Logboek januari 2012

Panamannen aan boord

Geplaatst op 29-1-2012

Vrijdag 20 januari varen we het laatste stukje over de Atlantische Oceaan naar Shelter Bay Marina, Colon. De Caribische zee stapelt zich hier steeds meer op en dat maakt indruk. Maar nóg meer indruk maken alle vrachtschepen die hier samenkomen, allemaal net vóór of net ná een transit door het Panamakanaal. Wat voelen we ons nietig tussen al die zeereuzen!

De marina ligt direct naast de jungle. De biodiversiteit in Panama is enorm, omdat het continent 'slechts' drie miljoen jaar jong is. We zien overal vlinders, groene bomen en planten in alle soorten en maten en (hoogtepuntje) een moeder en kind aap. En dan missen we nog al die andere mooie wezens die er schijnen te wonen. Leuk om te weten: Panama is en oud Indiaans woord voor 'overvloed aan vis en vlinders'. Zegt genoeg.

We gaan boodschappen doen bij een supermarkt in Colon. Er is een goed assortiment tegen relatief lage prijzen. Bij de kassa staan we met vier afgeladen karren vol boodschappen: de komende tijd krijgen we veel bezoek aan boord, we hebben een oversteek van drie weken op het programma staan en bovendien schijnt Frans Polynesië érrug duur te zijn. Houdbare spullen kopen we daarom nu zoveel mogelijk in.

Zaterdag komen er mannen aan boord, véél mannen: Fokke, Ben en Peter varen een week met ons mee als 'line handlers' door het Panamakanaal. Voor het eerst sinds ons vertrek zijn de mannen aan boord in de meerderheid. Gelukkig staan de vrouwen hun mannetje...

Maandag 23 januari om 13.00 uur gaan we trossen los. Het grote werk gaat beginnen! We worden eerst naar 'ankerplaats 7' gedirigeerd, vlak voor de sluizen, waar we aan het einde van de dag doorheen zullen gaan. We hangen autobanden op en leggen stugge zware lijnen klaar die we moeten gebruiken voor het sluizen. Echt blij zijn we daarmee niet maar regels zijn nou eenmaal regels. Na de instructies van onze kapitein (wie gaat wat doen?) is het wachten geblazen op de verplichte adviseur, die ons zal begeleiden door het Kanaal. We maken van de nood een deugd en lunchen gezellig in de kuip.

Die middag gebeurt er iets unieks: Maren wil absoluut niet zwemmen; ze heeft een krokodil naast de boot zien zwemmen en dat is het enige op de hele wereld, dat haar er tot nu toe van heeft weerhouden het water in te springen.

Het wachten op de adviseur duurt lang. Later blijkt dat er vlak voor onze transit iemand in de sluis is overleden, doordat een kabel is losgeschoten die hem vol in het gezicht heeft getroffen. We zijn erdoor van ons apropos maar veel tijd is er niet want life goes on in het Panamakanaal...

In een 'nest' van drie schepen varen we 's avonds om half 7 als eerste groep de eerste sluis van de Gatún Locks in, samen met de Ensemble en de Peat Smoke. Het is inmiddels donker maar door de verlichting in de sluis kunnen we gelukkig toch foto's maken. Als alle boten goed en wel liggen, gaat de poort achter ons dicht. In de drie achtereenvolgende sluizen gaan we steeds bijna 10 meter omhoog. Op de kant -10 meter boven ons- staan line handlers, die het nest van schepen door de sluis trekken en assisteren met het vastmaken van de lijnen. We moeten als nest midden in de sluis blijven drijven, dus zonder de sluismuren te raken. Dat valt nog niet mee want het geweld van het water dat in de sluis wordt gepompt is enorm. Maar vele handen maken gelukkig licht werk. Ondertussen zijn we druk met de catering want het állerbelangrijkste (hebben we gehoord) is, dat we onze adviseur tevreden houden, d.w.z. voorzien van een fatsoenlijke warme maaltijd en een natje en een droogje op zijn tijd.

In het Gatún Lake gaan we rond 21.00 uur voor anker. We borrelen met de buren op de Ensemble, nadat de adviseur van boord is gegaan. De adrenaline moet nog even uit ons bloed... Niet omdat het nou allemaal zo vreselijk ingewikkeld was maar wel omdat het het toch een memorabele dag is. Om half 12 dwingen we onszelf te gaan slapen want de volgende ochtend is het weer vroeg dag: om kwart voor 6 gaat de wekker en kort daarna komt er wéér een adviseur aan boord, voor de tweede helft van de transit.

