Logboek september 2011

Shocking klem

Geplaatst op 25-9-2011

Maandagmiddag na schooltijd gaan we ankerop. Er moet maar weer eens wat beweging komen in de Seaquest want lang stilliggen maakt een beetje onrustig. Bij het wegvaren maakt de schroef nogal wat lawaai door alle pokken die eraan zijn gegroeid. Maar goed, dat regelen we wel op Bonaire. Het Spaanse Water varen we inmiddels uit met de vingers in de neus. Tenminste, dat denken we… Met een grote klap liggen we plotseling helemaal stil. Als de kastjes in de kombuis spontaan uit de rails vliegen, is de chaos binnen compleet. Maar de grootste uitdaging is buiten, waar de Seaquest zó vast zit, dat we op eigen houtje niet meer los kunnen komen. We halen alles uit de kast (die toch al open was) maar niets mag baten. Uiteindelijk biedt onze dinghy uitkomst, samen met een buurman die de helpende hand komt bieden. Na heel wat pk’s komt er héél langzaam beweging in de Seaquest. Pfff… het loopt wéér met een sisser af! Later horen we dat het boeitje, dat hier ooit lag om een ondiepte aan te geven, spoorloos is verdwenen. Volgende keer toch maar weer even de kaart erbij.

Dan kunnen we eindelijk op naar Bonaire. Maar eerst maken we een tussenstop bij Klein Curaçao. Daar liggen we na twee uurtjes motoren in een azuurblauwe zee voor een hagelwit strand. Eén ding weten we inmiddels zeker: dat gaat nooit vervelen. We kunnen weer zo van de boot afspringen en zwemmen en snorkelen zoveel als we willen. Dat hebben we best wel een beetje gemist in de afgelopen weken. In het donker wordt onze aandacht even later getrokken door heel veel gespetter rond de boot. Als we poolshoogte gaan nemen, blijken er duizenden visjes rond en onder de boot te zwemmen, die ons soms bijna letterlijk om de oren springen. Ze doen zich tegoed aan de aangroei op het onderwaterschip van de Seaquest. Het is een prachtig gezicht, mede doordat het water in streepjes oplicht door de vele vissen. We worden daarna in slaap gewiegd door het rustige vertrouwde deinen van de zee.

Dinsdagmorgen beginnen we een nieuwe schooldag met een snorkel- en strandexcursie bij Klein Curaçao. We vinden de mooiste schelpen, omdat we de eersten zijn die voet aan wal zetten die dag. Vervolgens beginnen we vol energie aan de eerste rekentoets van dit schooljaar. Na de lessen gaan we al weer ankerop richting Bonaire. We beginnen ineens een beetje haast te krijgen want we worden verrast met een onverwacht bezoekje van Janet (zus Huib Jan), die een paar dagen op Bonaire is.

De omweg via Klein Curaçao blijkt een slimme zet: als we rechtstreeks van Curaçao naar Bonaire waren gegaan, hadden we tegen wind en golven op moeten boksen. Door de tussenstop is het nu nét bezeild. We krijgen 25 prachtige zeemijlen scherp aan de wind cadeau, op een relatief vlakke zee. Hier doen we het voor!

Aan het einde van de middag lopen we binnen bij Bonaire. Als we eenmaal aan de mooring liggen, snorkelt Janet ons samen met een goede vriend tegemoet. Een specialer weerzien na 1,5 jaar hadden we ons niet kunnen indenken! We maken er twee gezellige dagen van met Janet en Frits. Donderdag moeten we al weer afscheid nemen maar de twee dagen samen zijn voor ons heel waardevol.

Aan de mooring voor Kralendijk gaat Huib Jan verder met de klus ‘onderwaterschip schoonmaken’. Gewapend in duikuitrusting en met krabbers en spons begint deze keer het grondige werk. De drie dames van de Seaqrew zijn het publiek, gewapend met snorkelbril en onderwatercamera. Het is een prachtig gezicht: in het helderblauwe water komen allemaal gekleurde vissen op het loskomende visvoer af. Zo slaan we twee vliegen in één klap: het onderwaterschip is weer schoon en we zijn een prachtige duik- c.q. snorkelervaring rijker.

