Sint Maarten

14-2-2011

Donderdag 3 februari staan we op voor dag en dauw, voor de laatste 90 mijl naar Sint Maarten. Om 5 uur gaan we ankerop. Het is nog pikkedonker en daarom is het best lastig de baai uitvaren. Gelukkig hebben we een prima plotter en een nóg betere kapitein, die ons er feilloos doorheen loodsen. De zonsopkomst is prachtig op zee en daarmee is de toon gezet voor de rest van de dag. Aan het eind van de middag arriveren we in Simpson Bay. We varen, voor het eerst sinds lange tijd, weer eens door een brug om de haven in te gaan.

We liggen aan de steiger tegenover de Flying Swan en we borrelen gezellig met Willem en Martine en de kinderen. We kijken ons de ogen uit bij alle megajachten die er liggen. Het lijkt niet op te kunnen hier; het ene schip is nog groter en luxer dan het andere, compleet met zwembaden, helikopters, anti-paparazzi systemen en héél veel personeel. We voelen ons maar een klein-maar-fijn bijbootje met al die ‘patsie-patsieboten’ om ons heen.

Een ander eiland betekent ook weer een andere vlag. Deze keer zingen Maren en Linde geen sinterklaasliedje uit volle borst, zoals in Spanje, maar ‘Sint Maarten Sint Maarten, de koeien hebben staarten’, als de vlag in top gaat.

Het weekend staat in het teken van boot poetsen, schoonmaken, onderhoud plegen en reparaties uitvoeren; zon, zout en het intensieve gebruik eisen hun tol op de Seaquest. Bovendien krijgen we bezoek aan boord en daarom doen we even extra ons best. Ook doen we uitgebreid boodschappen in een supermarkt die vól staat met Nederlandse producten. Watertandend lopen we tussen de schappen met De Ruijter hagelslag, Unox rookworsten, Hollandse stroopwafels, Frico kaas en Koopmans poffertjesmix. Voor Maren gaat een ‘grote wens’ in vervulling: FRIKANDELLEN! En wij genieten stiekem mee…

Dinsdagmiddag komen pake en beppe / heit en mem (Jannet haar ouders) aan op Sint Maarten. We zien de KLM Boeing vlak naast ons landen, vanaf een mooi terras aan zee, direct naast de landingsbaan. In Nederland zou zoiets nooit kunnen maar hier kan álles en het is best indrukwekkend. Als er dan ook nog familie in het vliegtuig zit, is dat extra bijzonder. Wat is het heerlijk om elkaar na zo lange tijd weer ‘live’ te ontmoeten!

De rest van de week laten we onze ‘gasten’ even acclimatiseren. Wij vinden de warmte inmiddels heel normaal maar als je ineens van 6 naar 30 graden gaat is dat toch wel even wennen. In ons huurautootje crossen we over de hobbelige wegen van Sint Maarten. Gelukkig passen er veel tamme schapen in een kleine auto.

Zaterdag 12 februari verlaten we de haven van Simpson Bay. We varen naar de andere kant van Sint Maarten, naar Grand Case. Heit en mem doorstaan hun vuurdoop op zee met vlag en wimpel. Daarna is het misschien nog wel meer genieten in het blauwe water van de baai, waar de schildpadden de hele dag rond de boot zwemmen. Dit belooft veel goeds voor de komende weken!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!