Blauw

2-10-2011

De week begint weer goed: zondag wordt er een vlootdag georganiseerd in Kralendijk en het leuke is: we liggen eerste rang. Laagvliegende en stuntende helikopters, hard varende bootjes, roze rookbommetjes en grote grijze marineschepen, allemaal pal naast c.q. boven de Seaquest. We mengen ons in de menigte en doen mee met overall hangen, schepen bezichtigen, kapiteintje spelen en met héél hard varen. Dat laatste overigens na meer dan een uur wachten in een legertent. Maar ja, ook dat hoort bij een echte vlootdag.

De dag wordt wreed onderbroken door een regenfront. Op zich niet zo dramatisch maar het gaat vanuit het niets ineens héél hard waaien en de wind komt plotseling uit tegengestelde richting. Terrassen waaien c.q. spoelen weg en worden tijdelijk gesloten. Alle boten die aan de mooring liggen (waaronder de Seaquest) draaien 180 graden en we liggen gigantisch te deinen en te trekken aan de mooringlijn. De Seaquest houdt haar goed, vergeleken met veel andere boten, en we zijn eigenlijk best wel een beetje trots op haar. Maar voor de zekerheid gooien we toch maar even het anker erbij, just in case, want we hebben een zwakke plek: we liggen met 23 ton aan slechts één kleine pin aan de zeebodem vast. Onze buurman, gewapend in oliepak, wordt bijna uit de boot geslingerd, zo gigantisch gaat zijn boot heen en weer en op en neer. Wij moeten ons vasthouden bij iedere stap maar daar is het dan ook mee gezegd. Gelukkig gaat alles goed en na een uur gaat het leven aan vaste wal gewoon weer door alsof er nooit iets is gebeurd. Maar de zee (en dus ook de Seaquest en haar bemanning) heeft nog dagenlang last van de naweeën. Wat kan de natuur soms verrassen!

Na afloop van de vlootdag gaan we een hapje eten met Martin, Chantal, Mees en Ciske. De kinderen spelen dat het een lieve lust is, het is erg gezellig en een mooier uitzicht kunnen we ons niet wensen: de Seaquest die weer min of meer vredig schommelt aan de mooring.

Maandagavond hebben we live contact via de kortegolfzender met Raymond in de KLM 753, die net vertrokken is vanuit Nederland. Raymond en Simone zijn onderweg naar ons toe en aan boord zijn toevallig ook Gerard en Adriënne van de Blue Fin, die na een kort verblijf in Nederland weer naar de boot gaan. Als verrassing bieden we Adriënne en Gerard, via Raymond, een glas Champagne aan, met een kaartje ‘with compliments - Seaquest cruises’. Ze vinden het fantastisch maar vragen zich ook af, hoe we dát nu weer hebben geflikt…

Met Raymond en Simone beleven een paar ontzettend gezellige dagen. Hun gezelschap voelt warm en vertrouwd en samen gaan we o.a. zeilen, barbecueën, snorkelen bij Klein Bonaire en zwemmen bij Sorobon. Sorobon heeft het perfecte water om te leren surfen: beschut achter een rif en overal slechts tot de knieën in het water. Best handig als je steeds valt en weer opnieuw moet opstappen. Maren krijgt haar eerste surfles van Raymond op de ‘KLM-plank’. De plank is veel te groot voor haar maar de pret is er niet minder om. Ook Huib Jan doet een poging en hij slaagt daarin wonderwel, na een kleine aanvaring met een andere beginner, tot grote hilariteit van alle stuurlui die aan wal staan.

Het mooie blauw van de Blue Fin naast de Seaquest voelt ook weer heel vertrouwd. Het weerzien met Gerard en Adriënne is ‘als vanouds’ gezellig en we liggen vaak samen in het water. Voor de kinderen zuigt ‘pake’ Gerard de spannendste verhalen uit zijn duim over schildpadden, eieren, meeuwen en Jan van Genten. ‘Muoike’ Adriënne is ongekend populair, omdat ze alles weet van spelletjes op de iPad en de kinderen daarvan graag deelgenoot maakt. Ook de ouders worden verwend: Gerard en Adriënne bieden spontaan aan een avondje op de kinderen te passen. Nou, dat laten we ons geen twee keer zeggen, wat een luxe!

Zaterdag heeft Huib Jan een leuk uitje: hij mag mee als vierde man in de cockpit van de KLM naar Quito, samen met Frits die we vorige week hebben ontmoet. Het is een geweldige ervaring, vooral omdat de landing in Quito spectaculair is door de ligging van de korte landingsbaan op grote hoogte midden in de stad. De terugkomst ’s middags bij Bonaire is echter niet minder spectaculair, omdat de blauwe zwaan ‘noodgedwongen’ vlak voor de landing een ererondje pal boven de Seaquest maakt. Wauw!

’s Middags vliegen Raymond en Simone al weer terug naar Nederland. De vier dagen samen voelen als een warm bad. Een wereldreis is in veel opzichten een geweldige ervaring maar het allerleukste zijn toch de mensen die we ontmoeten. Wat levert zo’n reis toch spontaan leuke nieuwe en hernieuwde contacten op!

Eenmaal terug aan boord gaan we met Frits en zijn collega Fred een rondje varen; de kers op de taart van een rondje Quito. Terwijl wij zeilen op het blauwe water bij Bonaire, stijgt de blauwe zwaan weer op met daarin Raymond en Simone. We genieten van de wind door de haren maar voelen ons ook een beetje blauw…

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!