Logboek februari 2011

Sint Maarten en Anguilla

Geplaatst op 20-2-2011

Grand Case is een baaitje aan de noordzijde van Sint Maarten, met een fraai dorpje dat gebouwd is langs een prachtig lang zandstrand. Hier hebben we het wel naar de zin, met schildpadden die zwemmen rond de boot en een prachtige snorkelplek op letterlijk een steenworp afstand. Tijdens het snorkelen worden we omringd door een school tropische visjes. Ze blijven ons maar volgen en lijken totaal niet bang te zijn voor ons grote ‘mens-vissen’. Het is bijzonder om ons zo één te voelen met de onderwaterwereld.

Voordat we maandag ankerop gaan, krijgen Maren, Huib Jan en pake een rondleiding op de ‘Tres Hombres’, een klassiek schip dat is gebouwd in Nederland en dat wordt gerund door leerlingen. Er is geen enkele vorm van luxe aan boord, dus geen motor, geen elektriciteit en geen moderne apparatuur. Dat is wel even andere koek! Maren vindt het ‘piratenschip’ fantastisch en het spreekt inderdaad tot de verbeelding van jong én oud.

’s Middags gaan we naar Anguilla, dat slechts 10 mijl varen is, dus het doel is vanaf vertrek al in zicht. Anguilla is opvallend vlak, in tegenstelling tot Sint maarten, en dat terwijl het zo dichtbij is. Ons anker gooien we uit in Road Bay, één van de (slechts) twee baaien op Anguilla, waar ankeren ’s nachts is toegestaan. Dinsdag varen we even heen en weer naar Sandy Island, tegenover de baai. De naam zegt genoeg en we kunnen er mooi snorkelen tussen het koraal en de vissen. Ook heit en mem krijgen hun eerste snorkelles van Huib Jan. Oef! Dat is even wennen… maar heit doorstaat de eerste klas en mag naar groep 2. Mem gooit de handdoek in de ring en mag de eerste klas nog een keertje overdoen. Overigens plannen we de les dan wel met minder golven.

Woensdag gaan we op tournee in een huurauto. We zien prachtige zandstranden, karakteristieke huisjes en ‘salt ponds’ met veel bijzondere vogelsoorten. Anguilla wordt ook wel het eiland van de jetset genoemd en de mooie villa’s en luxe hotels getuigen daarvan. We belanden ‘toevallig’ in een 5-sterren hotel, waar we hartelijk worden verwelkomd en worden uitgenodigd voor een high tea die er net wordt geserveerd. Wat een gastvrijheid! We krijgen een prachtig uitzicht over de azuurblauwe zee en een mooie zonsondergang op de koop toe.

’s Avonds gaan we eten in een restaurantje op het strand met uitzicht op… de Seaquest. We eten, lachen en dansen op de live steelband muziek. Heit en mem vinden het heel bijzonder om bij deze heerlijke temperaturen ’s avonds buiten te kunnen eten, met de voetjes in het zand. Na vele maanden zomer realiseren wij ons soms niet meer hoe uniek dat is.

Donderdag genieten we nog een dagje van het mooie blauwe water in de baai en de schildpadden (we krijgen er geen genoeg van!) rond de boot. Maren gaat voor het eerst in haar leven de mast in om een losgeschoten touwtje door een katrolletje in de eerste zaling te halen. Ze is heel stoer (Jannet wat minder…) en terecht ápetrots als ze het voor elkaar heeft gekregen en weer veilig beneden is.

Er volgt een onrustig nachtje. Hoewel we de vorige nachten heerlijk rustig hebben gelegen, staat er nu plotseling een enorme deining in de baai, die alle crew wakker houdt. Nog voor het ontbijt gaan we daarom ankerop richting St. Barth. We maken een tussenstop in Anse Marcel, op Sint Maarten. Daar gaan we voor alle zekerheid maar een nachtje in de marina liggen, om ons slaaptekort in te halen. Overigens ligt Anse Marcel in een prachtige natuurlijke baai, verscholen tussen mangrove, cactussen en ander groen. We borrelen in ‘bar de kuip’ met Willem en Martine van de Flying Swan, met tropische vogel- en krekelgeluiden op de achtergrond. Wat hebben we het toch slecht…

 

(foto's volgen z.s.m.!)

