Logboek juni 2011

Weerzien en afscheid

Geplaatst op 26-6-2011

Het leuke van een wereldreis is dat je zoveel mensen ontmoet; oude en nieuwe bekenden. Het nadeel van een wereldreis is dat je zo vaak afscheid moet nemen. Dit is typisch zo’n week waarin afscheid en weerzien centraal staan.

Het is al weer de laatste week op Bonaire voor Hans en Annita. We proberen nog zoveel mogelijk te snorkelen, wat een beetje wordt bemoeilijkt door de harde wind. Gelukkig is ook rond de boot veel te zien. Oom Hans en tante Annita bakken pannenkoeken voor de kinderen, terwijl wij een avondje samen uit gaan. Wat een luxe! En, last but not least: de kinderen worden geknipt door tante Annita, na veelvuldig aandringen van Maren. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde want een goede kappersschaar blijkt schaars op Bonaire. Maar met wat improvisatietalent komen de kinderen uiteindelijk keurig geknipt van de barkruk. Donderdag zwaaien we ze uit op het vliegveld, na twee gezellige weken samen op Bonaire.

Halverwege de week worden we blij verrast op de steiger: Jan Berend Bazuin staat ons op te wachten, samen met vriendin Nubia. We vallen ‘oom Botje’ in de armen en nadat we van de schrik zijn bekomen, is het ouderwets gezellig: tijdens de borrels en het eten hebben we veel stof om over te praten en zingen we samen uit Wilma haar smartlappenboek. Zondag zwaaien we Jan Berend en Nubia al weer uit. Ze gaan samen terug naar Schiermonnikoog.

Ook nemen we deze week afscheid van Thijs en Wilma. Zij vertrekken naar Curacao, om zich voor te bereiden op hun tijdelijke vertrek naar Nederland. We hebben drie maanden samen gevaren en lief en leed gedeeld. Na veel lieve woorden en knuffels over en weer én een aubade van Jan Berend, proosten we op een spoedig weerzien…

Zaterdag gaan we borrelen en eten met Gerard en Yvonne Sterk. Gerard zijn we al meerdere malen tegengekomen op onze reis. Nu hebben we eindelijk tijd om elkaar wat beter te leren kennen. Yvonne kennen we natuurlijk al wat langer dan vandaag. Het wordt een gezellige avond, die zeker een vervolg zal krijgen.

Ondertussen gaan de dagelijkse dingen op Bonaire gewoon door: school, kinderdagverblijf, spelen, etc. Maren volgt met haar klas een muzikale workshop in een muziekcentrum. Voor haar voelt het een beetje als een schoolreisje. Een middagje samen spelen bij Mees en Ciske thuis is voor Maren en Linde een hoogtepunt in de week.

Tijdens het schoonmaken van de kastjes worden we verrast door allerlei kruipend en krioelend ongedierte in het meel en de hagelslag. De warmte, in combinatie met de vochtige lucht, vraagt zijn tol aan boord. We zijn weer een grote voorraad armer maar opgeruimde kastjes rijker. Maar goed, zoiets hoort er nu eenmaal bij in deze oorden.

Tijdens een wereldreis doen kleine of grote dingen aan boord het soms ineens niet meer. Dat geldt voor alles dat intensief wordt gebruikt maar het komt toch altijd op een ongelukkig moment. Deze week besluit onze generator er mee op te houden. Dat is schrikken want geen generator betekent geen stroom, geen water, geen licht, geen koelkast, geen… niks… Huib Jan kruipt resoluut de machinekamer (alias: sauna) in en ontdekt al snel de boosdoener: een klein krabbetje heeft zich verschanst in de wierpot. Door het krabbetje is de impeller droog gedraaid, daardoor is er een schoepje vanaf gebroken, dat nu onvindbaar is en waarschijnlijk in het systeem terecht is gekomen. Gevolg: de generator raakt oververhit en slaat automatisch af. Bedankt krab! We bevrijden het krabbetje uit zijn benarde positie en het zwemt nu weer vrolijk rond in de grote blauwe zee. Huib Jan zwemt vervolgens verder in zijn eigen zweet, om de boel weer op gang te krijgen. Hij is de held van de week als hij eigenhandig het defect weet te repareren. Het afgelopen jaar is hij ontzettend handig geworden in dit soort zaken. Bijkomend voordeel van een wereldreis.

Link + foto's

Over een nieuw teakdek en oude luiken…

Geplaatst op 19-6-2011

Iedere ochtend zijn we al vroeg uit de veren, omdat de kinderen een tropenrooster volgen op school. Dat is even wennen maar bovenal is het fijn: ’s ochtends vroeg is het nog lekker koel en we hebben plotseling zeeën van tijd voor administratie, schoonmaak of voor een kopje thee samen op een terrasje. Wat een luxe! We laten de kinderen met een goed gevoel achter: Maren is al helemaal ingeburgerd op de Pelikaanschool en ook Linde heeft het reuze naar de zin op het kinderdagverblijf.