Linde is zaterdag uitgenodigd op het verjaardagfeestje van Ciske, haar vriendinnetje op Bonaire. Naast de gebruikelijke taart, cadeautjes en spelletjes gaan ze lekker zwemmen in het zwembad bij hun appartement. Linde heeft het reuze naar de zin en ze vindt het vooral ook interessant dat zij naar een kinderfeestje mag. Helemaal alleen. Even zonder vader en moeder. Kleine meisjes worden groot, óók op een boot…

Link + foto's

Thuis

Geplaatst op 18-9-2011

Mensen vragen ons wel eens waar we ons thuis voelen. Thuis zijn is een relatief begrip, hebben we inmiddels ondervonden. Thuis is namelijk waar we zijn. En dat varieert nogal de laatste tijd. Natuurlijk missen we soms onze familie, vrienden (en Vlieland…) Maar hier, waar dat dan ook is, voelen we ons op dit moment thuis. Na ruim twee weken in Nederland komt Huib Jan maandag dus weer thuis. Op Curaçao wel te verstaan. Maar dat had net zo goed Verweggistan kunnen zijn. Thuis is waar de Seaquest is.

De kapitein pakt meteen zijn ‘taken’ aan boord weer op: hij gaat de aangroei van het onderwaterschip krabben. Dat is een echte K-klus (excusez le mot…) want de mosseltjes en ander ‘gespui’ groeien weelderig in het Spaanse Water en ons onderwaterschip lijken ze het lekkerst van allemaal te vinden. Ze zitten behoorlijk vast aan het blauw van de Seaquest en dat betekent dat Huib Jan al zwemmend flink aan de bak moet: goed voor de conditie maar leuk is anders. Al het vuil gaat namelijk wonderbaarlijk genoeg in zijn broek zitten en over zijn hele lichaam gaat de loskomende troep (waar hij onvermijdelijk middenin zwemt) ontzettend jeuken. Maar goed, het grove werk is gedaan en het vervolg zal binnenkort plaatsvinden, mét duikpak en mét duikuitrusting.

Deze week moeten we afscheid nemen van onze kleine trouwe fotocamera, die een prachtig beeldverslag heeft gemaakt van het eerste deel van onze reis. Het afscheid komt onverwacht en dat is best even schrikken. Wat moeten we zonder camera? Beelden zeggen vaak meer dan woorden. We regelen daarom onmiddellijk een nieuwe camera en hopen dat deze ons net zo trouw zal volgen op onze reis.

Maren en Linde gaan dinsdag, als welkome onderbreking van de tweede schoolweek, met ‘juf’ Linda en de andere kinderen van Villa Kakelbont op schoolreisje: in de bus naar het Seaquarium. Ze vinden het reuze spannend want het is lang geleden dat ze op schoolreisje zijn geweest. Het Seaquarium is net zo leuk als de vorige keer maar het állerleukst van de dag vinden ze toch de busrit, inclusief de liedjes onderweg. Ik heb een pòòòòtje met vet…

Vrijdagavond gaan we eten bij restaurant Maxim’s, waar we bijna pal voor liggen. Wat blijkt? Leon Westers is de eigenaar. Wisten wij veel… We worden heel gastvrij ontvangen, drinken gezellig samen een borrel aan de bar, worden helemaal in de watten gelegd en eten daarna ook nog eens ‘vurrukkuluk’. Vlieland voelt weer een beetje dichterbij.

Zondag gaan we op stap met Elvis en Linda. Zij laten ons een paar plekjes zien, die we zelf onmogelijk hadden kunnen vinden. Bij Suplado, aan de noordzijde van Curaçao, heeft de zee voor een mooi natuurspel gezorgd: de zee gaat onder de rotsen door en het water spuit vervolgens door een kleine, zelf geslepen krater meters hoog de lucht in. Een prachtig spektakel is het! En dan te bedenken dat we er ook nog op een rustige dag zijn…

Even verderop hebben we bij Boka Patrick, een inham in zee, een prachtig uitzicht op het water. Linda en de kinderen zwemmen er in een natuurlijk soort meertje en gaan vervolgens strandjutten. Heerlijk vinden ze het.

