Nog één keer Bonaire

9-10-2011

De hele week is het Regattaweek op Bonaire. Wedstrijdzeilende optimistjes, sunfishes en ook grotere zeilboten zoeven ons elke dag om de oren. Maar de gezelligheid is net zo belangrijk als het wedstrijdelement. Dat betekent o.a. de hele week braderie met allerlei ´spiegeltjes en kraaltjes´, eetkraampjes, een botenparade, majorettes en harde (trommel)muziek. We zien zelfs voor het eerst in ons leven iemand waterskiën op een surfplank mét zeil en dat lukt nog verdraaid goed ook. Hoe bedenken ze het toch!

Het eerste cruiseschip van het seizoen meert deze week af op Bonaire. Eerlijk gezegd misstaat zo’n reus van een schip een beetje op een eiland als Bonaire. Vooral ook de Amerikanen lijken te massaal op een te klein eiland te zijn beland. Of zijn we nu een beetje bevooroordeeld? We bekijken alles vanaf een afstandje omdat we ´druk´ zijn met onze eigen beslommeringen.

Onze vriezer is er weer eens mee opgehouden en dit terugkerende probleem willen we nu wel eens voorgoed uit de wereld helpen. We schakelen monteur Lex in, die weloverwogen en grondig te werk gaat. Na enig zoekwerk lijkt het erop dat we het probleem hebben gevonden: Het freongas is verrot en moet worden vervangen. Twee Spaans sprekende koelkastmonteurs komen de klus klaren. De communicatie verloopt wat stroefjes maar met handen en voeten komen we een heel eind. Op het Seaquest College is het die ochtend een chaos want les krijgen tussen drie monteurs, heel veel rotzooi en in een misselijkmakende stinklucht is verre van ideaal.

Ook onze buren van de Blue Fin kampen met de nodige storingen: hun watermaker doet het niet meer en dat is toch wel lastig. Gerard en Huib Jan sleutelen, vergaderen en brainstormen een dag lang maar helaas… zonder resultaat. Uiteindelijk wordt er toch maar een monteur ingeschakeld maar die komt er ook niet uit. Arme Gerard…

Langzamerhand beginnen we ons voor te bereiden op ons verblijf in Nederland in november en december. De voorraden maken we op en de lege kastjes grondig schoon. De blikken van Gran Canaria staan namelijk nog steeds in de kast; we vinden de inhoud niet echt lekker en daardoor is het nog steeds niet op onze borden beland. Bovendien zitten ze aan de buitenkant onder de schimmel door de vochtige lucht. We staan in dubio: weggooien of bewaren voor de volgende oceaanoversteek? Uiteindelijk belanden ze toch maar weer, gepoetst en wel, in de kast. Weggooien kan altijd nog.

Daarnaast genieten we natuurlijk nog steeds van onze (voorlopig) allerlaatste week op Bonaire. We gaan een middagje zeilen op de Blue Fin, met Gerard en Adriënne en hun gasten Boele, Ingrid en Nico. Het blijft heerlijk de wind door onze haren te voelen en we krijgen echt weer zin in het vervolg van onze reis vanaf januari. De middag sluiten we af met snorkelen bij Klein Bonaire. Het is er altijd mooi maar deze keer is het echt bingo want binnen 10 minuten zien we een grote octopus, een zeeslang, een schildpad en heel veel vissen en prachtig koraal. Wauw! En dat alles met een snorkelend klein meisje van drie jaar aan de hand, dat zingt van blijdschap (met de snorkel nog in de mond) als ze al die dieren ziet. Dit zijn de mooie momenten van het leven.

Omdat Mees en Ciske regattavakantie hebben, kan er weer flink worden gespeeld: Linde en Ciske met poppetjes, Playmobil en prinsessenkleding. Mees en Maren met ridders, spiderman, zwemmen en andere ‘stoere’ dingen. Samen gaan de kinderen naar een knutselles bij Kunuku. Ze spelen dat het een lieve lust is, maken de mooiste knutsels en mogen ponyrijden. Mees slaapt een nachtje bij Maren op de boot en Maren slaapt een nachtje bij Mees thuis. Wat een feest! Dat Mees (logisch) niet helemaal boot-proof is, wordt duidelijk als hij zijn handdoek, zwembroek en zwemshirt zó over de railing hangt, dus zonder knijpers. Gelukkig ziet Jannet zijn shirt in het water vallen en kan ze het net op tijd uit de golven redden. Samen gaan we nog naar de ‘donkey sanctuary’. Hier worden ezels opgevangen en verzorgd, die zijn mishandeld, verminkt of verwaarloosd. Maar liefst 450 ezels wonen nu in het park. Blijkbaar gaan de Bonairianen niet al te zachtaardig om met deze dieren.

Zondag treedt Cor Bakker op met Madeline Bell. Het swingt de pan uit en samen met onze buren van de Blue Fin en de Happy Bird hebben we een gezellige avond. Na het swingen is het tijd voor een frisse neus. Onze nieuwste hobby is nachtzwemmen, samen met Gerard en Adrienne in het donker onder de sterren. Heerlijk verkoelend na weer een dagje zweten. En gezellig bovendien.

Het onvermijdelijke afscheid van Bonaire hangt nu als een dreigende bui boven onze hoofden. Voorlopig komen we hier écht niet terug. Wat hebben we het hier naar de zin gehad de afgelopen maanden! Maar bij een wereldreis hoort nu eenmaal reizen. En dat is een heerlijk vooruitzicht.

 

(Met dank aan Chantal voor een paar prachtige foto's!)

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!