Logboek juli 2011

De stille kracht

Geplaatst op 31-7-2011

Deze week eens een verslag van onze reis vanuit een andere invalshoek. Omi Ingrid heeft vier weken aan boord van de Seaquest aan het papier toevertrouwd en zij wil dat graag met ons delen:

Het is weer voorbij. Wat gaat een maand toch snel. Nu ik weer achter mijn pc zit in het koude Nederland (15°) laat ik alles van de afgelopen weken nog eens de revue passeren. Ontspannen, is het eerste wat bij me opkomt. Dat kwam voornamelijk door het zachtjes deinen van de Seaquest die aan de mooring lag, vlak voor de “boulevard” van Kralendijk.

Ten 2de het kleurrijke Bonaire wat heel relaxed en rustig is (behalve dan die staking van vrachtwagens die luid toeterend wel 5 keer over de boulevard reden.) De eerste week gingen de meisjes nog naar school en daardoor was ik de ochtenden nog even alleen aan boord, wat wel prettig was want van 1 persoon in een huis met 5 kamers, naar een boot van 17 meter en 5 personen is een hele overgang.

Ten 3de het probleem wat voor weer is het vandaag en wat trek ik aan is hier ook snel opgelost. Een badpak of bikini en klaar! Van het schip af springen met of zonder bommetje is misschien nog wel even een punt van overdenking waard, maar samen met je kleindochter kom je daar snel uit: BOMMETJE!!

Ja, en wat heb ik zoal gedaan, volgens mij heeft Jannet dat de afgelopen weken al op papier gezet en dat kan en wil ik haar niet verbeteren. Wat ik haar ook niet kan verbeteren is haar kookkunst. De flair en het improvisatietalent die zij daar in dat, voor mijn begrippen minikeukentje, laat zien zijn in eén woord fantastisch. Want heus het is geen sinecure om daar een maaltijd te bereiden. Het is stikheet buiten (32°) en zij bereidt maaltijden waar Jamie jaloers op zou zijn.

Op Curaçao maakte ik kennis met Thijs en Wilma, die ik via veel verhalen al “bijna” kende. En ik moet zeggen geen woord teveel over deze bijzondere lieve mensen en met een gerust hart vertrouw ik hun dan ook het “pleeg-grootouderschap” van mijn mooie en lieve meisjes toe.

Maar wat me vooral bij blijft van deze weken is niet het tropische klimaat, niet de azuren zee, maar vooral de stille kracht, de verborgen kracht van een bijzondere maar zeer bescheiden vrouw, die met haar man en kinderen de wereld rond vaart. Ze is maatje, stuurvrouw, dekmatroos, kok, schoonmaakdienst, wasvrouw, lerares, gastvrouw, fotograaf, schrijfster, echtgenote en niet te vergeten een fantastische moeder. Bovendien presteert ze het ook nog eens om in al die functies er aantrekkelijk en goed verzorgd uit te zien.

Dank voor jullie gastvrijheid, de goede zorgen, de prachtige uitstapjes naar Curaçao en Aves de Sotavento (Venezuela), Slagbaai en niet te vergeten het prachtige snorkelen! Wat zal ik de meisjes missen. Linde met haar eigengemaakte liedjes en haar “voetenwerk”, Maren met haar branie en toch zo kwetsbaar. Ik heb genoten en had nog wel veel langer willen blijven. Wie weet volgend jaar in een ander exotisch land, maar dan liever zonder gebroken teen.

Tige tank, dikke túten en in krûpke foar de bern,
Omi

Link + foto's

Aves de Sotavento

Geplaatst op 25-7-2011

Maandagavond 18 juli nemen we afscheid van de Luna Verde, voor de tweede keer in korte tijd maar deze keer is het ‘echt’. Terwijl we genieten we van een heerlijk galgenmaal, kijken we uit naar onze hereniging én het gezamenlijke vervolg van onze reis over de Pacific vanaf januari 2012. Huib Jan krijgt, rijkelijk aan de vroege kant, zijn 1e verjaardagscadeau: een pilot van de Pacific – huiswerk voor het komende halfjaar.

