De stille kracht

31-7-2011

Deze week eens een verslag van onze reis vanuit een andere invalshoek. Omi Ingrid heeft vier weken aan boord van de Seaquest aan het papier toevertrouwd en zij wil dat graag met ons delen:

Het is weer voorbij. Wat gaat een maand toch snel. Nu ik weer achter mijn pc zit in het koude Nederland (15°) laat ik alles van de afgelopen weken nog eens de revue passeren. Ontspannen, is het eerste wat bij me opkomt. Dat kwam voornamelijk door het zachtjes deinen van de Seaquest die aan de mooring lag, vlak voor de “boulevard” van Kralendijk.

Ten 2de het kleurrijke Bonaire wat heel relaxed en rustig is (behalve dan die staking van vrachtwagens die luid toeterend wel 5 keer over de boulevard reden.) De eerste week gingen de meisjes nog naar school en daardoor was ik de ochtenden nog even alleen aan boord, wat wel prettig was want van 1 persoon in een huis met 5 kamers, naar een boot van 17 meter en 5 personen is een hele overgang.

Ten 3de het probleem wat voor weer is het vandaag en wat trek ik aan is hier ook snel opgelost. Een badpak of bikini en klaar! Van het schip af springen met of zonder bommetje is misschien nog wel even een punt van overdenking waard, maar samen met je kleindochter kom je daar snel uit: BOMMETJE!!

Ja, en wat heb ik zoal gedaan, volgens mij heeft Jannet dat de afgelopen weken al op papier gezet en dat kan en wil ik haar niet verbeteren. Wat ik haar ook niet kan verbeteren is haar kookkunst. De flair en het improvisatietalent die zij daar in dat, voor mijn begrippen minikeukentje, laat zien zijn in eén woord fantastisch. Want heus het is geen sinecure om daar een maaltijd te bereiden. Het is stikheet buiten (32°) en zij bereidt maaltijden waar Jamie jaloers op zou zijn.

Op Curaçao maakte ik kennis met Thijs en Wilma, die ik via veel verhalen al “bijna” kende. En ik moet zeggen geen woord teveel over deze bijzondere lieve mensen en met een gerust hart vertrouw ik hun dan ook het “pleeg-grootouderschap” van mijn mooie en lieve meisjes toe.

Maar wat me vooral bij blijft van deze weken is niet het tropische klimaat, niet de azuren zee, maar vooral de stille kracht, de verborgen kracht van een bijzondere maar zeer bescheiden vrouw, die met haar man en kinderen de wereld rond vaart. Ze is maatje, stuurvrouw, dekmatroos, kok, schoonmaakdienst, wasvrouw, lerares, gastvrouw, fotograaf, schrijfster, echtgenote en niet te vergeten een fantastische moeder. Bovendien presteert ze het ook nog eens om in al die functies er aantrekkelijk en goed verzorgd uit te zien.

Dank voor jullie gastvrijheid, de goede zorgen, de prachtige uitstapjes naar Curaçao en Aves de Sotavento (Venezuela), Slagbaai en niet te vergeten het prachtige snorkelen! Wat zal ik de meisjes missen. Linde met haar eigengemaakte liedjes en haar “voetenwerk”, Maren met haar branie en toch zo kwetsbaar. Ik heb genoten en had nog wel veel langer willen blijven. Wie weet volgend jaar in een ander exotisch land, maar dan liever zonder gebroken teen.

Tige tank, dikke túten en in krûpke foar de bern,
Omi

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!