Eerst gaan we maar weer de keuken in, voor een vorstelijk ontbijt voor de adviseur. Want op een volle buik staat een vrolijk gezicht ;-). Met 5 knoopjes varen we in kolonne over het Gatún Lake. Het smalste gedeelte van de vaarroute is de Gaillard Cut, die ons dwars door het Isthmus gebergte voert. Het groene decor van de jungle is prachtig maar jammer genoeg te ver weg om echt dieren te kunnen spotten. Wel zien we vlinders in de mooiste kleuren en veel rode libelles, die zo nu en dan komen uitrusten op onze railing. De vele roofvogels die in de lucht zweven maken het decor helemaal af. Rond het middaguur komen we aan bij de Pedro Miguel sluis, die ons 10 meter omlaag moet brengen. De Miraflores sluizen, even verderop, zorgen in twee stappen voor de laatste 20 meter, terug naar zeeniveau.

We hebben veel 'fans' in Nederland, die alle moeite doen om een glimp van ons op te vangen via de camera's in de sluis. Uiteindelijk wordt hun geduld beloond, als onze adviseur zijn vriendje belt die achter de camera van de sluis zit. Hij zoemt in op de boeg van de Seaquest, waar wij met z'n allen staan te zwaaien. Als de sluisdeuren om 14.30 uur opengaan is dat een bijzonder gevoel: we gaan naar de andere kant van de wereld! De adviseur wordt weer opgepikt door een pilotboot en ook de onhandige blauwe lijnen en autobanden werken we zo snel mogelijk van boord.

Dan is het even zoeken naar een ankerplek. We worden verrast door de skyline van Panama City, met haar vele wolkenkrabbers. Nooit geweten dat dit ook Panama is. Bij La Playita, onder de rook van van Panama City, gooien we ons anker uit. We liggen niet alleen tussen andere ARC-deelnemers maar zien ook weer oude bekenden, zoals de La Luna, de Happy Bird en de Victoria. Gezellig! We moeten wel opletten bij het ankeren, omdat we hier weer met getijdenverschillen van minimaal 5 meter te maken hebben, iets wat we in de Cariben even waren vergeten.

Maren en Linde hebben deze week een aangepast lesrooster. Juf mem legt een dag lang alles uit over de werking van sluizen en de geschiedenis van het Panamakanaal. Als welkome onderbreking bestaat de gymles uit trampolinespringen op het net van de catamaran van onze buren, de Ensemble.

Woensdag gaan we op 'schoolreisje' bij de Embera Indianen, die langs de Chagres rivier wonen. We kunnen hun community alleen per boot bereiken. In een snelle versie van de 'ulu' (uitgeholde boomstam) die we op de San Blas zagen, racen we eerst naar een verkoelende waterval, waar Maren en Peter dankbaar gebruik van maken. Daarna varen we door naar een dorpje midden in de bushbush, dat letterlijk vertaald de naam 'wilde kalkoen' en 'bloem' draagt. We worden hartelijk ontvangen met muziek, dans, eten en zelfs een speech van de 'chief' van het dorpje. De zéér minimale kleding van de Embera Indianen is erg kleurrijk en bestaat uit niet meer dan een paar losse stofjes en prachtig geregen kraaltjes, die alleen de uiterst noodzakelijke delen bedekken. Hoewel het een beetje een toeristisch gebeuren is, is het toch de moeite waard, al is het alleen maar om de prachtige tocht over de rivier de Chagres door het groener dan groene regenwoud.

Donderdag maken we een tour door Panama City. Het lijkt een reis door de tijd: de ruïnes die de piraat Henry Morgan heeft veroorzaakt in de 17 eeuw, het oude koloniale centrum, de armoedige staatswoningen voor de minder gefortuneerden en het hypermoderne commerciële centrum van de stad, met haar vele en immense wolkenkrabbers; Panama heeft vele gezichten.

Als afsluiting van een week vol mannen aan boord, gaan we vrijdag naar Taboga Island, 7 mijl varen vanaf onze ankerplek. Zo kan de bemanning toch nog even de wind in de zeilen voelen. We zwemmen rond de boot en barbecueën in de kuip. Met roodverbrande huidjes stappen onze line handlers, de Panamannen, zaterdag weer in het vliegtuig; op naar Nederland, waar 7 graden vorst is voorspeld. Geen Panama hat maar een warme muts.