Dinsdagmorgen om half 5 gaat de wekker aan boord van de Seaquest. Om 5 uur gaan we ankerop, om te profiteren van een klein ‘gaatje’ in de weersvoorspelling. De rest van de week lijkt er geen geschikt moment meer te komen om naar Bonaire te gaan dus het is nu of nooit. Het is nogal een opgave om in het donker het Spaanse Water uit te varen, met alle ondiepten, rifjes én een plotterkaart die nét niet helemaal klopt. Een paar keer moeten we dan ook flink ‘op de rem’, om vervolgens ‘op zicht’, gewapend met zaklamp voor op de boeg, verder te koersen. Uiteindelijk klaren we het klusje, mede dankzij dekmatroos Omi. Als we langs het puntje van Curaçao varen, krijgen we een prachtige zonsopgang cadeau, waarbij de zon zich in rode stralen een weg de lucht in baant. Niets zo mooi als het lichtspel van een op- of ondergaande zon op zee!

Tegen wind en stroom in koersen we -op de motor uiteraard- richting Bonaire. Dat is zoals verwacht wat hobbelig maar op karakter en met een beetje steun van het grootzeil gaat het eigenlijk prima. Alleen Linde wordt even later zeeziek wakker in haar bed. We zijn dan ook blij als we er aan het einde van de ochtend zijn. Gerard en Adriënne van de Blue Fin vangen ons op bij de mooring. Koffie!

De volgende uitdaging is het gastenvlaggetje van Curaçao naar beneden te krijgen. Dat is losgegaan vlak onder de eerste zaling. Maren wordt in de bootsmanstoel de mast in gehesen en aangemoedigd het vlaggetje op te halen. Onder luid gejuich en applaus van de Seaqrew + de buren staat ze even later gelukkig weer met beide beentjes op het dek.

Dan houdt onze aanhangmotor van de dinghy er mee op. Dat klinkt niet zo spannend maar voor ons betekent dat net zoiets als dat de auto ermee ophoudt. En dat betekent weer dat we moeten peddelen in een boot die daar niet echt voor is gemaakt. We regelen dan ook zo snel mogelijk een monteur. Die constateert dat er zand in de carburateur zit. Gelukkig kan hij het euvel verhelpen en Gerard en Adriënne hebben nog een reservemotortje dat we zo lang mogen lenen. Helaas houdt ook die er binnen een dag mee op… Een dag later komt onze eigen Mercury weer gerepareerd en geserviced terug aan boord. Die kan er weer even tegen.

We willen graag samen met Gerard, Adriënne, Elvis en Linda van de Blue Fin naar Aves, één van de Venezolaanse eilanden. Het is alleen wéér wachten op een geschikt moment, omdat we wederom tegen de wind in moeten. En dat zijn vaak niet de leukste tochtjes. Zaterdag wagen we het er uiteindelijk op. Het waait harder dan voorspeld maar we hebben een doel voor ogen en we zetten daarom door. Ruim 7 uren varen we tegen wind en golven in, op de motor, met de Blue Fin in ons kielzog. De zee is redelijk kalm maar toch voelt het alsof we 7 uren lang samen op een hobbelpaard zitten, oefff… Maar met het einddoel in zicht zijn we met de minuut gemotiveerder want o wat is het mooi!

Meteen bij aankomst liggen ‘de heren’ van customs and immigration op ons te wachten. De blikjes cola, pakjes paracetamol, een dozijn batterijen en een fles rum liggen al klaar, omdat dit erg positief schijnt te werken op het humeur van de beambten. We willen niet ‘het haasje’ zijn en dus houden ook wij de omkooppraktijken in stand en doen we mee met alle formaliteiten én informaliteiten. Een paar kilo lichter en een paar uren later worden we door de beambten naar de plek geleid waar we kunnen overnachten. Daar kunnen we dan eindelijk genieten van de adembenemende omgeving: groenblauw water, een hagelwit strand, mangrove en verder… niets. We staren urenlang naar een eindeloze sterrenhemel… Wát een rust!

Zondag varen we naar één van de piepkleine eilandjes die bij Aves horen: Isla Palmeras. Pal voor het strand gooien we ons anker uit. Wederom blauw water, een hagelwit strand en: een paar lokale vissers. Dat laatste biedt mogelijkheden en dus gaan we op pad, gewapend met het restant van onze omkoopwaar, in dit geval bestemd voor de ruilhandel. Elvis onderhandelt met de vissers in het plat-Spaans en even later is de deal rond: kilo’s vis, conch en kreeft zijn van ons en we krijgen een mooie schelp en een haaienkaak voor Maren op de koop toe. De vis gaan ze speciaal voor ons opvissen in een kleine vissersbootje, waarmee wij voor geen goud de zee op zouden gaan.

