Trossen los! Curaçao – Aruba – San Blas eilanden

14-1-2012

Huib Jan staat de ochtend na onze aankomst op Curaçao al vroeg te popelen om de Seaquest weer vaar- en leefklaar te maken. Het onderhoud aan de boot blijkt voorspoedig verlopen, mede door de bezielende leiding van ‘projectmanager’ Elvis. Er rest één probleempje: onze windex moet worden vervangen maar die is nergens op het eiland leverbaar. Dat probleem lost zich echter al snel weer op als Thijs er één voor ons vindt op Aruba.

De boot is vaarklaar. Maar dan de bagage en boodschappen nog… Maren en Linde gaan vrijdag voor de allerlaatste keer naar ‘juf’ Linda. Daar vermaken de meisjes zich reuze en ondertussen hebben wij de handen even vrij om alles te regelen. Wonder boven wonder krijgt alles in één middag een plek aan boord. Wij kunnen los!

Na ons galgenmaal met Elvis en Linda, gaan we zondagmorgen om 7 uur ankerop. Maren is er als de kippen bij want ze wil niks missen van het varen. Linde blijft nog lekker even in haar bed liggen: zij vindt het al schommelend heerlijk slapen.

Met een zachte ruime wind wiegen we richting Aruba. De wind trekt steeds meer aan en zo zeilen we met 8 tot 9 knopen een prachttocht over de Caribische zee. Aan het einde van de middag gooien we ons anker uit bij Oranjestad. Daar verwelkomen Thijs en Wilma ons met een heerlijk diner in de kuip van de Luna Verde.

Onze tussenstop op Aruba duurt slechts één dag, omdat we binnenkort al weer op de San Blas eilanden moeten zijn. Daar sluiten we ons aan bij de ARC-vloot. Onze eerste indruk van een middag Aruba? Grote cruiseschepen, veel Amerikanen en dus ook een grote luxe shopping mall. Natuurlijk is Aruba veel meer dan dat maar daar hebben wij helaas geen tijd meer voor. Dinsdagmiddag na schooltijd halen we ons anker al weer binnen, met 550 zeemijlen voor de boeg. Na lange tijd laten we de ABC-eilanden achter ons en beginnen we aan een nieuwe fase in onze reis!

Boven verwachting zeilen we met een snelheid van dik 8 knopen, vaak zelfs meer dan 9, richting de San Blas archipel. De Luna Verde en de Seaquest zijn aardig aan elkaar gewaagd en nog lang zien we het vertrouwde beeld van de Luna Verde aan de horizon. We willen in een ruime bocht om Colombia heen varen om zoveel mogelijk wind te pakken; hoe verder op zee, des te meer wind. Nou, aan wind inderdaad geen gebrek: de windsnelheid loopt op tot 42 knopen = windkracht 9! De zee wordt onstuimig en de golven alsmaar hoger, mede doordat de hele Caribische zee zich hier opstapelt. Maar goed, zeilen in deze omstandigheden is ook wel spectaculair en de Seaquest en haar bemanning kunnen ertegen. We leggen maar liefst 200 mijl per etmaal af. Zo komen we er wel!

Tijdens de wachten ’s nachts hebben we mazzel: het is bijna volle maan en dat betekent een schemerlampje dat ons bijschijnt in het anders zo pikzwarte gat om ons heen. Jannet wordt wreed gestoord tijdens haar wacht als er plotseling een golf breekt, pal naast de boot. Een onverwachte bak zeewater rolt zo de kuip in, over haar heen, brrr! Ze is weer goed wakker en, ach, het hoort er misschien een beetje bij maar op de Seaquest (met haar diepe kuip) hebben we dit echt nog nooit beleefd.

Van het geslinger worden we soms een beetje moe, omdat we voortdurend ons evenwicht moeten corrigeren. Of we nou zitten, staan of liggen, we gaan van voor naar achter, van links naar rechts. Slapen wil ook niet echt lukken want in bed worden we gewoon gelanceerd van bakboord naar stuurboord - en weer terug. Alleen de meisjes lijken nergens last van te hebben. Ze doen gewoon hun ding (spelen, lezen, spelletjes doen, filmpje kijken, slapen) en als ze zich moeten verplaatsen, bewegen ze als aapjes door de boot.

Na de eerste nacht is de Luna Verde buiten zicht maar we hebben wel een paar keer per dag contact met elkaar via de marifoon of de kortegolfzender. Ook doen we mee met het netje van de ARC-schepen, die ook onderweg zijn naar de San Blas. Het zijn hoogtepuntjes op een dag. We wisselen posities uit, delen weerberichten, vragen hoe het gaat en wat de plannen zijn voor de komende uren. Het is een fijn idee dat er andere schepen in de buurt zijn, allemaal in dezelfde omstandigheden, met vergelijkbare hoogtepunten en hindernissen en met hetzelfde doel.

Vrijdag komen we nét voor zonsondergang aan bij de San Blas archipel. Vanaf een indrukwekkend hoge en onrustige zee met veel brekers (het venijn zit `m in de staart), varen we ineens op rustig water. We ankeren bij Holandes Cays in azuurblauw water, met een weids uitzicht op zee maar in de prettige beschutting van een rif. De Luna Verde loodsen we later die nacht naar een veilige ankerplek.

Zo. We zijn weer even flink ingeslingerd. En nu genieten op de San Blas!

p.s.: wij gaan maandag 23 januari door het Panamakanaal. Op www.pancanal.com zijn we live te volgen met camera’s! Meer info volgt...

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!