Over een nieuw teakdek en oude luiken…

19-6-2011

Iedere ochtend zijn we al vroeg uit de veren, omdat de kinderen een tropenrooster volgen op school. Dat is even wennen maar bovenal is het fijn: ’s ochtends vroeg is het nog lekker koel en we hebben plotseling zeeën van tijd voor administratie, schoonmaak of voor een kopje thee samen op een terrasje. Wat een luxe! We laten de kinderen met een goed gevoel achter: Maren is al helemaal ingeburgerd op de Pelikaanschool en ook Linde heeft het reuze naar de zin op het kinderdagverblijf.

Dinsdag is het poetsdag aan boord van de Seaquest. Het hele teakdek wordt grondig gereinigd door Huib Jan en Thijs. Dat betekent een dag lang zwoegen en zweten in de brandende zon en het resultaat mag er zijn: het dek van de Seaquest is aan het einde van de middag werkelijk weer showroom-shine. Maar dan komt de domper: alle aluminium is aangetast door het agressieve schoonmaakmiddel. Huib Jan is helemaal in de mineur; hij heeft geen oog meer voor het mooie teakdek maar ziet slechts het lelijke aluminium. Woensdagochtend gaat hij dan ook al vroeg aan de slag met alle poetsmiddeltjes die hij voorhanden heeft - helaas zonder resultaat. Thijs, die erg met hem meeleeft, komt het leed aanschouwen en de helpende hand bieden. In een laatste poging de schade te herstellen, haalt hij een oud roestig blikje van de Luna Verde. Wat schetst onze verbazing? Het werkt! Commandant is het toverwoord dat de luiken van de Seaquest en het humeur van de bemanning lijkt te redden. We zijn nog niet 100% tevreden maar er is weer hoop. Wordt vervolgd…

’s Middags en in het weekend vieren we een beetje vakantie, samen met Hans en Annita. Dat betekent veel sightseeing, zwemmen en snorkelen, regelmatig een borreluurtje en gezellig samen eten. We bezoeken o.a. de zoutbergen bij het Pekelmeer, die een bijna surrealistisch plaatje opleveren in de zinderende hitte. Bij het zien van de slavenhuisjes proberen we ons voor te stellen, hoe de slaven hier tot 1863 in de zoutwinning hebben gewerkt. De kleine huisjes hebben geen ramen en slechts een kleine ingang. We kunnen ons amper voorstellen dat er zes volwassen mannen in konden slapen! Nu zijn de slavenhuisjes een indrukwekkend monument op een plek om stil van te worden.

We bezoeken Washington Slagbaai National Park, een groot natuurpark aan de noordzijde van Bonaire. Met onze pick-up verkennen we het heuvelachtige terrein (=understatement voor de stoffige hobbelpaden en slingerwegen in het park), langs cactuswouden, aloëvelden, woeste kusten, rotsformaties, zoutmeertjes, witte zandduinen en prachtige snorkelplekken. Het park biedt ‘onderdak’ aan tal van bijzondere dieren: flamingo’s (Linde haar lievelingsdieren want ze zijn roze), hongerige hagedissen, statige leguanen en de meest kleurrijke en vrolijk zingende vogels. We proberen al het moois der natuur zoveel mogelijk te absorberen, daarbij de warmte trotserend. Gelukkig hebben we veel flessen water meegenomen en dat blijkt geen overbodige luxe. Helemaal stoffig en door elkaar geschud komen we aan het eind van de middag weer in Kralendijk. Na een verfrissende douche duiken we snel onze bedjes in, dromend over leguanen die ons bespringen.

Maren speelt veel met Yorick. Yorick en zijn familie hebben ons ‘toevallig’ al een tijdje gevolgd op ons weblog. ‘Toevallig’ zijn we nu op Bonaire, ‘toevallig’ zitten Maren en Yorick nu bij elkaar in de groep en ‘toevallig’ hebben ze samen heel veel plezier. O ja: en ‘toevallig’ kent Yorick ook nog Sil en Tico van de SeaMotions… Nou ja! De twee smeden dagelijks nieuwe speelplannen, waar ze de wederzijdse ouders steeds weer mee weten te verrassen.

Vaderdag vieren we met knutsels en briefjes die de kinderen op hun tijdelijke school hebben gemaakt en met een barbecue in de kuip samen met Hans en Annita. Een prachtige zonsondergang maakt het droomplaatje compleet…

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!