Weerzien en afscheid

26-6-2011

Het leuke van een wereldreis is dat je zoveel mensen ontmoet; oude en nieuwe bekenden. Het nadeel van een wereldreis is dat je zo vaak afscheid moet nemen. Dit is typisch zo’n week waarin afscheid en weerzien centraal staan.

Het is al weer de laatste week op Bonaire voor Hans en Annita. We proberen nog zoveel mogelijk te snorkelen, wat een beetje wordt bemoeilijkt door de harde wind. Gelukkig is ook rond de boot veel te zien. Oom Hans en tante Annita bakken pannenkoeken voor de kinderen, terwijl wij een avondje samen uit gaan. Wat een luxe! En, last but not least: de kinderen worden geknipt door tante Annita, na veelvuldig aandringen van Maren. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde want een goede kappersschaar blijkt schaars op Bonaire. Maar met wat improvisatietalent komen de kinderen uiteindelijk keurig geknipt van de barkruk. Donderdag zwaaien we ze uit op het vliegveld, na twee gezellige weken samen op Bonaire.

Halverwege de week worden we blij verrast op de steiger: Jan Berend Bazuin staat ons op te wachten, samen met vriendin Nubia. We vallen ‘oom Botje’ in de armen en nadat we van de schrik zijn bekomen, is het ouderwets gezellig: tijdens de borrels en het eten hebben we veel stof om over te praten en zingen we samen uit Wilma haar smartlappenboek. Zondag zwaaien we Jan Berend en Nubia al weer uit. Ze gaan samen terug naar Schiermonnikoog.

Ook nemen we deze week afscheid van Thijs en Wilma. Zij vertrekken naar Curacao, om zich voor te bereiden op hun tijdelijke vertrek naar Nederland. We hebben drie maanden samen gevaren en lief en leed gedeeld. Na veel lieve woorden en knuffels over en weer én een aubade van Jan Berend, proosten we op een spoedig weerzien…

Zaterdag gaan we borrelen en eten met Gerard en Yvonne Sterk. Gerard zijn we al meerdere malen tegengekomen op onze reis. Nu hebben we eindelijk tijd om elkaar wat beter te leren kennen. Yvonne kennen we natuurlijk al wat langer dan vandaag. Het wordt een gezellige avond, die zeker een vervolg zal krijgen.

Ondertussen gaan de dagelijkse dingen op Bonaire gewoon door: school, kinderdagverblijf, spelen, etc. Maren volgt met haar klas een muzikale workshop in een muziekcentrum. Voor haar voelt het een beetje als een schoolreisje. Een middagje samen spelen bij Mees en Ciske thuis is voor Maren en Linde een hoogtepunt in de week.

Tijdens het schoonmaken van de kastjes worden we verrast door allerlei kruipend en krioelend ongedierte in het meel en de hagelslag. De warmte, in combinatie met de vochtige lucht, vraagt zijn tol aan boord. We zijn weer een grote voorraad armer maar opgeruimde kastjes rijker. Maar goed, zoiets hoort er nu eenmaal bij in deze oorden.

Tijdens een wereldreis doen kleine of grote dingen aan boord het soms ineens niet meer. Dat geldt voor alles dat intensief wordt gebruikt maar het komt toch altijd op een ongelukkig moment. Deze week besluit onze generator er mee op te houden. Dat is schrikken want geen generator betekent geen stroom, geen water, geen licht, geen koelkast, geen… niks… Huib Jan kruipt resoluut de machinekamer (alias: sauna) in en ontdekt al snel de boosdoener: een klein krabbetje heeft zich verschanst in de wierpot. Door het krabbetje is de impeller droog gedraaid, daardoor is er een schoepje vanaf gebroken, dat nu onvindbaar is en waarschijnlijk in het systeem terecht is gekomen. Gevolg: de generator raakt oververhit en slaat automatisch af. Bedankt krab! We bevrijden het krabbetje uit zijn benarde positie en het zwemt nu weer vrolijk rond in de grote blauwe zee. Huib Jan zwemt vervolgens verder in zijn eigen zweet, om de boel weer op gang te krijgen. Hij is de held van de week als hij eigenhandig het defect weet te repareren. Het afgelopen jaar is hij ontzettend handig geworden in dit soort zaken. Bijkomend voordeel van een wereldreis.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!