 

O ja: Wij hebben een yellowbrick aan boord, waarmee je vanaf nu onze actuele positie kunt volgen. Kijk op www.worldcruising.com onder 'Worldarc' en vervolgens onder 'fleetviewer'. Aanrader!

Link + foto's

Indianenverhalen

Geplaatst op 20-1-2012

Let op! Maandag 23 januari gaan we om ca. 23.45 uur NL tijd door de 'Gatun Locks' van het Panamakanaal. Dinsdag 24 januari gaan we om ca. 18.00 uur NL tijd door de 'Miraflores Locks', aan de andere kant van het Kanaal. We zijn live te volgen tijdens deze transits op www.pancanal.com

 

Zaterdagochtend vroeg, de ochtend na onze aankomst op de San Blas, worden we gewekt door Maren, die door de boot heen en weer rent en enthousiast roept: "Indianen! Ik zag Indianen! In een bootje!" Wij moeten even schakelen; waar zijn we ook al weer? O ja, de San Blas archipel, met haar bewoners: de Kuna Indianen. In Maren haar beleving zijn een paar stripfiguren tot leven gekomen.

Een stukje achtergrondinformatie: San Blas is de naam voor een groep van 340 eilandjes langs de kust van Panama. De bewoners, de Kuna Indianen, gebruiken liever de naam Kuna Yala, in hun eigen taal. Hoewel de eilandengroep officieel bij Panama hoort, is Kuna Yala volledig autonoom en ieder eilandje heeft een eigen bestuur. Kokosnoten vormen de belangrijkste inkomstenbron. Het is dan ook officieel verboden kokosnoten mee te nemen want iedere kokospalm en dus ook iedere kokosnoot heeft een eigenaar in Kuna Yala. Het is maar even dat we het weten! Vrouwen hebben de broek aan: zij beheren het geld. Het is heel normaal dat ook mannen zich vaak kleden als vrouw, met een rode hoofddoek, kleurrijke mola-kleding, een gouden ring in de neus en sieraden van kleurrijke kraaltjes waarmee armen en benen grotendeels zijn bedekt.

Bij Kaimou (Holandes Cays) verkennen we de omgeving: kleine eilandjes met palmbomen, witte strandjes, soms een hutje, water in allemaal blauwnuances en zo nu en dan een paar Kuna's in een 'ulu' (uitgeholde boomstam), die aan het vissen zijn, bananen of kokosnoten hebben geplukt, en/of hun waar aan ons willen verkopen. Maren en Linde genieten van de schatten die ze in de zee ontdekken: een grote zeester, schelpen en een rog die hoog uit het water opspringt. Zitten we tóch in een stripverhaal?

Op één van de eilandjes nemen we letterlijk een kijkje in de keuken van de Kuna's: in een grote ketel op een houtgestookt vuurtje pruttelen bananen, die later zullen worden gegeten met versgevangen vis. Men slaapt in hangmatten onder een eenvoudig strodak en douchen gebeurt met een bakje water, vers geput uit een gat in de grond.

We varen door naar Sugdup. Het kleine eilandje staat zó vol met hutjes, dat ze bijna letterlijk in zee vallen. Een wandeling over het eilandje is een wandeling terug in de tijd of in ieder geval in een heel ander wereldje. Het leven is er eenvoudig maar mooi. Alles is relatief schoon en opgeruimd en er wonen vriendelijke, kleurrijke en opvallend kleine mensen; Huib Jan is zoiets als de grote vriendelijke witte reus. Hutjes van bamboestokken en palmbladeren staan hutje-mutje langs steegjes van zand. En daar scharrelen we her en der ons avondeten en ontbijt bij elkaar, geholpen door iedereen die dat maar kan. Brood uit een houtgestookt oventje van de zus van de buurvrouw van een vriendin. Heerlijk! En groente die er niet echt aantrekkelijk uitziet maar des te lekkerder smaakt. We kopen nog een paar traditionele mola's: geborduurde kleurrijke stofjes, monnikenwerk in onze ogen...

Op Chimichi maken we kennis met een aantal andere 'round the world ARC-deelnemers', die hier langzaam maar zeker binnendruppelen. We zijn te gast bij een Kuna familie, drinken melk uit een kokosnoot en genieten van traditionele dans en muziek.

