Noumea, Nieuw-Caledonië

7-10-2012

Scheepsmaatje Maren heeft het er maar druk mee deze week. Er is weer werk aan de winkel op de Seaquest en als onze matroos íets interessant en leuk vindt, dan is het wel klusjes op en aan de boot. Huib Jan vervangt de anode bij de schroef met behulp van de duikspullen van Stefan van de 12 Moons. Maren is er, al snorkelend, als de kippen bij. Ze geeft de benodigde spullen één voor één aan en houdt ondertussen goed in de gaten of alles goed gaat met haar heit.

 

Zondagmiddag gaan we rechtsomkeert naar Noumea om de reparatie van de Genua te regelen. We zouden het misschien best even uit kunnen zingen zónder Genua maar als er iets kapot is aan de boot, dan zit onze kapitein niet rustig op al die idyllische eilandjes...

 

Ons zeildoek is in prima staat maar het garen dat twee jaar geleden werd gebruikt, blijkt van zeer slechte kwaliteit. En dat is nu helemaal verweerd door de zon. De hele genua moet daarom opnieuw worden gestikt. Maar eerst moet het zeil naar beneden en weer is maatje Maren een welkome rechterhand voor de kapitein. We brengen het vervolgens in een goedgevulde dinghy naar de zeilmaker, om het drie dagen later gerepareerd en wel weer op te halen. Zo. Dat kan er weer even tegen.

 

Maar de klus is nog niet geklaard want we moeten het zeil op onze ankerplek weer aan boord heisen - en dat valt nog niet mee. De zwaartekracht en de onstabiele zee werken tegen. Gelukkig verzint Tompoes een list en even later takelen we de grote lap stof weer op het voordek. Maar dán moet het zeil nog gehesen worden. Klinkt eenvoudig maar het waait een storm en dan is een zeil heisen een hele uitdaging. We hebben dan ook 'in no time' de boel in de knoop en het lukt ons niet 'de boel' weer UIT de knoop te halen als het zo blijft waaien. Grrr! De sfeer aan dek is om te snijden maar uiteindelijk kunnen we niet anders dan berusten en geduldig wachten op minder wind.

 

We beleven deze week gezellige momenten samen met Stefan en Christine van de 12 Moons. De koffie, wijn en gezamenlijke maaltijden smaken goed en de kinderen worden door 'oma' Christine verwend met chocolade. Dat doet het natuurlijk goed bij de dames! 'Opa' Thijs en 'oma' Wilma zijn inmiddels veilig en wel aangekomen in Australië. We moeten voorlopig genoegen nemen met contact via de Skype. Maar goed, beter iets dan niets.

 

Halverwege de week wordt onze nachtrust wreed onderbroken: we hebben de avond daarvoor wat ankerketting binnengehaald, omdat we wel héél dicht in de buurt van onze buren kwamen. Onze kapitein maakt echter een kleine rekenfout, waardoor we aan slechts 10 meter ketting liggen, in plaats van 30 (blijkt later), en dát op een diepte van 6 meter én met harde wind... Het valt te raden: midden in de nacht slaan we van het anker. We gaan halsoverkop ons bed uit en halen halsbrekende toeren uit om schade te voorkomen. Daarbij duikelt Jannet bijna overboord in de pikkedonkere nacht maar ze kan haar op het allerlaatste moment aan 'iets' vast te klampen, waardoor ze een nat nachthemd weet te voorkomen. Maar de schrik zit er behoorlijk in. Op overdreven ruim water en met extra veel ankerketting (we nemen even geen risico's meer...) gooien we opnieuw ons anker uit, zodat we verder met een gerust hart kunnen gaan slapen.

 

Zondagmorgen in alle vroegte springen Huib Jan en maatje Maren hun bed uit. Er staat vrijwel geen wind dus: tijd voor actie, voordat de wind weer aantrekt. Het uit de knoop halen van de Genua is nu ineens een vrij eenvoudige klus geworden. Binnen 10 minuten is de Seaquest dan ook weer vaarklaar.

 

Het weer krijgt steeds meer onze aandacht, omdat we vanaf medio oktober willen gaan kijken naar een geschikt 'weather window' voor de oversteek naar Nieuw-Zeeland. Dat betekent dat we misschien over een week al vertrekken maar het kan ook zo nog drie weken duren. Vooral de timing voor het laatste stuk van die oversteek is belangrijk, omdat de zee vlak voor Nieuw-Zeeland érg venijnig kan zijn volgens de verhalen. Gelukkig krijgen we bij onze planning hulp van weergoeroe Bob, die ons via de mail van zeer bruikbare informatie voorziet.

 

Voordat we weer gaan eilandhoppen in Nieuw-Caledonië, besluiten we alvast uit te klaren in Noumea. Dat is een beetje voorbarig en het mag ook eigenlijk helemaal nog niet maar als we eenmaal op het meest zuidelijke eilandje zijn, zijn we al 60 mijl in de goede richting van Nieuw-Zeeland. En dát vinden we eigenlijk wel een aantrekkelijke gedachte, dus we wagen het erop. Maar nu nog minstens een week 'illegaal genieten' in Nieuw-Caledonië!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!