We sluiten de dag af bij Playa Lagun, een klein strandje richting Westpunt, waar we gaan barbecueën op het strand. Dat is Elvis zijn favoriete vrijetijdsbesteding en het wordt dan ook een complete volksverhuizing, met tafels, stoelen én alle lekkernijen die ze voor ons in petto hebben. Maar alle moeite wordt beloond: we eten onze vingers op bij alle heerlijks, terwijl we genieten van een prachtige zonsondergang. De kers op de taart is een Afrikaanse dansshow bij fakkel- en kaarslicht op het strand, waar wij toevallig nét zitten te barbecueën. What a day for a daydream…

Link + foto's

Back to school

Geplaatst op 11-9-2011

Deze week beginnen we, na zes weken vakantie, weer met school. Dat is even wennen maar er komt daardoor wel weer meer structuur in de dagen en in de weken en dat is fijn en ook weer nodig. Vijf ochtenden per week 'doen' we school en in het weekend is het weekend. Juf mem zet haar beste beentje voor maar vooral Maren heeft zin om nieuwe dingen te leren. Dat de eerste week vooral veel herhaling van groep 3 is, is voor haar dan ook een tegenvaller. Ook Linde begint een beetje mee te doen in de schoolbanken, voor spek en bonen, ter voorbereiding op haar daadwerkelijke start op het Seaquest-college vanaf november.

De laatste dag van de vakantie bezoeken we de maandelijkse open dag van Landhuis Ascension, samen met Etienne en Denise (La Luna). Er is een markt in en rond het landhuis, met lokale kunst, lokale muziek en lokaal eten. Een beetje kneuterig en daardoor gewoon leuk. Bovendien krijgen we een rondleiding, waarin meer wordt verteld over de geschiedenis van het landhuis en de slavernij op Curaçao.

Daarna rijden we door naar de galerie van ‘self made’ kunstenares Nena Sanchez, gevestigd in Landhuis Kok, een kunstenares die helemaal verweven is met Curaçao. We worden overspoeld door de kleurrijke, bijna kinderlijke kunst waardoor we niet anders kunnen dan helemaal vrolijk worden. Eenmaal weer aan boord zitten Maren en Linde zo vol inspiratie, dat ze direct verf en kwasten uit de kast halen.

Ik (het is bijna onvermijdelijk nu op de ik-vorm over te schakelen) heb het lang volgehouden zonder kapitein aan boord maar na twee weken begint alles op te raken: de gastank is leeg en ook de watertank krijgt heel veel dorst. Etienne biedt de helpende hand met het wisselen van de gasslang. Toch wel fijn, een man in de buurt ;-). Water maken we normaal gesproken zelf met de watermaker. Aangezien dit een kleine ingewikkelde waterfabriek is, waag ik me daar maar niet aan. Gelukkig is de oplossing nabij: op het Spaanse Water vaart een waterboot, die 1000 liter vers water overpompt naar de Seaquest. De waterboot wordt gerund door één van de vele zeilers (zeilster in dit geval), die hier ooit is aangekomen en, ongepland, nooit verder is gevaren. Tja, en dan moet je iets voor de handel gaan doen. Een gat in de markt in dit geval.

Zaterdag groeit de techniek aan boord me boven de pet, als de generator niet meer wil starten. Verdikkeme! Heb ik het twee weken zonder hulp gered en nou moet ik op de valreep toch nog met Nederland bellen. Maar ook met een hulplijn naar de kapitein krijg ik het niet voor elkaar ‘dat ding’ te repareren en dus schakel ik over op plan B: de motor starten en zo de accu’s maar laden. Nog maar twee nachtjes en dan is de kapitein (tevens monteur) weer aan boord. De buren doen ondertussen hun vingers maar even in de oren als ik stroom moet draaien.

Tot overmaat van ramp stap ik op een zee-egel als we een verkoelende duik nemen in zee. Gelukkig is de ‘schade’ niet erg groot maar het is wel irritant gevoelig tijdens het lopen. ‘Zuster’ Denise biedt resoluut de helpende hand en stopt mijn voet in heet water met citroen om het gif te neutraliseren. En het werkt: binnen een paar dagen zijn de stekels en het akelige gevoel weg.