Dinsdag is het poetsdag aan boord van de Seaquest. Het hele teakdek wordt grondig gereinigd door Huib Jan en Thijs. Dat betekent een dag lang zwoegen en zweten in de brandende zon en het resultaat mag er zijn: het dek van de Seaquest is aan het einde van de middag werkelijk weer showroom-shine. Maar dan komt de domper: alle aluminium is aangetast door het agressieve schoonmaakmiddel. Huib Jan is helemaal in de mineur; hij heeft geen oog meer voor het mooie teakdek maar ziet slechts het lelijke aluminium. Woensdagochtend gaat hij dan ook al vroeg aan de slag met alle poetsmiddeltjes die hij voorhanden heeft - helaas zonder resultaat. Thijs, die erg met hem meeleeft, komt het leed aanschouwen en de helpende hand bieden. In een laatste poging de schade te herstellen, haalt hij een oud roestig blikje van de Luna Verde. Wat schetst onze verbazing? Het werkt! Commandant is het toverwoord dat de luiken van de Seaquest en het humeur van de bemanning lijkt te redden. We zijn nog niet 100% tevreden maar er is weer hoop. Wordt vervolgd…

’s Middags en in het weekend vieren we een beetje vakantie, samen met Hans en Annita. Dat betekent veel sightseeing, zwemmen en snorkelen, regelmatig een borreluurtje en gezellig samen eten. We bezoeken o.a. de zoutbergen bij het Pekelmeer, die een bijna surrealistisch plaatje opleveren in de zinderende hitte. Bij het zien van de slavenhuisjes proberen we ons voor te stellen, hoe de slaven hier tot 1863 in de zoutwinning hebben gewerkt. De kleine huisjes hebben geen ramen en slechts een kleine ingang. We kunnen ons amper voorstellen dat er zes volwassen mannen in konden slapen! Nu zijn de slavenhuisjes een indrukwekkend monument op een plek om stil van te worden.

We bezoeken Washington Slagbaai National Park, een groot natuurpark aan de noordzijde van Bonaire. Met onze pick-up verkennen we het heuvelachtige terrein (=understatement voor de stoffige hobbelpaden en slingerwegen in het park), langs cactuswouden, aloëvelden, woeste kusten, rotsformaties, zoutmeertjes, witte zandduinen en prachtige snorkelplekken. Het park biedt ‘onderdak’ aan tal van bijzondere dieren: flamingo’s (Linde haar lievelingsdieren want ze zijn roze), hongerige hagedissen, statige leguanen en de meest kleurrijke en vrolijk zingende vogels. We proberen al het moois der natuur zoveel mogelijk te absorberen, daarbij de warmte trotserend. Gelukkig hebben we veel flessen water meegenomen en dat blijkt geen overbodige luxe. Helemaal stoffig en door elkaar geschud komen we aan het eind van de middag weer in Kralendijk. Na een verfrissende douche duiken we snel onze bedjes in, dromend over leguanen die ons bespringen.

Maren speelt veel met Yorick. Yorick en zijn familie hebben ons ‘toevallig’ al een tijdje gevolgd op ons weblog. ‘Toevallig’ zijn we nu op Bonaire, ‘toevallig’ zitten Maren en Yorick nu bij elkaar in de groep en ‘toevallig’ hebben ze samen heel veel plezier. O ja: en ‘toevallig’ kent Yorick ook nog Sil en Tico van de SeaMotions… Nou ja! De twee smeden dagelijks nieuwe speelplannen, waar ze de wederzijdse ouders steeds weer mee weten te verrassen.

Vaderdag vieren we met knutsels en briefjes die de kinderen op hun tijdelijke school hebben gemaakt en met een barbecue in de kuip samen met Hans en Annita. Een prachtige zonsondergang maakt het droomplaatje compleet…

Link + foto's

Back to school en bezoek op Bonaire

Geplaatst op 13-6-2011

Maren en Linde hebben het reuze naar de zin op Bonaire en deze week in het bijzonder: ze gaan naar school! Iedere ochtend om 7.00 uur stappen we in de bijboot, varen we naar de wal en stappen we vervolgens in onze pick-up om Maren naar school te brengen. We gaan moeiteloos mee in de optocht van auto’s naar school, ‘net als vroeger’. Maren gaat tot de zomervakantie naar groep 3 van de Pelikaanschool, bij juf Mirjam. Dat is een schot in de roos. Ze voelt zich vanaf het allereerste moment als een vis in het water in een klas vol met alleen maar wereldkinderen. En na schooltijd maakt ze speelafspraakjes, soms op de boot, soms bij andere kinderen thuis. Heerlijk, wat geniet ze hiervan! Linde heeft inmiddels kennisgemaakt met de juffen en kinderen van kinderdagverblijf Dopey, waar ze vanaf volgende week naar toe gaat.

