Bezoek op Curaçao

22-8-2011

Na onze terugkomst op Bonaire maken we de Seaquest weer leef- en zeilklaar: koelkast aan, was doen (alle warme kleding van Quito kan weer diep worden weggestopt), water maken, boodschappen doen, etc. Dat laatste is overigens iedere keer weer een project op zich: iedere mini- of supermarkt is weer anders, alles staat op een andere plek en dus kost het vullen van de winkelwagen twee keer zo veel tijd als thuis. Daar komt nog bij, dat het iedere week weer de vraag is of de container met verse voorraad wel of niet is aangekomen op het eiland. Wat dus regelmatig niet gebeurt, om wat voor reden dan ook. En zo kan het bijvoorbeeld gebeuren dat er geen enkel pak halfvolle melk meer te krijgen is op het eiland, iets wat in Nederland bijna ondenkbaar is. En als de container ‘toevallig’ wél aankomt, dan betekent dat HAMSTEREN! Het is tenslotte alles of niets. Nou word je best flexibel en creatief hoor, van deze manier van boodschappen doen. Het menu gaat bijna altijd op de schop in de supermarkt. Maar we eten er echt niet minder lekker om, hooguit anders dan gepland.

Als de winkelkar eenmaal is gevuld, komt onze grootste uitdaging: de voorraad moet aan boord. We hebben meestal geen auto voor de deur, dus alles gaat in een trolley. Hij is oerlelijk maar o zo praktisch, hebben we ontdekt. Alleen past het er altijd nét niet in, dus moeten we alsnog sjouwen met zware tassen. En de supermarkt hebben ze helaas nooit direct naast de boot gebouwd, dus moeten we met onze tassen door de brandende zon lopen richting bijboot. Eenmaal daar aangekomen (als we geluk hebben is het niet al te ver) stouwen we de bijboot vol. Het is daarna altijd de vraag of we er zelf nog in passen. Maar ook daarin zijn we meesters geworden. Stapelen is het toverwoord. De volgende zorg is droog over te komen naar de Seaquest. Afhankelijk van gewicht, wind, stroming, golven, etc. lukt dat in meer of mindere mate. Alles gaat vervolgens tas voor tas op het achterdek, wat vaak meer op een behendigheidsspel lijkt door de deining en het hoogteverschil tussen boot en bijboot. Vervolgens moet onze kostbare voorraad van het achterdek naar de kuip, van de kuip naar binnen en dan… mag het eindelijk in de kastjes. Als het niet geplet is tenminste. Boodschappen doen is een dagtaak. Maar ons hoor je niet klagen. Het is gewoon onderdeel van een wereldreis.

Op Bonaire herenigen we ons met Etienne en Denise van La Luna. We hebben een paar gezellige dagen samen en gaan onder andere samen duiken. Zo kunnen we onze ervaringen delen (altijd leuk!) én we hebben een oppas voor de kinderen als we onder water zijn. Vrijdag zwaaien we ze al weer uit, als wij naar Curaçao gaan, maar we zullen ze binnenkort weer zien. We zeilen lekker voor de wind en lopen steeds bijna 9 knopen. We zijn er dan ook in ‘no time’ en 5 uurtjes later liggen voor anker op het Spaanse water, tussen de vele andere ‘yachties’. ’s Avonds spreken we af met Elvis en Linda, die op Curaçao wonen en van-alles-en-nog-wat voor ons kunnen regelen: auto, postadres, gids, crèche, etc. Maar bovendien is het erg gezellig en het is alsof we elkaar al jaren kennen.

Zaterdag is een dag waar Maren en Linde al meer dan een jaar naar uit hebben gekeken: tante Trea en Mattheüs komen! Bepakt en bezakt komen ze aan, met o.a. de nieuwe schoolpakketten van de Wereldschool. Zo kan ‘juf mem’ haar alvast voorbereiden op het nieuwe schooljaar van het Seaquest college. Maar eerst gaan we nog drie weken samen vakantie vieren op Curaçao.

Als onze gasten een beetje zijn geïnstalleerd en geacclimatiseerd, krijgt Mattheüs zijn eerste snorkelles van Huib Jan. Dat is best even wennen... Ook begint hij met de opleiding tot kapitein bijboot, wat duidelijk meer zijn interesse heeft. We maken een eerste verkenningsrondje in het mooie Willemstad (wordt vervolgd) en gaan lekker zwemmen en snorkelen op diverse strandjes.

Na een middagje strand staan we plotseling met een lekke band langs de kant van de weg. Huib Jan gaat zelf aan de slag met krik en sleutel maar de bouten zitten muurvast en dus moeten we op de wegenwacht wachten. Als die er eenmaal is, is het klusje gelukkig snel geklaard. Veel later dan gepland komen we bij de bijboot aan en daar wacht het volgende probleem: we zijn de sleutel van het slot van de bijboot ‘in de strijd’ kwijtgeraakt. Op een nabijgelegen vissersboot hebben ze gelukkig een flex, waarmee de rvs-kabel snel is doorgezaagd. Zonde! Maar we kunnen wel eindelijk aan boord komen.

Woensdag gaan we naar Klein Curaçao, zo’n 14 mijl ten zuidwesten van Curaçao. Voor vertrek willen we nog snel een snorkelset kopen voor Mattheüs. Dat ‘snel’ kunnen we wel vergeten want voor de tweede keer deze week staan we met een lekke band langs de kant van de weg; dezelfde als drie dagen daarvoor wel te verstaan, grrr! Deze keer wordt het grondig opgelost want de auto wordt later teruggebracht met vier nieuwe banden eronder.

Het is een paar uurtjes varen naar Klein Curaçao, een klein onbewoond eilandje dat bij Curaçao hoort. Als we er arriveren, is het nog druk met dagjesmensen maar als de laatste mensen zijn vertrokken is het RUST. Een schildpad steekt nieuwsgierig zijn kopje boven het water uit en vier flamingo’s maken een droomvlucht als in een film, in het decor van een prachtige zonsondergang en dito maanopkomst. En dat alles pal naast de Seaquest. Wie doet ons wat?

De volgende ochtend maken we een wandeling over het grotendeels dorre eilandje, langs een prachtig strand, een vervallen vuurtoren en een scheepswrak aan de ruige kant van het eiland. Het is mooi op Klein Curaçao maar de Seaquest schommelt behoorlijk op haar anker. Eenmaal weer terug aan boord, draaien de evenwichtsorganen van onze gasten overuren. En dat werkt niet positief op de stemming aan boord. Daarom besluiten we ’s middags terug te varen naar Curaçao, waar iedereen weer heerlijk kan eten en slapen.

 

Vrijdagavond gaan we naar de wekelijkse borrel van alle ‘yachties’. En dat zijn er nogal wat hier. We ontmoeten er oude en nieuwe bekenden van over de hele wereld, onder het genot van lokaal eten en live muziek. Het is gezellig maar ook nuttig. Zo spreken we mensen die ons veel kunnen vertellen over de Pacific, Nieuw Zeeland en Australië. Waardevolle informatie voor het vervolg van onze reis. Binnenkort zijn we bij ze uitgenodigd aan boord voor meer informatie en dat zal ongetwijfeld ook gezellig worden. Typisch ‘yachties’!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!