Ondertussen sterken we ons met ‘batidos’: vers fruit shakes, die je hier overal langs de kant van de weg koopt. De overheerlijke vitamine-bommen smaken het állerlekkerst als je ze laat maken door een ‘vrouwtje’ (hoe omschrijf ik het anders?) in een oude, opgevrolijkte caravan. Typisch Curaçao.

Vrijdagmiddag lunchen we met Etienne en Denise bij Plasa Bieu: een grote open eethal in hartje Willemstad. Hier schuiven locals en toeristen aan lange rijen tafels aan. De menukaart is een stuk karton en daarop staat het menu met de hand geschreven. In de gaarkeukens bereiden de ‘moekes’ de heerlijkste lokale gerechten. Het is er een gezellig gekrioel van mensen. Dat noemen ze nou Curaçao ervaren.

Met goed gevulde buikjes rijden we door naar de Hato grotten, grotten die ooit door de zee zijn uitgeslepen uit koraalsteen. Hoewel we maar een tipje van de sluier krijgen te zien, zijn we verbaasd hoe mooi de grotten zijn: prachtige vormen koraalsteen, stalagmieten, stalagtieten, zoetwaterbassins en vleermuizen die ons om de oren vliegen. Vroeger waren de grotten een geliefde schuilplaats voor slaven, tot de landheer de grotten dichttimmerde.

Maren en Linde gaan deze week twee keer een middag naar ‘juf’ Linda, voor een knutsel- en een kookles. Ze hebben het daar reuze naar de zin met de andere kinderen en maken bovendien de mooiste en lekkerste dingen. Er worden al weer plannen gesmeed voor de komende week. Maar eerst bereiden we ons voor op de thuiskomst van onze kapitein. We hebben ons prima vermaakt en weten dat we heel wat aankunnen zonder onze zeebonk aan boord. Maar mét is toch leuker…

Link + foto's

De dames aan het roer

Geplaatst op 4-9-2011

Huib Jan is twee weken in Nederland en dat betekent dat er drie dames aan het roer van de Seaquest staan; voor anker in het Spaanse Water wel te verstaan, maar toch. We moeten zelf onze stroom- en waterhuishouding regelen (nee, dat komt hier niet uit de grond…), gezamenlijk de onweersbuien doorstaan, de dinghy ’s nachts uit het water halen, een nieuwe gasfles aankoppelen, etc. Gelukkig hebben we behulpzame buren, die altijd willen helpen als de nood ‘aan de vrouw’ is maar tot nu toe redden we het zonder. Zo stiekempjes hebben ook de dames al heel wat geleerd over de techniek aan boord.

Ook het kleine dagelijkse onderhoud gaat gewoon door zonder de kapitein. Onze buiskap heeft al heel wat te verduren gehad en mag wel een oppepper hebben. Nou is onze zeilende buurvrouw toevallig tentenmaker en dus is de hulp nabij. Alle ritsen, stiknaden en rafels worden in een middag gecontroleerd en waar nodig gerepareerd. De buiskap kan er voorlopig weer tegen. Ook de vlag, onze nationale trots, wordt even omgezoomd. Vroeger kochten we gewoon een nieuwe vlag als de eerste rafels verschenen maar tegenwoordig werkt dat anders. In de eerste plaats omdat de Nederlandse vlaggen hier niet voor het oprapen liggen en het scheelt natuurlijk ook in de kosten. En tja, een vlag die zoveel zeemijlen trouw met ons mee is gevaren, die dank je toch niet zomaar af?

Samen met Trea en Mattheüs vieren we de laatste week van hun én onze vakantie. Dat betekent bijvoorbeeld nieuwe strandjes verkennen en lekker zwemmen en snorkelen. Maar we gaan ook een beetje cultuur snuiven. Zo maken we een wandeling door Willemstad o.l.v. een kunsthistorica en komen we veel te weten over de geschiedenis en architectuur van de stad. Willemstad heeft opvallend veel prachtige zeventiende- en achttiende-eeuwse koloniale gebouwen. De Nederlandse kolonisten brachten al hun gewoonten en gebruiken mee, waaronder de architectuur en hun mening over hoe een ‘fatsoenlijk’ huis eruit hoort te zien. Na verloop van tijd werd dit aangepast aan het leven in een tropisch klimaat en werden Caribische elementen toegevoegd, zoals veranda’s, portalen, sierzaagwerk, arcadebogen en luiken. Overigens zijn de pasteltinten pas later ingevoerd, op verordening van een gouverneur wiens ogen pijn deden van het keiharde zonlicht dat weerkaatste op de (toen nog) witgekalkte huizen. Willemstad is daardoor één van de kleurrijkste steden van de wereld geworden.

