Antigua en Barbuda

4-4-2011

Deze week vieren we o.a. Jannet haar verjaardag. Ze wordt verwend door de meisjes en Huib Jan met een feestelijk ontbijtje, mooie tekeningen en Caribische cadeautjes. De hele dag staat de Skype ‘roodgloeiend’ en we ontvangen veel felicitatiemail en sms-jes. Ondanks de grote afstand zijn familie en vrienden daardoor heel dichtbij.

Dinsdagavond gaan we uit eten met Willem en Martine van de Flying Swan. Het is een verjaardagsfeestje en afscheidsetentje in één: de dag erna zullen onze wegen zich namelijk gaan scheiden. Het wordt een gezellige avond met lieve cadeautjes en kostelijk eten. Het onvermijdelijke afscheid komt daarna, maar het is goed om te weten dat we elkaar ooit weer zullen treffen, don’t know where, don’t know when…

Vrijdag gaan we verder naar Green Island, een onbewoond eilandje aan de oostkust van Antigua. Het wordt een kort maar heftig tochtje, tegen de wind in en met een ruwe zee, maar het wordt beloond: we liggen aan de mooring met slechts een paar andere boten op een prachtig plekje met ruim zicht. Slechts een rif ligt er tussen ons en de Atlantische Oceaan en dat geeft een wijds en uniek gevoel.

Toch gaan we zaterdag al weer door naar onze volgende bestemming: Barbuda. De 30 mijlen er naar toe zijn in geen enkel opzicht te vergelijken met de tocht van de vorige dag. We zeilen prachtig en komen onderweg zelfs aan een goed boek toe. Als Barbuda voor ons opdoemt, lijkt het net of we Vlieland aanlopen: een eindeloos mooi strand loopt voor de ‘duinen’ langs aan onze stuurboordzijde. Alleen de zee doet ons beseffen dat we toch echt ergens anders zijn; we varen in turquoiseblauw water tussen de riffen door en dat is schitterend maar ook oppassen geblazen. Op de plotter staat: “There is no single course that will lead through this area. Put a man in the rigging and eyeball.” Dat is duidelijke taal. Zo gezegd zo gedaan. Huib Jan en Maren staan op de uitkijk en Jannet staat bij de dieptemeter. De donkere vlekken in het azuurblauwe water vlak naast de boot komen en gaan als kleine maar onheilspellende ondieptes. We weten ze gelukkig goed te omzeilen en komen ongedeerd aan bij Cocoa Point. Daar gooien we ons anker uit in het helderblauwe water, slechts een paar meter voor het parelwitte strand. We zijn in het paradijs!

We zwemmen dat het een lieve lust is en genieten van het prachtige -en vooral ook rustige- strand, samen met Etienne & Denise van de La Luna en met Patrick & Judith van de Vivente. Er is verder geen mens te bekennen! We drinken ’s avonds gezellig een borreltje met onze mede-landers, om de volgende ochtend al weer afscheid van ze te nemen. Wij blijven nog even om te genieten van zee en strand, een strand dat eindeloos mooi is en oneindig lang en voor de zee geldt hetzelfde. We ‘hoppen’ zondagmiddag langs een paar strandjes waar we steeds ons anker even uitgooien, en gaan zwemmen en schelpen zoeken in alle soorten en maten.

Vanuit Low Bay (al wéér zo’n droomplek…) gaan we maandag ‘on tour’ voor de biologieles. We maken een boottrip over de lagune, met als hoofddoel een broedplaats van fregatvogels. De fregatvogelkolonie op Barbuda is uniek op de wereld en doet niet onder voor die op de Galapagos eilanden. We zijn onder de indruk. Overal in de lucht zien we de vogels met hun gigantische vleugels zweven en tussen de mangrove ziet het zwart van de grote en kleine vogelkopjes die eigenwijs op de uitkijk zitten. Zo nu en dan zien we een mannetje dat zijn grote rode keelzak opblaast om de wijfjes te lokken. Prachtig!

Barbuda is uniek, onontdekt en ongeschonden. Hoe lang weet men dit nog vol te houden? Als het aan de lokale bevolking ligt blijft Barbuda zoals het is. Projectontwikkelaars e.a. stuiten op zwaar verzet en ‘grote plannen’ zijn in het verleden meer dan eens massaal tegenwerkt of gesaboteerd. Wat ons betreft prima want het is hier zóóó mooi…

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!