Link + foto's

Sint Maarten

Geplaatst op 14-2-2011

Donderdag 3 februari staan we op voor dag en dauw, voor de laatste 90 mijl naar Sint Maarten. Om 5 uur gaan we ankerop. Het is nog pikkedonker en daarom is het best lastig de baai uitvaren. Gelukkig hebben we een prima plotter en een nóg betere kapitein, die ons er feilloos doorheen loodsen. De zonsopkomst is prachtig op zee en daarmee is de toon gezet voor de rest van de dag. Aan het eind van de middag arriveren we in Simpson Bay. We varen, voor het eerst sinds lange tijd, weer eens door een brug om de haven in te gaan.

We liggen aan de steiger tegenover de Flying Swan en we borrelen gezellig met Willem en Martine en de kinderen. We kijken ons de ogen uit bij alle megajachten die er liggen. Het lijkt niet op te kunnen hier; het ene schip is nog groter en luxer dan het andere, compleet met zwembaden, helikopters, anti-paparazzi systemen en héél veel personeel. We voelen ons maar een klein-maar-fijn bijbootje met al die ‘patsie-patsieboten’ om ons heen.

Een ander eiland betekent ook weer een andere vlag. Deze keer zingen Maren en Linde geen sinterklaasliedje uit volle borst, zoals in Spanje, maar ‘Sint Maarten Sint Maarten, de koeien hebben staarten’, als de vlag in top gaat.

Het weekend staat in het teken van boot poetsen, schoonmaken, onderhoud plegen en reparaties uitvoeren; zon, zout en het intensieve gebruik eisen hun tol op de Seaquest. Bovendien krijgen we bezoek aan boord en daarom doen we even extra ons best. Ook doen we uitgebreid boodschappen in een supermarkt die vól staat met Nederlandse producten. Watertandend lopen we tussen de schappen met De Ruijter hagelslag, Unox rookworsten, Hollandse stroopwafels, Frico kaas en Koopmans poffertjesmix. Voor Maren gaat een ‘grote wens’ in vervulling: FRIKANDELLEN! En wij genieten stiekem mee…

Dinsdagmiddag komen pake en beppe / heit en mem (Jannet haar ouders) aan op Sint Maarten. We zien de KLM Boeing vlak naast ons landen, vanaf een mooi terras aan zee, direct naast de landingsbaan. In Nederland zou zoiets nooit kunnen maar hier kan álles en het is best indrukwekkend. Als er dan ook nog familie in het vliegtuig zit, is dat extra bijzonder. Wat is het heerlijk om elkaar na zo lange tijd weer ‘live’ te ontmoeten!

De rest van de week laten we onze ‘gasten’ even acclimatiseren. Wij vinden de warmte inmiddels heel normaal maar als je ineens van 6 naar 30 graden gaat is dat toch wel even wennen. In ons huurautootje crossen we over de hobbelige wegen van Sint Maarten. Gelukkig passen er veel tamme schapen in een kleine auto.

Zaterdag 12 februari verlaten we de haven van Simpson Bay. We varen naar de andere kant van Sint Maarten, naar Grand Case. Heit en mem doorstaan hun vuurdoop op zee met vlag en wimpel. Daarna is het misschien nog wel meer genieten in het blauwe water van de baai, waar de schildpadden de hele dag rond de boot zwemmen. Dit belooft veel goeds voor de komende weken!

Link + foto's

Martinique, Dominica, Guadeloupe en Antigua

Geplaatst op 2-2-2011

Tjonge, jonge! De Seaquest kunnen we beter omdopen tot Speedquest want we hebben de vaart er behoorlijk inzitten deze week. Begin februari verwachten we nl. bezoek op Sint Maarten en dat is nog best een serieus eindje varen. We varen daarom deze week veel en zien alles in vogelvlucht.

