prachtig koraal. Wauw! En dat alles met een snorkelend klein meisje van drie jaar aan de hand, dat zingt van blijdschap (met de snorkel nog in de mond) als ze al die dieren ziet. Dit zijn de mooie momenten van het leven.

Omdat Mees en Ciske regattavakantie hebben, kan er weer flink worden gespeeld: Linde en Ciske met poppetjes, Playmobil en prinsessenkleding. Mees en Maren met ridders, spiderman, zwemmen en andere ‘stoere’ dingen. Samen gaan de kinderen naar een knutselles bij Kunuku. Ze spelen dat het een lieve lust is, maken de mooiste knutsels en mogen ponyrijden. Mees slaapt een nachtje bij Maren op de boot en Maren slaapt een nachtje bij Mees thuis. Wat een feest! Dat Mees (logisch) niet helemaal boot-proof is, wordt duidelijk als hij zijn handdoek, zwembroek en zwemshirt zó over de railing hangt, dus zonder knijpers. Gelukkig ziet Jannet zijn shirt in het water vallen en kan ze het net op tijd uit de golven redden. Samen gaan we nog naar de ‘donkey sanctuary’. Hier worden ezels opgevangen en verzorgd, die zijn mishandeld, verminkt of verwaarloosd. Maar liefst 450 ezels wonen nu in het park. Blijkbaar gaan de Bonairianen niet al te zachtaardig om met deze dieren.

Zondag treedt Cor Bakker op met Madeline Bell. Het swingt de pan uit en samen met onze buren van de Blue Fin en de Happy Bird hebben we een gezellige avond. Na het swingen is het tijd voor een frisse neus. Onze nieuwste hobby is nachtzwemmen, samen met Gerard en Adrienne in het donker onder de sterren. Heerlijk verkoelend na weer een dagje zweten. En gezellig bovendien.

Het onvermijdelijke afscheid van Bonaire hangt nu als een dreigende bui boven onze hoofden. Voorlopig komen we hier écht niet terug. Wat hebben we het hier naar de zin gehad de afgelopen maanden! Maar bij een wereldreis hoort nu eenmaal reizen. En dat is een heerlijk vooruitzicht.

 

(Met dank aan Chantal voor een paar prachtige foto's!)

Link + foto's

Blauw

Geplaatst op 2-10-2011

De week begint weer goed: zondag wordt er een vlootdag georganiseerd in Kralendijk en het leuke is: we liggen eerste rang. Laagvliegende en stuntende helikopters, hard varende bootjes, roze rookbommetjes en grote grijze marineschepen, allemaal pal naast c.q. boven de Seaquest. We mengen ons in de menigte en doen mee met overall hangen, schepen bezichtigen, kapiteintje spelen en met héél hard varen. Dat laatste overigens na meer dan een uur wachten in een legertent. Maar ja, ook dat hoort bij een echte vlootdag.

De dag wordt wreed onderbroken door een regenfront. Op zich niet zo dramatisch maar het gaat vanuit het niets ineens héél hard waaien en de wind komt plotseling uit tegengestelde richting. Terrassen waaien c.q. spoelen weg en worden tijdelijk gesloten. Alle boten die aan de mooring liggen (waaronder de Seaquest) draaien 180 graden en we liggen gigantisch te deinen en te trekken aan de mooringlijn. De Seaquest houdt haar goed, vergeleken met veel andere boten, en we zijn eigenlijk best wel een beetje trots op haar. Maar voor de zekerheid gooien we toch maar even het anker erbij, just in case, want we hebben een zwakke plek: we liggen met 23 ton aan slechts één kleine pin aan de zeebodem vast. Onze buurman, gewapend in oliepak, wordt bijna uit de boot geslingerd, zo gigantisch gaat zijn boot heen en weer en op en neer. Wij moeten ons vasthouden bij iedere stap maar daar is het dan ook mee gezegd. Gelukkig gaat alles goed en na een uur gaat het leven aan vaste wal gewoon weer door alsof er nooit iets is gebeurd. Maar de zee (en dus ook de Seaquest en haar bemanning) heeft nog dagenlang last van de naweeën. Wat kan de natuur soms verrassen!