Terwijl we wachten op ons verse vismaaltje, gaan Maren en Linda schatzoeken op het eiland. Even later is het raak: Maren vindt een (door Linda gedropte) schat tussen het gras en ze is door het dolle heen, ook al zet ze haar vraagtekens bij de herkomst van de schat. De schat aan vis arriveert even later ook aan boord en Gerard slaat meteen aan het fileren. Als de barbecue op temperatuur is eten we onze buikjes rond met al het lekkers uit de zee. Wat een unieke plek, wat een heerlijk maal en wat een fantastisch gezelschap!

Maandag gaan we al weer ankerop, omdat omi haar vakantie er bijna op zit. Deze keer varen we pal voor de wind. Ook dat is niet ideaal want we worden continue van links naar rechts geslingerd. Als we het grootzeil proberen bij te zetten, zit het muurvast in de mast. Dat is typisch zo’n stressmomentje aan boord. Gelukkig is het zeil even later weer los en dan wapperen we als een Zeeuws meisje (voor de niet-zeilers: met het grootzeil bakboord en de genua stuurboord) naar Bonaire. Pas onder Bonaire wordt het comfortabeler zeilen; de golven zijn verdwenen en we gaan als een speer, zo’n 8 tot 9 knopen, genieten! De laatste zeemijlen van omi aan boord van de Seaquest zijn een waar cadeautje.

Link + foto's

Feestje op Curaçao

Geplaatst op 19-7-2011

We vermaken ons deze week weer prima op en rond de boot, te beginnen aan de mooring bij Kralendijk. Bonaire vinden we nog steeds heerlijk. En dat is precies de reden dat we er al zo lang liggen. Een prachtige schuilplek voor het orkaanseizoen. Toch worden we een beetje onrustig want op een boot moet je gewoon zo nu en dan de wind in de zeilen voelen.

We komen helemaal in de stemming, als we een dagje met Adriënne en Gerard gaan vissen. Het visgerei liegt er niet om aan boord van de Blue Fin en de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. Het zeilen is prachtig en de ‘catering’ door Adriënne is niet te versmaden en dat is maar goed ook want wát we ook proberen: géén vis aan de haak… We zoeken wat afleiding bij Klein Bonaire, waar we gaan snorkelen en duiken, om vervolgens onverrichter zake weer naar Bonaire terug te keren. Plezier hebben we echter des te meer die dag en dat maakt alles goed.

Ook maken we weer een paar duiken en Huib Jan maakt zelfs zijn eerste reddingsduik: de trap van de Blue Fin is overboord gevallen en ligt zo’n tien meter onder de wateroppervlakte. Per abuis gooit Huib Jan er nog even de snorkeluitrusting van Linde achteraan et voilà: de eerste uitdaging onder water is geboren. Als de duikspullen gereed zijn (misschien wel de grootste uitdaging van het duiken), is het klusje zo geklaard. De spullen komen vijf minuten later ongeschonden weer boven water en Huib Jan is weer een duikervaring rijker in zijn logboek.

Donderdag gooien we onze bijna vastgeroeste lijnen los van de mooring in Kralendijk, na ruim zes weken Bonaire. We willen Thijs en Wilma gaan verrassen op Curaçao, op de verjaardag van Thijs. Dat is meteen een goed excuus om weer te zeilen. Voordat we het zeegat kiezen, besluiten we nog even diesel te gaan tanken. Bij de dieselpomp staan we te klungelen met lijnen en stootwillen, die wekenlang werkeloos in de bakskisten hebben gelegen. De matrozen op de Seaquest wennen blijkbaar snel aan het zalige nietsdoen.

De ruim 30 zeemijlen naar Curaçao zijn een cadeautje. De wind trekt gelukkig iets aan en uiteindelijk is er nét genoeg wind om heerlijk ‘voor het lapje’ te zeilen. Onderweg worden de kinderen door omi verwend met ieder een nieuw boek. Huib Jan en Maren poetsen de lieren, Linde slaapt en omi en Jannet zijn vliegende keep aan boord. Halverwege de tocht krijgen we gezelschap van een grote groep dolfijnen, zo’n 30 naar schatting, die vrolijk om de boot heen dansen. Het blijft een feest, iedere keer weer als ze ons bezoeken. Even later spot Huib Jan een haai naast de boot. Oók indrukwekkend – maar dan anders.

Na 6 uurtjes zeilen varen we het Spaanse Water van Curaçao op. Wilma en Thijs (helemaal verbaasd…) staan ons op te wachten op de steiger en het is meteen weer ‘als vanouds’. Thijs zijn verjaardag vieren we met taart, ballonnen, zelfgemaakte cadeautjes en een gezellig etentje. We snuffelen een beetje rond op Curaçao en vermaken ons op het strand, ons ‘voorbereidend’ op een langer verblijf hier in augustus.