Verder snorkelen we bijna iedere dag bij Klein Bonaire, ‘in onze achtertuin’. Daar vinden we de overtreffende trap van alles wat we het afgelopen jaar onder water hebben gezien: Veel, mooi, en ongeschonden koraal als decor voor de vele kleurrijke vissen en visjes die hier zwemmen. We kunnen er geen genoeg van krijgen.

Donderdag staan we vol verwachting op Flamingo Airport. We krijgen bezoek van Hans en Annita, die hier twee weken vakantie komen vieren. De kinderen knuffelen maar raak en hoewel Linde het eerste halfuurtje even moet wennen, is ze daarna onafscheidelijk van tante Annita. Maren maakt de afspraak met oom Hans, dat ze twee weken lang samen achter in de pick-up mogen zitten. En daar mag niemand tussenkomen…

Hans en Annita draaien ‘gewoon’ mee in ons programma. In het weekend gaan we lunchen, zwemmen en borrelen met Martin en Chantal en hun kinderen Mees en Ciske, een Nederlands gezin dat sinds vorig jaar op Bonaire woont. We hebben ze hier toevallig ontmoet op de Lazy Sunday Afternoon en hadden meteen een ‘klik’. Maren speelt met Mees en Linde speelt met Ciske en de papa’s en mama’s vermaken zich ook prima. Bonaire voelt als een warm bad en we beginnen ons hier al aardig thuis te voelen…

Link + foto's

Muzikaal Bonaire

Geplaatst op 5-6-2011

Vandaag, 5 juni, is het precies een jaar geleden dat wij familie en vrienden uitzwaaiden in Harlingen. Time flies… Het was toen -en is daardoor ook vandaag weer- een bijzondere dag.

Op Bonaire voelen we ons, na een jaar rondzwerven, weer een beetje thuis. Er zijn hier veel Nederlanders voor langere of kortere tijd. Dat is gemakkelijk in de communicatie, niet in de laatste plaats voor de kinderen. Zowel Maren als Linde vindt het heerlijk om ‘ouderwets gezellig’ Nederlands te spreken. Niet zelden spreken ze een willekeurige voorbijganger aan en voeren ze lange gesprekken over onze reis en over koetjes en kalfjes. Contacten zijn dus snel gelegd en we hebben al veel leuke mensen ontmoet in één week tijd.

Maar ook verder is Bonaire heel Nederlands: het is georganiseerder en schoner dan het gemiddelde Caribische eiland. We ontvangen Nederlandstalige radio met o.a. Joke Bruijs en Tatiana. ‘s Avonds luisteren we trouw naar ‘met het oog op morgen’. In de supermarkt vinden we allemaal producten van de Jumbo, inclusief Fries roggebrood, beschuit, vruchtenhagel en: de Telegraaf! En toch… het is hier allemaal wat meer relaxed dan in Nederland. Het voelt goed.

We vallen onze eerste week op Bonaire met de neus in de boter want het is deze week Jazz Festival. We beleven mooie muzikale momenten met o.a. een ‘street parade’, een ‘jam session’ en een muzikale workshop voor kinderen. De hoogtepunten zijn wat ons betreft een optreden van Nina Strnad uit Slovenië en het saxofoonconcert van Henk van Twillert met Vento do Norte uit Portugal. De avond begint een beetje ‘tam’. Maren wil wel wat meer actie en als ze ons, duidelijk hoorbaar voor de dirigent, vraagt: “Wanneer komt nu de écht leuke muziek?”’antwoord die heel direct: “Na de pauze meisje, wacht maar af!” En hij houdt woord: Maren en Linde zijn de jongste gasten van de avond én ook nog blond, dus… Bij ‘What a wonderful world’ staan de dames op het podium voor een aubade van Henk van Twillert himself. De trotse ouders stonden erbij en keken ernaar. De dames stelen de show en zijn vanaf dat moment ‘beroemd’ op Bonaire.

Naast de muziek blijft er nog een klein beetje tijd over voor een eerste verkenningsrondje van Bonaire. We regelen een oude, aftandse maar o-zo-leuke pick-up voor een paar maanden, het ideale vervoermiddel hier. We spotten o.a. flamingo’s; niet één of twee maar heel veel tegelijk. Als we ons op de onverharde paden begeven -daar hebben we nog steeds een neus voor-, rijden we door een bos van cactussen, langs loslopende ezels, geitjes, libellen, papagaaien, leguanen, etc. etc. Typisch Bonaire. Onze enige zorg is dat de auto het blijft doen, zo midden in de rimboe.

De jazz-week sluiten we af met een ‘Lazy Sunday Jazz Afternoon’, live muziek met o.a. Joke Bruijs en een barbecue op de koop toe. Deze heerlijke middag (de naam zegt genoeg!) is tevens een mooi begin van het tweede jaar van de reis van ons leven…

Link + foto's