Na afloop van de vlootdag gaan we een hapje eten met Martin, Chantal, Mees en Ciske. De kinderen spelen dat het een lieve lust is, het is erg gezellig en een mooier uitzicht kunnen we ons niet wensen: de Seaquest die weer min of meer vredig schommelt aan de mooring.

Maandagavond hebben we live contact via de kortegolfzender met Raymond in de KLM 753, die net vertrokken is vanuit Nederland. Raymond en Simone zijn onderweg naar ons toe en aan boord zijn toevallig ook Gerard en Adriënne van de Blue Fin, die na een kort verblijf in Nederland weer naar de boot gaan. Als verrassing bieden we Adriënne en Gerard, via Raymond, een glas Champagne aan, met een kaartje ‘with compliments - Seaquest cruises’. Ze vinden het fantastisch maar vragen zich ook af, hoe we dát nu weer hebben geflikt…

Met Raymond en Simone beleven een paar ontzettend gezellige dagen. Hun gezelschap voelt warm en vertrouwd en samen gaan we o.a. zeilen, barbecueën, snorkelen bij Klein Bonaire en zwemmen bij Sorobon. Sorobon heeft het perfecte water om te leren surfen: beschut achter een rif en overal slechts tot de knieën in het water. Best handig als je steeds valt en weer opnieuw moet opstappen. Maren krijgt haar eerste surfles van Raymond op de ‘KLM-plank’. De plank is veel te groot voor haar maar de pret is er niet minder om. Ook Huib Jan doet een poging en hij slaagt daarin wonderwel, na een kleine aanvaring met een andere beginner, tot grote hilariteit van alle stuurlui die aan wal staan.

Het mooie blauw van de Blue Fin naast de Seaquest voelt ook weer heel vertrouwd. Het weerzien met Gerard en Adriënne is ‘als vanouds’ gezellig en we liggen vaak samen in het water. Voor de kinderen zuigt ‘pake’ Gerard de spannendste verhalen uit zijn duim over schildpadden, eieren, meeuwen en Jan van Genten. ‘Muoike’ Adriënne is ongekend populair, omdat ze alles weet van spelletjes op de iPad en de kinderen daarvan graag deelgenoot maakt. Ook de ouders worden verwend: Gerard en Adriënne bieden spontaan aan een avondje op de kinderen te passen. Nou, dat laten we ons geen twee keer zeggen, wat een luxe!

Zaterdag heeft Huib Jan een leuk uitje: hij mag mee als vierde man in de cockpit van de KLM naar Quito, samen met Frits die we vorige week hebben ontmoet. Het is een geweldige ervaring, vooral omdat de landing in Quito spectaculair is door de ligging van de korte landingsbaan op grote hoogte midden in de stad. De terugkomst ’s middags bij Bonaire is echter niet minder spectaculair, omdat de blauwe zwaan ‘noodgedwongen’ vlak voor de landing een ererondje pal boven de Seaquest maakt. Wauw!

’s Middags vliegen Raymond en Simone al weer terug naar Nederland. De vier dagen samen voelen als een warm bad. Een wereldreis is in veel opzichten een geweldige ervaring maar het allerleukste zijn toch de mensen die we ontmoeten. Wat levert zo’n reis toch spontaan leuke nieuwe en hernieuwde contacten op!

Eenmaal terug aan boord gaan we met Frits en zijn collega Fred een rondje varen; de kers op de taart van een rondje Quito. Terwijl wij zeilen op het blauwe water bij Bonaire, stijgt de blauwe zwaan weer op met daarin Raymond en Simone. We genieten van de wind door de haren maar voelen ons ook een beetje blauw…

Link + foto's