Oeps!

23-10-2011

De hele week is gevuld met zwemmen, snorkelen, strand, emmertjes, schepjes en gezelligheid. Dat we 's ochtends nog 'naar school gaan', lijkt daardoor slechts bijzaak. Jasmijn, Josefien, Maren en Linde spelen dat het een lieve lust is en ook de papa's en mama's vermaken zich meer dan prima.

 

Dinsdag gaan we een nachtje naar Klein Curacao met twee gezinnen = 8 personen aan boord! Gelukkig passen er veel tamme schapen in een klein hok. De zeeziektepillen en -pleisters vinden gretig aftrek bij onze gasten en daarmee houden we de stemming erin. Na 2,5 uur varen op de motor, in de stromende regen, gooien we ons anker uit in het blauwe water voor Klein Curacao. Juist op dat moment breekt de zon warempel door! We snorkelen tussen de schildpadden en ander moois en zoeken de mooiste schelpen op het strand. Bij ondergaande zon genieten we aan het eind van de middag van een barbecue in één van de rieten hutjes op het onbewoonde en inmiddels verlaten eilandje. De heremietkreeften, krabben en ratten (ahhh!) rennen over het strand en wij zitten hoog en droog te genieten. Ondertussen loopt Huib Jan wat op te scheppen over de kwaliteiten van ons anker en hij vertelt dat we met een gerust hart kunnen gaan slapen.

 

Maar zo vredig als de avond was, zo onstuimig is de daaropvolgende nacht. Meerdere malen worden we wreed gestoord in onze slaap door een squall. Dat betekent altijd weer, half slapend, alle luiken onmiddellijk dichtdoen. Na de korte maar heftige bui doen we ze dan (nog steeds half slapend) weer open, om de boot goed door te laten waaien. Tot zover zijn we inmiddels gewend. Maar wat als je zo dicht mogelijk bij een mooi wit strand voor anker ligt en de wind draait door zo'n bui? Tja, dan kan de afstand tussen kiel en zeebodem soms zorgwekkend klein worden. Risico van het vak, zullen we maar zeggen. Maar dat betekent wel dat je midden in de nacht ankerop moet gaan en de hele boel moet verkassen. Zo gezegd zo gedaan. Iedereen aan boord wordt natuurlijk wakker en in het pikkedonker zoeken we een nieuwe ankerplek. We leggen de Seaquest op veilige afstand van het strand en proberen vervolgens weer te gaan slapen. Maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig na een wrede onderbreking van een heerlijke droom. Gelukkig stelt onze dieptemeter ons gerust: de hele nacht geeft het klokje naast ons bed zo'n 35 meter onder de kiel aan. Niets om ons zorgen over te maken. We liggen hooguit een beetje te mopperen over het schommelen van de boot: we rollen op onze nieuwe positie beduidend meer op de deining van de zee. En als je je schrap moet zetten in bed, slaap je gewoon onrustig.

 

Om een uur of 6 's ochtends komt Ramon ons voorzichtig maar ook vastberaden wekken. Wij liggen eindelijk lekker te knorren en komen met gepaste tegenzin uit bed. Wat blijkt? We zijn van ons anker geslagen en liggen doodleuk te dobberen op zee, ergens tussen Curaçao en Klein Curaçao... Oeps! Zo duf als we waren, zo wakker zijn we nu ineens. Motor aan, anker binnenhalen en dan eerst maar eens recapituleren en concluderen wat er is gebeurd... We hebben ons anker op de rand van een steile afgrond gedropt. Na een kleine beweging had het daardoor geen grip meer en zo hebben we midden in de nacht, ongepland en ongemerkt, een rondje op zee gemaakt. We blijven ons alleen wel afvragen, hoe het toch mogelijk is dat de dieptemeter de hele nacht 34 m heeft aangegeven. De meest waarschijnlijke verklaring is dat de dieptemeter ons eigen anker heeft gepeild. Tja, dat bedenk je toch niet? De volgende keer toch maar weer een ankeralarm aan...

 

Na een onrustige nacht gaan rechtsomkeert naar Klein Curaçao. We laten ons niet uit het veld slaan (toch?) door deze kleine blunder en willen nog genieten van alle moois. Het wordt een heerlijk relaxte dag met snorkelen, zwemmen, strandwandelingen, zandkastelen bouwen en: duiken. Daarbij zien we o.a. een groene murene van maar liefst twee(!) meter lang. Ook een grote school vissen is indrukwekkend mooi, omdat ze sierlijk met z'n duizenden tegelijk synchroon zwemmen door het blauwe water, opgejaagd door een paar tonijnen die er behendig tussendoor manoeuvreren. Het lijkt wel of we in een natuurfilm zijn beland! Aan het einde van de dag zetten we Ramon, Els, Jasmijn en Josefien weer af op de steiger bij hun hotel en even verderop gooien wij ons anker uit in het Spaanse Water. Beide gezinnen slapen die nacht heel wat rustiger dan de nacht ervoor, nagenietend van twee prachtige dagen op Klein Curaçao.

 

Maar ook op het Spaanse Water lijkt de Seaquest niet veilig voor externe invloeden. Het is er druk met geankerde boten en bij een verandering van windrichting liggen alle boten plotseling heel anders ten opzichte van elkaar. Meestal gaat dat goed maar soms wordt het penibel als de buurman te dichtbij komt. De discussie is dan natuurlijk wie de veroorzaker van deze situatie is -en waarom- en daarover zijn de meningen meestal sterk verdeeld... Tweemaal is het 'bijna raak' en tweemaal kiezen we eieren voor ons geld en gaan we op een andere, ruimere plek liggen. Alles wijst erop dat we nu veilig liggen maar niets zo veranderlijk als het weer en de positie van de buurman...

 

Els, Ramon, Jasmijn en Josefien zwaaien we zaterdag weer uit, na een heerlijke week vol gezelligheid. De vier kleine blonde zeemeerminnetjes hadden nog veel langer met elkaar willen spelen. Gelukkig zien ze elkaar weer over twee weken in Nederland. Het aftellen is nu echt begonnen!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!