St. Maarten en Antigua

28-3-2011

Deze week beginnen we wederom in Simpson Bay op St. Maarten. We zijn hier inmiddels zo lang geweest, dat we ons bijna thuis gaan voelen. Dat betekent dat het tijd wordt om door te gaan. Maar eerst nog even een leuk treffen met een paar ‘oude bekenden’: de Moonrise en de Wizard, die we al maanden niet meer hebben gezien. We besluiten dinsdag binnendoor naar Marigot te varen, dus door de lagune, waar we ze zullen treffen. Dat is een uitdaging want met 2.30 meter diepgang moeten we volgens de kaart over een ‘hobbeltje’ van 1.80. “Moet kunnen,” volgens Willem van de Flying Swan, “het is toch allemaal prut daar.” Huib Jan is het roerend met hem eens en we besluiten het te proberen. Het gaat inderdaad lang goed maar met het einddoel in zicht stranden we toch nog op de beruchte hobbel. We houden vol, d.w.z. een beetje gas en een beetje zeil erbij, dan zou het moeten kunnen… Het resulteert echter in ‘hartstikke vast’ en we komen met geen mogelijkheid meer los, ondanks alle ervaring die we daarmee hebben. Gelukkig zijn zeilers één grote familie en de hulp snelt al gauw toe vanuit alle hoeken. Maar zelfs dan blijken we nog niet zo gemakkelijk los te komen. Uiteindelijk worden we, na heel veel pk- en motorgeweld, losgetrokken door een bijbootje met 30 pk, dat met een lange lijn aan de top van onze mast is bevestigd. Het loopt weer met een sisser af… We leggen de Seaquest voor anker, nét voor het beruchte hobbeltje, en besluiten het laatste stukje maar per bijboot af te leggen.

In Marigot kletsen we kort maar gezellig bij met de Moonrise en de Wizard en ’s avonds gaan we nog een hapje eten met Hans, Annelies, Hille en Floris van de Wizard. Daarna gaan we om half 11 ’s avonds ankerop voor een nachttocht naar Antigua. We hebben bijna 100 mijlen voor de boeg en het belooft een mooie tocht te worden; een bijna volle maan verlicht de nachtelijke hemel en we hebben een goed boek klaarliggen voor tijdens de wachten. Wat kan een mens zich soms toch vergissen in de zee! De eerste paar mijltjes zeilen we nog mooi. Tijdens Huib Jan zijn wacht verschijnt er een rare squall op de radar. In het maanlicht tekenen zich angstaanjagende wolkenpartijen af aan de inmiddels grauwe hemel. De wind wakkert aan tot 30 knopen en de radarbeelden voorspellen weinig goeds. Huib Jan besluit om fors te gaan reven en dat is best even een klus in z`n eentje in het donker, ondanks ons ‘push button system’. Als hij de klus heeft geklaard komt het water inmiddels met bakken uit de hemel. Na de squall draait de wind naar het zuidoosten en dat betekent dat Antigua niet meer bezeild is. De wind blijft krachtig staan en het wordt een ‘bumpy ride’. Een goed boek? Vergeet het maar! We slapen nauwelijks en komen de volgende ochtend helemaal gebroken aan.

De ontvangst in Jolly Harbour op Antigua maakt veel goed: de La Luna, Luna Verde en Flying Swan staan ons op te wachten en we vergeten maar gauw de afgelopen nachttocht. Voor de kinderen is het feest want bij de haven is een zwembad waarvan we vrij gebruik van mogen maken. Als een aantal lokale kinderen zwemles krijgt, probeert ook Linde haar eerste borstcrawl te doen met hulp van de badmeester. Badjuffrouw Maren moedigt haar aan. Overigens hebben ze hier nog nooit gehoord van school- en rugslag. Volgens het Amerikaanse systeem (gericht op winnen i.p.v. overleven?) wordt alleen de borst- en rugcrawl aangeleerd.

De volgende ochtend varen we, na een frisse ochtendduik, door naar English Harbour. Tussen de riffen door varen we de 8 mijlen zij aan zij met de Flying Swan. English Harbour is een prachtige plek met een rijke geschiedenis. Er staan veel mooi gerestaureerde gebouwen en een ruïne van een fort uit de 18e eeuw, de tijd dat English Harbour de belangrijkste Britse haven was in de Antillen. Tegenwoordig is het een Nationaal Park en daar liggen wij middenin! Cultuur, strand, mooi en rustig ankeren én lokaal vertier ‘onder één dak’; wat wil een mens nog meer? Er is één klein minpuntje aan deze mooie plek: ’s nachts worden we geterroriseerd door muskieten, die zich goed thuis voelen tussen de mangrove in de zeer beschutte baai. Muskietennetten, muskietenspray, muskietenmelk, muskietenjachten: we halen alles uit de kast maar steeds weer weet er eentje de dans te ontspringen, om ons vervolgens de hele nacht lastig te vallen.

Zondagmiddag gaan we met een aantal Nederlandse vertrekkers naar ‘the place to be’ op Antigua: Shirley Heights, een bar/restaurant boven op een rots met uitzicht op o.a. English Harbour. Zondagmiddag wordt hier iedere week een barbecue georganiseerd, met live steelbandmuziek bij een prachtige zonsondergang. Nederland is goed vertegenwoordigd: de Flying Swan, La Luna, Vivente, Fiddlesticks, Witte Raaf en wijzelf natuurlijk. Het wordt een gezellige middag/avond met oude en nieuwe bekenden en we feesten tot de buikjes goed zijn gevuld en we vol zijn van de Caribische klanken. Hoewel: die muziek verveelt ons na ruim 3 maanden in de Cariben nog steeds niet.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!