Via de U.S.Virgins naar de Spanish Virgins

8-5-2011

Ons geduld wordt danig op de proef gesteld deze week. Accu’s? Alles gaat hier op z’n dooie gemakje. En een paar nationale feestdagen (waaronder de trouwdag van prins William en Kate) zorgen ervoor dat we nóg langer moeten wachten. Maar het wachten wordt beloond en maandag 2 mei staan de accu’s eindelijk maar toch op de steiger. Zouden ze passen? Na een dag zwoegen en zweten in de achterhut (mannenwerk…) zitten de accu’s op de plek waar ze horen en: alles werkt! We hebben weer volop stroom aan boord en dat is pure luxe na een paar weken ‘afzien’.

Dinsdagmorgen gaan we uitklaren. Dat is best nog even spannend want de stempels voor de BVI’s in onze paspoorten blijken verlopen. Gelukkig is de beambte in een goede bui en hoeven we geen boete te betalen. Maar hij verzoekt ons wel met klem nog diezelfde dag de BVI’s te verlaten. Nou, dat waren we toch al van plan. Trossen los en op naar St. Thomas! Na een kleine 20 mijl varen tussen de rotsjes door, gooien we ons anker uit bij Charlotte Amalie, waar Thijs en Wilma op ons wachten. Een prima tussenstop voordat we naar Puerto Rico gaan. De Stars & Stripes gaat in top; wat een práchtige vlag is dat toch.

Woensdagmorgen worden we gewekt door veel lawaai rond de boot. Eerst besteden we er niet al te veel aandacht aan. Maar als het wel érg lang duurt en érg dichtbij lijkt te komen, steken we toch maar eens onze slaperige hoofden naar buiten. We schrikken ons een hoedje als we een compleet flatgebouw pal naast de Seaquest zien drijven; het cruiseschip ‘Allure of the Seas’ doet verwoede pogingen om af te meren. Een ‘lullig’ bootje uit Leeuwarden ligt alleen een beetje in de weg… Later horen we dat dit het grootste cruiseschip ter wereld is. Dat uitgerekend díe nou bijna bij ons in de davits moet hangen!

We besluiten nog een nachtje bij St. Thomas te blijven om onze voorraden weer aan te vullen. Die nacht zal ons nog lang heugen: we worden de hele nacht wakker gehouden door het carnavalsfeest, waar het hele eiland voor uitloopt. ’s Ochtends om 8 uur ziet het nog steeds zwart van de mensen en de muziek klinkt nog net zo hard als toen we gingen slapen. Nieuwsgierig als we zijn, willen we toch wel even weten wat er gaande is en we mengen ons nog voor het ontbijt in de menigte. Al snel voelen we ons niet echt op ons gemak en we willen eigenlijk het liefst linea recta terug naar de boot. Maar dat is nog niet zo eenvoudig door de mensenmassa heen. Dan zien we een schattig, maar vooral ook handig, taxibootje varen van het Marriott Hotel. Na een korte kennismaking krijgen we een rechtstreekse lift naar de Seaquest, die nog in de baai voor anker ligt. Zo luxe hebben we het nog nooit meegemaakt! Bovendien mag Maren sturen, dus het feest is compleet. Als we weer aan boord van de Seaquest zijn, willen we maar één ding: máken dat we wegkomen!

We varen wederom een kleine 20 mijl naar Culebra, één van de Spanish Virgins. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, hoort dit eilandje gewoon bij Puerto Rico en dus bij Amerika. Maar de Spaanse invloed is hier nog overal merkbaar. Het verbaast ons hoe anders de Spanish Virgins zijn, vergeleken met de U.S.-Virgins. Op Culebra heeft de tijd een beetje stilgestaan. Er hangt een vreemd maar ook aangenaam sfeertje en we voelen ons welkom. Het blijkt een plek te zijn voor mensen die de rat race van het moderne leven zat zijn en rust zoeken of (volgens Thijs) voor bejaarde hippies. Whatever, het zegt veel over Culebra en de mensen die we er tegenkomen.

We gaan ‘het kleine zusje van Puerto Rico’ verkennen per golfkar(!) en hebben pret voor tien. Via slingerweggetjes en heel hobbels en gaten in de weg (die extra hard aankomen in dit type bolide), komen we bij Flamenco Beach, een prachtig wit, lang, zacht strand met bijpassende blauwe zee. We zwemmen er heerlijk en wandelen over het strand, waar we op twee oude tanks stuiten: een overblijfsel uit de periode dat Culebra nog oefenterrein was voor het Amerikaanse leger. Het zijn nu een soort roestige kunstwerken geworden, die door de zee langzaam maar zeker in het niets zullen verdwijnen. Zaterdag maken we een laatste ritje over het eiland in ons luxe vervoermiddel. Deze keer zoeken we de steile en ongeplaveide paadjes op (heeft Huib Jan een neus voor…) en we komen daardoor op de mooiste plekjes terecht. We zijn benieuwd hoe Culebra en er over 10 jaar uit zal zien want het lijkt erop dat het toerisme hier een vogelvlucht gaat nemen. Jammer maar wel begrijpelijk. Wij hebben in ieder geval nog geproefd aan het échte Culebra en voelen ons erg bevoorrecht hier te zijn.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!