Marin, aan de zuidkant van Martinique, is de uitvalsbasis voor veel charterboten en het is dan ook een Mekka voor de watersport. Aan luxe ontbreekt het hier niet: het assortiment in supermarkten en winkels is zeer uitgebreid en bij de restaurants is geen nee te koop. Dat was de afgelopen weken wel anders. We spreken plotseling weer Frans, betalen met Euro’s en wandelen over verharde én goed onderhouden wegen. Wat een weelde! We nemen het er maar even van.

Met een goed gevulde koelkast varen we woensdag verder naar Fort de France, de hoofdstad van Martinique. Het wordt een mooi zeiltochtje van 3 uren, net het hoekje om. Fort de France valt ons een beetje tegen. Het heeft niet de charme van het Caribisch gebied en veel luxe en vertier is er ook niet. Van beide dus net niks en we willen snel weer verder.

Vrijdag zeilen we 65 mijl verder naar Dominica, op naar de ‘Leeward Islands’! Het eilandhoppen in dit gebied is altijd bijzonder afwisselend: In de luwte van een eiland wisselen windstiltes en valwinden elkaar af en dat betekent werk aan de winkel; flink reven tijdens valwinden en vol zeil (of zelfs de motor aan) om de windstiltes door te komen. Rond de punt van een eiland begint de wind nog vreemder te doen, tot soms zelfs tegenwind. Tussen de eilanden in krijgen we ‘de volle mep’, zowel wat betreft wind als golven. Als er dan ook nog een buitje bijkomt -wat regelmatig gebeurt-, wordt het pas écht spectaculair zeilen. En dan is de Seaquest op haar best!

Op Dominica gaan we voor anker in Prince Rupert Bay. We worden verwelkomd door zeilmeisje Laura Dekker en dat vindt Maren natuurlijk helemaal geweldig. Zaterdags gaan we vroeg uit de veren voor een tocht op de Indian River met ‘mister Macaroni’. We gaan peddelend langs mooie bomen, pelikanen, een soort reiger in alle kleuren, leguanen, etc. Het is goed dat we zo vroeg zijn gegaan want op de terugweg zien we al veel minder natuurschoon.

’s Middags maken we een rondrit over Dominica. We zitten urenlang in een taxibus, veel te lang eigenlijk, maar zo krijgen we wel in één middag een indruk van dit mooie groene eiland. Hoogtepunt van de middag is een wandeling door het regenwoud naar een waterval. We zwemmen daar in het zoete, koude en heldere water en krijgen een rugmassage ‘from heaven’ op de koop toe. Jammer genoeg is onze tijd hier dan ‘op’ en moeten we verder.

Zondag gaan we ankerop richting Guadeloupe, een tocht van 40 mijl. We gaan met 9 knopen door het water. Dat schiet lekker op! Na een schitterende tocht gaan we aan de mooring bij Pigeon Island, een eilandje ten westen van Guadeloupe. Ons geduld wordt daarbij op de proef gesteld want er zijn slechts twee moorings beschikbaar en er zijn natuurlijk meer mensen die daarop azen. Maar uiteindelijk liggen we midden in het ‘Cousteau Underwater Park’ met onze Seaquest, een veelbelovende naam, en inderdaad: we kunnen er prachtig snorkelen. We besluiten hier de nacht door te brengen en nog een dag langer te genieten van de onderwaterwereld.

Dinsdagochtend maken we ons los van dit felbegeerde plekje, voor een tocht van 54 mijl naar Antigua. Het is wederom een prachtige tocht en we gaan weer als een razende roeland. We gooien ons anker uit bij Jolly Harbour, onze laatste tussenstop voordat we naar Sint Maarten gaan. Het water is blauw en we hebben uitzicht op de mooiste optrekjes maar verder zien we weinig van Antigua. We moeten door. De rest bewaren we voor later!

Link + foto's