Donderdag verlaten we Kuna Yala weer en daarmee een bijzonder stukje op de wereld. We varen richting Colon, om ons voor te bereiden op de transit door het Panamakanaal. Na een knobbelig zeetje (de Caribische Zee stapelt zich nog steeds meer op), maken we na zes uren varen een tussenstop bij Isla Linten. Het groen van de Panamese kust is echt overweldigend. En de tropische vogel- en apengeluiden, als we voor anker liggen, maken 'dit gevoel' helemaal af. Geen stripverhaal maar een droom die realiteit is.

Link + foto's

Trossen los! Curaçao – Aruba – San Blas eilanden

Geplaatst op 14-1-2012

Huib Jan staat de ochtend na onze aankomst op Curaçao al vroeg te popelen om de Seaquest weer vaar- en leefklaar te maken. Het onderhoud aan de boot blijkt voorspoedig verlopen, mede door de bezielende leiding van ‘projectmanager’ Elvis. Er rest één probleempje: onze windex moet worden vervangen maar die is nergens op het eiland leverbaar. Dat probleem lost zich echter al snel weer op als Thijs er één voor ons vindt op Aruba.

De boot is vaarklaar. Maar dan de bagage en boodschappen nog… Maren en Linde gaan vrijdag voor de allerlaatste keer naar ‘juf’ Linda. Daar vermaken de meisjes zich reuze en ondertussen hebben wij de handen even vrij om alles te regelen. Wonder boven wonder krijgt alles in één middag een plek aan boord. Wij kunnen los!

Na ons galgenmaal met Elvis en Linda, gaan we zondagmorgen om 7 uur ankerop. Maren is er als de kippen bij want ze wil niks missen van het varen. Linde blijft nog lekker even in haar bed liggen: zij vindt het al schommelend heerlijk slapen.

Met een zachte ruime wind wiegen we richting Aruba. De wind trekt steeds meer aan en zo zeilen we met 8 tot 9 knopen een prachttocht over de Caribische zee. Aan het einde van de middag gooien we ons anker uit bij Oranjestad. Daar verwelkomen Thijs en Wilma ons met een heerlijk diner in de kuip van de Luna Verde.

Onze tussenstop op Aruba duurt slechts één dag, omdat we binnenkort al weer op de San Blas eilanden moeten zijn. Daar sluiten we ons aan bij de ARC-vloot. Onze eerste indruk van een middag Aruba? Grote cruiseschepen, veel Amerikanen en dus ook een grote luxe shopping mall. Natuurlijk is Aruba veel meer dan dat maar daar hebben wij helaas geen tijd meer voor. Dinsdagmiddag na schooltijd halen we ons anker al weer binnen, met 550 zeemijlen voor de boeg. Na lange tijd laten we de ABC-eilanden achter ons en beginnen we aan een nieuwe fase in onze reis!

Boven verwachting zeilen we met een snelheid van dik 8 knopen, vaak zelfs meer dan 9, richting de San Blas archipel. De Luna Verde en de Seaquest zijn aardig aan elkaar gewaagd en nog lang zien we het vertrouwde beeld van de Luna Verde aan de horizon. We willen in een ruime bocht om Colombia heen varen om zoveel mogelijk wind te pakken; hoe verder op zee, des te meer wind. Nou, aan wind inderdaad geen gebrek: de windsnelheid loopt op tot 42 knopen = windkracht 9! De zee wordt onstuimig en de golven alsmaar hoger, mede doordat de hele Caribische zee zich hier opstapelt. Maar goed, zeilen in deze omstandigheden is ook wel spectaculair en de Seaquest en haar bemanning kunnen ertegen. We leggen maar liefst 200 mijl per etmaal af. Zo komen we er wel!

Tijdens de wachten ’s nachts hebben we mazzel: het is bijna volle maan en dat betekent een schemerlampje dat ons bijschijnt in het anders zo pikzwarte gat om ons heen. Jannet wordt wreed gestoord tijdens haar wacht als er plotseling een golf breekt, pal naast de boot. Een onverwachte bak zeewater rolt zo de kuip in, over haar heen, brrr! Ze is weer goed wakker en, ach, het hoort er misschien een beetje bij maar op de Seaquest (met haar diepe kuip) hebben we dit echt nog nooit beleefd.

