Île des Pins, Nieuw-Caledonië

21-10-2012

Wat doe je als je in een prachtige azuurblauwe baai ligt, pal voor een wit verlaten strandje? Juist ja: Lego bouwen... Maar het regent dan ook twee dagen onafgebroken pijpenstelen en het waait een storm. Die mooie strandjes en het azuurblauwe water zijn dan een stuk minder aantrekkelijk. We blijven lekker binnen -op een paar vierkante meter-, bouwen met de Lego, doen ganzenbord, bakken koekjes, maken de mooiste tekeningen en ga zo maar door. Na twee dagen klaart het gelukkig weer op en dan is het dubbel genieten van het warme zonnetje, de blauwe zee en de witte strandjes in Baie de Kuto en Baie de Kanumera.

Weergoeroe Bob stuurt ons aan het begin van de week een mail met het bericht dat er vrijdag misschien een 'gaatje' is om naar Nieuw-Zeeland te gaan. De rest van de week richten we zo in, dat we vrijdag voorbereid kunnen vertrekken: de boot vaarklaar maken, boodschappen doen, maaltijden koken, inklaringspapieren voor Nieuw-Zeeland invullen en opsturen, etc.

Ondertussen proberen we nog zo veel mogelijk te genieten van het prachtige Île des Pins. Tijdens een wandeling over het eiland staan er opvallend veel koeien, stieren en kalfjes te grazen in de berm. Of ze staan op de weg het verkeer te ontregelen. Gelukkig is hier weinig verkeer. Overal vliegen mooi gekleurde vlinders en vogeltjes. Maar het meest in het oog springend zijn toch wel de pijnbomen die als een grote erehaag voor ons langs de kant van de weg lijken te staan.

 

We bezoeken de ruïnes van de gevangenissen waar ooit verbannelingen zaten opgesloten. Tussen 1864 en 1897 werden maar liefst 21.000 veroordeelden uit Frankrijk verscheept naar haar strafkolonie Nieuw-Caledonië; een belangrijk stukje geschiedenis dat nu symbolisch genoeg bijna helemaal overwoekerd is.

Onze boodschappen voor de oversteek sprokkelen we letterlijk bij elkaar. Op de 'markt' in het dorpje Vao, die bestaat uit slechts één halfleeg kraampje en verder alleen veel koffiedrinkende mensen, kopen we een paar miezerige worteltjes, paksoi van hetzelfde kaliber, een zak vol kabouterkropjes sla en, de hoofdprijs: een reuzenkool. Bij een klein winkeltje vinden we gelukkig nog wat aardappelen, uien en melk; in een ander winkeltje brood en yoghurt en weer ergens anders wat kaas, thee en: Hollandse knakworsten! Daar moeten we het mee doen tot Nieuw-Zeeland. Ons resterende vlees in de diepvries en een paar potjes groente in de kast gaan vanaf nu op rantsoen. Passievruchten en papayas plukken we zelf uit de boom langs de kant van de weg, bij gebrek aan vers fruit op de markt. Al met al eten we toch weer lekker en gevarieerd.

En dan zijn we helemaal klaar voor vertrek. Maar... als we vrijdag zouden vertrekken, zo blijkt op de valreep, dan krijgen we volgende week vlak voor Nieuw-Zeeland 40 knopen tegenwind en 7 meter hoge golven op ons dak... Bob kan de pot op! Na wat heen en weer gemail met onze weergoeroe blijkt hij het roerend met ons eens te zijn. En dus blijven we liggen waar we liggen en dat kan nog wel eens een week gaan duren ook. Dat is overigens geen straf met dat mooie strand voor de deur en we krijgen bovendien weer gezelschap van Stefan en Christine van de 12Moons. Dus ach, ons hoor je niet klagen.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!