Ondertussen blijven technische mankementjes aan boord komen en gaan. Deze week gooit onze generator er (voor de zoveelste keer) het bijltje bij neer. De temperatuur loopt steeds op en als gevolg daarvan slaat de generator af. Het probleem van een paar weken geleden blijft terugkomen en de echte oorzaak hebben we blijkbaar nog steeds niet gevonden. Huib Jan brengt vervolgens heel wat uurtjes in de machinekamer door. Impeller, warmtewisselaar, thermostaat, pompen: alles werkt naar behoren. Uiteindelijk vindt hij de boosdoener: een verstopte koelvloeistofleiding naar het expansievaatje. Dat klinkt voor de hand liggend maar in werkelijkheid ligt het iets gecompliceerder. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: het probleem lijkt nu écht opgelost!

Een ander vervelend zaakje is een penetrante vislucht, die sinds deze week in de badkamer hangt. We keren alles binnenstebuiten en spoelen alle leidingen extra goed door. Maar de oorzaak is onvindbaar en de misselijkmakende geur blijft; pál naast de slaapvertrekken van de kinderen en van omi wel te verstaan… We zetten daarom maar heel veel luikjes open en hopen op betere tijden. Een paar dagen later verdwijnt de stank gelukkig weer even wonderbaarlijk als deze is gekomen. Waarschijnlijk is er een vis in één van de inlaten gezwommen, wat een dagenlang durend geurspoor heeft achtergelaten. Maar zeker zullen we dat nooit weten.

Nu is het wachten op een goed moment om terug te gaan naar Bonaire. Want zo gemakkelijk als het was om hier te komen, zo lastig kan het zijn om terug te zeilen, door golven, stroming en tegenwind. Wordt vervolgd…

Link + foto's

Onder water

Geplaatst op 10-7-2011

Deze week zijn we de hele week onder water. Écht onder water, wel te verstaan. We (Huib Jan en Jannet) doen de cursus Open Water Diver. Het is een lang gekoesterde wens die we nu in vervulling laten gaan. In de eerste plaats omdat we veel van de wereld willen zien, óók onder water. Maar minstens zo belangrijk is het gemak, waarmee we vanaf nu zelf ons onderwaterschip kunnen schoonmaken of bijvoorbeeld in geval van nood een touw uit de schroef kunnen halen.

We zijn dus gemotiveerd en gaan een paar dagen serieus aan de slag met de theorielessen, een zwembadduik en buitenwaterduiken. Zo nu en dan is er een onderdeel dat minder geliefd is. Het masker volledig vullen met zeewater bijvoorbeeld – om het vervolgens onder water weer te vullen met lucht (leuk Huib Jan!) of een gesimuleerde noodopstijging maken (Jannet haar ‘favoriet’, jaja…). Maar we hebben bovenal veel plezier, te meer omdat we de cursus samen doen. Het werkt als teambuilding voor relaties en we kunnen het iedereen aanraden! Na drie intensieve dagen slagen we allebeide cum laude voor zowel de theorie als de praktijk. We hebben onze PADI! Met dank aan omi die op de kinderen past want zonder omi geen duikcursus natuurlijk.

Een paar dagen later maken we onze eerste duik zonder instructeur, vanaf het achterdek van de Seaquest. Best spannend en ook wel even wennen. De voorbereidingen (uitrusting ophalen, aan boord brengen, in elkaar zetten en controleren) duren minstens zo lang als de duik zelf maar dan heb je ook wat: de serene rust onder water is niet in woorden uit te drukken. De mooie onderwaterwereld kenden we al van het snorkelen maar duiken is toch een ervaring die verder gaat. Het meest bijzondere is misschien wel dat we als duiker deel zijn van de onderwaterwereld, terwijl we als snorkelaar meer toeschouwer zijn. Vissen schieten bijvoorbeeld weg als we in hun omgeving snorkelen. Nu we duiken, komen diezelfde vissen nieuwsgierig naar ons toe, alsof we er helemaal bij horen. Het is echt onbeschrijflijk mooi.

Naast het duiken vermaken we ons deze week met wat sightseeing op Bonaire en de kinderen doen ’s ochtends mee met een vakantieprogramma op het kinderdagverblijf. Ook hebben we nieuwe buren aan de mooring naast ons: Gerard en Adriënne van de Blue Fin. Maren heeft een zwemmaatje gevonden in ‘pake’ Gerard en ze helpt ‘muoike’ Adriënne in de keuken, als we zwaardvis bij hun eten. We hebben het erg gezellig en smeden samen nieuwe plannen voor de komende weken.