Van het geslinger worden we soms een beetje moe, omdat we voortdurend ons evenwicht moeten corrigeren. Of we nou zitten, staan of liggen, we gaan van voor naar achter, van links naar rechts. Slapen wil ook niet echt lukken want in bed worden we gewoon gelanceerd van bakboord naar stuurboord - en weer terug. Alleen de meisjes lijken nergens last van te hebben. Ze doen gewoon hun ding (spelen, lezen, spelletjes doen, filmpje kijken, slapen) en als ze zich moeten verplaatsen, bewegen ze als aapjes door de boot.

Na de eerste nacht is de Luna Verde buiten zicht maar we hebben wel een paar keer per dag contact met elkaar via de marifoon of de kortegolfzender. Ook doen we mee met het netje van de ARC-schepen, die ook onderweg zijn naar de San Blas. Het zijn hoogtepuntjes op een dag. We wisselen posities uit, delen weerberichten, vragen hoe het gaat en wat de plannen zijn voor de komende uren. Het is een fijn idee dat er andere schepen in de buurt zijn, allemaal in dezelfde omstandigheden, met vergelijkbare hoogtepunten en hindernissen en met hetzelfde doel.

Vrijdag komen we nét voor zonsondergang aan bij de San Blas archipel. Vanaf een indrukwekkend hoge en onrustige zee met veel brekers (het venijn zit `m in de staart), varen we ineens op rustig water. We ankeren bij Holandes Cays in azuurblauw water, met een weids uitzicht op zee maar in de prettige beschutting van een rif. De Luna Verde loodsen we later die nacht naar een veilige ankerplek.

Zo. We zijn weer even flink ingeslingerd. En nu genieten op de San Blas!

p.s.: wij gaan maandag 23 januari door het Panamakanaal. Op www.pancanal.com zijn we live te volgen met camera’s! Meer info volgt...

Link + foto's

Wij houden van Holland!

Geplaatst op 4-1-2012

Tja, daar zitten we dan: aan de rand van een zwembad, in bikini, in tropische temperaturen. Gisteravond werden we na onze landing verwelkomd door Elvis en Linda op Curaçao. Mooier 'thuis' komen bestaat niet. Vandaag worden de laatste werkzaamheden afgerond aan de Seaquest en als het goed is gaat ons huisje vandaag ook weer te water. De afgelopen acht weken in Nederland flitsen voortdurend door ons hoofd.

 

Ons bezoek aan Nederland betekende in de eerste plaats een warm weerzien van oude en nieuwe bekenden; bewust tijd nemen voor elkaar, van serieuze gesprekken tot veel gezelligheid. En het regende feestjes: Sint Maarten, de verjaardagen van de meisjes, Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. De kinderen gingen in Terherne naar school; een gouden greep en eens temeer een bevestiging dat het goed met ze gaat.

 

Verder genoten we van de herfst, héél veel herfst.... Mist, regen, harde wind, vallende blaadjes; volgens Linde zijn de bomen in Nederland kapot. Hoe kan zij ook beter weten? Van fietsen konden de kinderen maar geen genoeg krijgen. En we hebben heel veel gewandeld, gewapend met mutsen, wanten en sjaals. Want hoewel het voor Nederlandse begrippen helemaal niet zo koud was, voelde dat voor ons toch echt zo, na anderhalf jaar alleen maar zon.

 

We hebben veel leuke, vaak typisch Hollandse, dingen gedaan: schaatsen op het Rembrandtplein (bij gebrek aan bevroren slootjes), naar het kerstcircus in Carré en oer-Hollands theater. Onze laatste week, op Vlieland, stond niet alleen in het teken van familie en vrienden maar ook van wandelen, zeehondjes, oliebollen, warme chocolademelk, gluhwein, warm haardvuur en... op Nieuwjaarsdag zelfs de nieuwjaarsduik in de Noordzee, met Maren voorop! Een dag voor vertrek waren we nog te gast in het programma Omnium van Omrop Fryslân. Op zo'n moment besef je nog eens extra dat we met iets bijzonders bezig zijn.

 

We kunnen niet anders zeggen dan dat we hebben genoten. En dan is afscheid nemen toch weer lastig. Maar we hebben gelukkig aan den lijve ondervonden dat afstand mensen soms juist dichterbij brengt. Echte vrienden blijven vrienden en ook familie reist in onze harten mee. En de hectiek? Die laten we graag nog even in Nederland.

 

Toen we gisteren op Schiphol stonden, werd er een 'code oranje' voor het weer in Nederland afgegeven: windkracht 9 en heel, heel veel regen. Hmmm, toch niet zo gek om op Curaçao te zijn...

Link + foto's