Veel panden zijn in de laatste decennia flink in verval geraakt. Gelukkig keert het tij nu en er wordt hard gewerkt aan herstel. Een aantal panden is al prachtig gerestaureerd, met namen als ‘de suikertaart’. Opvallend veel andere zien we nog in de steigers staan, stuk voor stuk pareltjes in de dop. We zijn benieuwd hoe het er hier over 10 jaar uitziet!

Naast de historische bebouwing in Willemstad zijn de vele landhuizen en slavenhuisjes beeld- en sfeerbepalend voor Curaçao. De landhuizen (een soort feodale boerderijen) springen in het oog, omdat ze vaak op een heuvel zijn gebouwd. Daardoor had men een zo gunstig mogelijk uitzicht over de gronden en kon men profiteren van de verkoelende passaatwind. Ook kon men (via signalen) vanuit het ene landhuis het andere landhuis waarschuwen in geval van nood, bijvoorbeeld een slavenopstand. De veldslaven bouwden hun eigen eenvoudige hutten op het landgoed, van takken, slijk en stro.

Een paar landhuizen is te bezichtigen of er is bijvoorbeeld een restaurant, galerie of museum in gevestigd. Wij bezoeken Landhuis Knip, waarin een museum is gevestigd. Daar krijgen we veel en indrukwekkende informatie over de slavernij op Curaçao en over de diepe en nog steeds voelbare sporen die dit verleden heeft nagelaten: de eeuwenlange koloniale overheersing, plunderingen, slavenhandel en een slavenoproer. Waarom is hierover eigenlijk zo weinig bekend bij de gemiddelde Nederlander?

We bezoeken de synagoge Mikvé Israel-Emanuel in het centrum van Willemstad. De synagoge is mooi door eenvoud. Maar het meest bijzondere is dat er zand op de vloer ligt. De kinderen aarzelen geen moment, trekken hun schoenen uit en beginnen te spelen. Dat doen ze toch ook altijd op het strand?!? Ahum… Geduldig leggen we ze uit, dat het zand hier een ander doel dient. Verder vermaken de kinderen zich o.a. met een kookles bij Linda en met spelen op en rond de kanonnen en de toren van Fort Beekenburg. De Curaçaose muziekinstrumenten in Landhuis Knip scoren ook hoog bij de kinderen: ze bespelen bijvoorbeeld de wiri-wiri (een uitgeholde stengel, waar je met een stokje over heen ‘schraapt’), de marimba (een klankkastje met een paar metalen plaatjes), de matrimonial (een houten plank met daarop deksels van blikken), de tambu (trommel) of gewoon: een metalen spade met een stokje. Met verrassend eenvoudige materialen, die voor het oprapen liggen, werden en worden de mooiste instrumenten gemaakt.

Midden op de Pontjesbrug komen we midden in een zgn. ‘flashmob’ terecht: een grote groep mensen heeft afgesproken om allemaal op precies hetzelfde tijdstip op de pontjesbrug te zijn. Eén iemand begint ‘vanuit het niets’ te dansen, vervolgens komen er steeds meer dansers bij vanuit het publiek en in korte tijd staat er een hele grote groep een show weg te geven met een (blijkt) van tevoren ingestudeerde dans. Het zorgt voor een bizar effect en het levert een groot applaus op als alle dansers na afloop weer doorlopen alsof er nooit iets is gebeurd. Een wauw-moment!

De laatste vakantiedag van Trea en Mattheüs gaan we snorkelen bij Jan Thiel baai. Na het snorkelen genieten we, met de voetjes in het zand en bij een prachtige ondergaande zon, van ons gezamenlijke galgenmaal. Wat een heerlijke weken samen!

Link + foto's