Verder gelukkig geen omi te water deze week maar wel een geblesseerde omi: Ingrid stoot haar kleine teen ongelukkig aan een blok op het dek. De teen is verstuikt, helemaal blauw en erg pijnlijk. Vooral als er een kleindochter heel enthousiast op diezelfde teen staat te springen, omdat ze een knuffel wil. Je moet er wat voor over hebben als omi…

Link + foto's

Omi

Geplaatst op 3-7-2011

De laatste loodjes op de Pelikaanschool wegen niet zo zwaar voor Maren: het is een week lang elke dag feest, voordat de zomervakantie begint, met o.a. een theatervoorstelling, een goochelaar en zelfs een dag naar het zwembad. Wat een feest! En het is dubbel feest want tijdens het 10 minuten gesprek met juf Mirjam horen we dat Maren alle Cito, AVI-, etc. toetsen op of boven het gemiddelde niveau heeft gemaakt. Het is een bevestiging van wat we eigenlijk al wisten maar toch is het fijn om te horen, in de eerste plaats voor Maren zelf.

Ook op kinderdagverblijf Dopey is het feest. Linde beleeft het ene na het andere afscheidsfeestje van alle kinderen die naar de basisschool gaan of teruggaan naar Nederland. De snoepkastjes aan boord puilen inmiddels uit van alle traktaties die Linde mee naar huis neemt. De laatste dag voor de vakantie wordt op Dopey gevierd met een picknick op het strand.

Maar het feest is pas echt compleet als Omi Ingrid aankomt op Flamingo Airport. De kinderen vliegen haar letterlijk om de hals van blijdschap. Het is gek genoeg net of we elkaar vorige week nog hebben gezien, terwijl het toch echt een jaar geleden is. De hele week hebben we genoeg stof om bij te praten en de kinderen hebben volop ideeën om ‘bij te spelen’ met Omi: knutselen, boekjes lezen of ‘bommetje!’ in de zee.

Een bijzonder moment beleven we met Raymond Brand, die piloot is bij de KLM en Bonaire daardoor regelmatig bezoekt. Tijdens een gezellig kopje koffie in de kuip ontstaat het idee om contact met elkaar te zoeken via de kortegolfzender. Zo gezegd zo gedaan. Diezelfde avond proberen we de blauwe zwaan op te roepen, die op dat moment hoog in de lucht is: “KLM, KLM, hier de Seaquest, ontvangt u mij?” En warempel, er komt een reactie: “Hééé Huipie! Wat gaaf man! Hoe gaat het daar beneden?” We hebben het afgelopen jaar al heel wat ‘getokkeld’ via dit wonderbaarlijke kastje aan boord maar met een vliegtuig hebben we ‘het’ nog nooit gedaan… Geweldig!

In het weekend maken een ritje over het eiland, o.a. langs het Goto-meer, en we verwonderen ons keer op keer over de prachtige vogels die op Bonaire wonen: blauwe en witte reigers, kolibries, flamingo’s, etc. De één nog mooier gekleurd dan de ander. Eén van de meest bijzondere vogels is de groen-gele Lora, een kleine papegaaiensoort die vrijwel alleen op Bonaire voorkomt. Maar ook de suikerdiefjes zijn een aardigheid om naar te kijken. De naam zegt het al, ze zijn gek op zoetigheid. In veel tuinen en restaurants staat een bakje suiker, waar ze 'voor in de rij staan' (onder veel gekwetter) om ervan te mogen snoepen. Voor Maren en Linde zijn de vogeltjes een ware attractie.

Zondag gaat Ingrid onfortuinlijk te water, tussen de Seaquest en de bijboot in. Ze laat zich niet kennen en klimt resoluut weer aan boord van de Seaquest, met de haren nog droog maar verder helemaal doorweekt en zout. De schade blijft gelukkig beperkt tot een paar flinke blauwe plekken en binnen vijf minuten zit ze weer fris en vrolijk in de bijboot, op weg naar het feest. Samen met Martin, Chantal, Mees en Ciske gaan we die avond naar een ‘Beach Bash’, een gezellige borrel met de voetjes in het zand. De ‘doop’ vergeten we maar gauw en we dompelen ons onder in een prachtige zonsondergang...

Link + foto's