Aqua

30-10-2011

Wat is wonen en leven op het water toch mooi. En het wordt alleen maar mooier als je eigen dochter haar eerste zelfstandige stapjes zet in de wereld van het zeilen; Maren krijgt zeilles in een Optimistje in onze achtertuin, d.w.z. op het Spaanse Water. Ze kan er 's nachts gewoon niet van slapen, zo verheugt ze zich erop. En, eerlijk is eerlijk, het ziet er ook wel erg 'cool' uit, zo'n blond meisje van zes alleen achter het roer, zeilend langs de Seaquest (spraken de trotse vader en moeder). Door haar leven aan boord kent ze opvallend veel scheepstermen, benamingen en knopen en dat maakt best wel indruk. Ook op het water gaat e.e.a. haar verdraaid goed af: achtjes varen, laveren en overstag gaan? Ze vindt het geweldig! Alleen bij het gijpen stoot ze de eerste keer onfortuinlijk haar hoofd aan de giek. Maar ach, een slim blond ezeltje stoot zich in 't gemeen geen twee keer aan dezelfde steen...

Ook verder zijn we druk in de weer met water: de boot wordt buitenom grondig gepoetst, gordijntjes gewassen, kastjes uitgenomen, en zelfs de witte bank is weer eens echt wit. We zouden eigenlijk alleen daarom al vaker naar Nederland moeten gaan!

Zondag verrassen we Thijs bij zijn aankomst op Hato Airport. Hij pakt zijn leven als kapitein van de Luna Verde weer op, na een verblijf van drie maanden in Nederland. Het begin van onze hereniging is er, nu alleen Wilma nog! Vanaf januari zullen de Luna Verde en de Seaquest weer 'hand in hand' verder varen en daar kijken we naar uit. Het begint nu echt te kriebelen.

Maren en Linde gaan regelmatig naar Villa Kakelbont voor school en kookles. Hoogtepunt van de week is de pyjamaparty, ter afsluiting van het maandthema 'dag en nacht'. Nog in pyjama en gewapend met knuffel, tandenborstel, kussen, laken en zaklamp gaan ze vrijdagochtend naar school, niets spannender dan dat!

Wonen op het water is prachtig maar het heeft soms ook een keerzijde. Het zorgt namelijk wel eens voor ongemakken, waar je aan wal geen last van hebt. Met de zware boodschappentas in de ene hand en Linde aan de andere hand, probeert Huib Jan over te stappen van een schommelende bijboot naar het achterdek. Dat gaat net goed maar bij een onverwachte beweging valt de autosleutel in het water. O o! Aangezien we er (domdomdom) geen drijvertje aan hebben vastgemaakt, zinkt de sleutel meteen als een baksteen. En in het donkere, diepe Spaanse Water blijft deze helaas onvindbaar. We hebben dus weer een projectje...

Maar het grootste ongemak komt een dag later, als we plotseling een alarm horen afgaan. Hellup! Was ist los? We voelen aan ons water dat er iets flink mis is... Als we de deur van de machinekamer opendoen, krijgen we bijna een hartverzakking: allemaal aqua! De slang van de generator is lek en er spuit massief water de machinekamer in. Zout water wel te verstaan en dat is misschien nog wel het ergste van alles. Tot overmaat van ramp is de afvoer naar de bilge verstopt, waardoor het water slecht wegloopt en het bilge alarm veel te laat is afgegaan. Gevolg is minstens 10 cm massief water op de vloer van de machinekamer en: de generator wordt overspoeld met zout water. Daar worden we even moedeloos van... Er zit niets anders op: het hoofd koel houden en aan de slag! De generator zetten we uit en daarmee stopt de zoute fontein. Ook het probleem met de verstopping is gelukkig snel opgelost, waardoor het water binnen de kortste keren wegloopt. Maar hoe krijgen we in vredesnaam al dat zout weg? In de oververhitte machinekamer neemt Huib Jan geen halve maatregelen: de slang met zoet water erop, een emmer water met azijn en daarna een spuitbus WD40 om alles weer zoutvrij te krijgen. Na heel wat uurtjes zwoegen en zweten ziet alles er gelukkig weer een beetje normaal uit. De lekke slang is vervangen en alles draait weer. Maar of het zout nog meer, onzichtbare, schade heeft aangericht? Dat is helaas koffiedik kijken...

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!