Thuis

18-9-2011

Mensen vragen ons wel eens waar we ons thuis voelen. Thuis zijn is een relatief begrip, hebben we inmiddels ondervonden. Thuis is namelijk waar we zijn. En dat varieert nogal de laatste tijd. Natuurlijk missen we soms onze familie, vrienden (en Vlieland…) Maar hier, waar dat dan ook is, voelen we ons op dit moment thuis. Na ruim twee weken in Nederland komt Huib Jan maandag dus weer thuis. Op Curaçao wel te verstaan. Maar dat had net zo goed Verweggistan kunnen zijn. Thuis is waar de Seaquest is.

De kapitein pakt meteen zijn ‘taken’ aan boord weer op: hij gaat de aangroei van het onderwaterschip krabben. Dat is een echte K-klus (excusez le mot…) want de mosseltjes en ander ‘gespui’ groeien weelderig in het Spaanse Water en ons onderwaterschip lijken ze het lekkerst van allemaal te vinden. Ze zitten behoorlijk vast aan het blauw van de Seaquest en dat betekent dat Huib Jan al zwemmend flink aan de bak moet: goed voor de conditie maar leuk is anders. Al het vuil gaat namelijk wonderbaarlijk genoeg in zijn broek zitten en over zijn hele lichaam gaat de loskomende troep (waar hij onvermijdelijk middenin zwemt) ontzettend jeuken. Maar goed, het grove werk is gedaan en het vervolg zal binnenkort plaatsvinden, mét duikpak en mét duikuitrusting.

Deze week moeten we afscheid nemen van onze kleine trouwe fotocamera, die een prachtig beeldverslag heeft gemaakt van het eerste deel van onze reis. Het afscheid komt onverwacht en dat is best even schrikken. Wat moeten we zonder camera? Beelden zeggen vaak meer dan woorden. We regelen daarom onmiddellijk een nieuwe camera en hopen dat deze ons net zo trouw zal volgen op onze reis.

Maren en Linde gaan dinsdag, als welkome onderbreking van de tweede schoolweek, met ‘juf’ Linda en de andere kinderen van Villa Kakelbont op schoolreisje: in de bus naar het Seaquarium. Ze vinden het reuze spannend want het is lang geleden dat ze op schoolreisje zijn geweest. Het Seaquarium is net zo leuk als de vorige keer maar het állerleukst van de dag vinden ze toch de busrit, inclusief de liedjes onderweg. Ik heb een pòòòòtje met vet…

Vrijdagavond gaan we eten bij restaurant Maxim’s, waar we bijna pal voor liggen. Wat blijkt? Leon Westers is de eigenaar. Wisten wij veel… We worden heel gastvrij ontvangen, drinken gezellig samen een borrel aan de bar, worden helemaal in de watten gelegd en eten daarna ook nog eens ‘vurrukkuluk’. Vlieland voelt weer een beetje dichterbij.

Zondag gaan we op stap met Elvis en Linda. Zij laten ons een paar plekjes zien, die we zelf onmogelijk hadden kunnen vinden. Bij Suplado, aan de noordzijde van Curaçao, heeft de zee voor een mooi natuurspel gezorgd: de zee gaat onder de rotsen door en het water spuit vervolgens door een kleine, zelf geslepen krater meters hoog de lucht in. Een prachtig spektakel is het! En dan te bedenken dat we er ook nog op een rustige dag zijn…

Even verderop hebben we bij Boka Patrick, een inham in zee, een prachtig uitzicht op het water. Linda en de kinderen zwemmen er in een natuurlijk soort meertje en gaan vervolgens strandjutten. Heerlijk vinden ze het.

We sluiten de dag af bij Playa Lagun, een klein strandje richting Westpunt, waar we gaan barbecueën op het strand. Dat is Elvis zijn favoriete vrijetijdsbesteding en het wordt dan ook een complete volksverhuizing, met tafels, stoelen én alle lekkernijen die ze voor ons in petto hebben. Maar alle moeite wordt beloond: we eten onze vingers op bij alle heerlijks, terwijl we genieten van een prachtige zonsondergang. De kers op de taart is een Afrikaanse dansshow bij fakkel- en kaarslicht op het strand, waar wij toevallig nét zitten te barbecueën. What a day for a daydream…

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!