Nieuw-Caledonië - Nieuw-Zeeland

31-10-2012

Dag 1 – vrijdag 26 oktober
Oef… voor mij voorlopig even geen aardappelsalade meer. Vrijdagavond om kwart voor tien gaan we ankerop. We hebben er zin in! Maar die zin verdwijnt bij mij spontaan als we eenmaal op volle zee zijn. Het woelige water zorgt ervoor dat ik me, ondanks de zeeziektepleister, hartstikke beroerd voel. En de meisjes weten om die reden ook niet hoe snel ze in hun bed moeten komen. De enige min of meer stabiele factor aan boord is onze schipper. Eén vraag dringt zich steeds aan me op: doe ik dit vrijwillig? We stuiteren letterlijk over de zee en duiken niet zelden half onder water, om vervolgens gelanceerd te worden – en de inhoud van mijn maag ook. Een grote golf massief water dendert over het dek en rolt verder over de kuiptent heen, zó de kuip in. Welkom op zee. Nieuw-Zeeland krijg je niet zomaar cadeau. Na een paar uurtjes bedaart het water gelukkig een beetje. Maar voor mijn maag is het te laat. Nu maar hopen dat de vissen aardappelsalade lekker vinden…

 

Dag 2 – zaterdag 27 oktober
Langzaam maar zeker gaan we ons een beetje beter voelen maar echt energiek zijn we nog niet. Dat resulteert in een nogal luie dag: boek lezen, bijslapen, filmpje kijken, beetje hangen in de kuip. En zo is er zomaar weer een dag voorbij. Verder is het een heerlijke dag om te zeilen. We gaan steeds sneller, tot we ruim 9 knopen op de teller hebben. En de zee wordt steeds rustiger. Zo halen we Nieuw-Zeeland wel! Rond middernacht is het echter uit met de pret; de wind valt weg en dat betekent dat we bijna stil komen te liggen, met klapperende zeilen als gevolg. Tijd voor het ijzeren zeil.
Met 12Moons en Sapphire hebben we twee keer per dag contact via de kortegolfzender. We praten over koetjes en kalfjes, wisselen onze posities uit en hebben het vooral ook over de weersvoorspellingen, die nogal grillig zijn. Er is één zorgelijke ontwikkeling:volgens de gribfiles komen we over anderhalve dag terecht in een front met harde wind en hoge golven. En dat front ontwikkelt zich steeds verder, terwijl wij juist hadden gehoopt dat ‘ie wat in kracht zou afnemen. We staan voor een dilemma: gaan we een stukje afbuigen, d.w.z. om het front heen varen? Of gaan we een paar dagen schuilen bij Norfolk Island, een Australisch eilandje dat precies op de helft van onze route ligt? Morgen gaan we daarover een ei leggen.

Dag 3 – zondag 28 oktober
Na een halve dag op de motor varen, trekt aan het eind van de middag de wind behoorlijk aan en bouwen de golven op. Omdat we de wind pal op de kop hebben, wordt het ineens veel minder comfortabel aan boord. Ons besluit staat dan ook vast: we gaan schuilen bij Norfolk Island. Dat is nog een etmaal varen maar alleen al het vooruitzicht doet goed. Al motorzeilend gaan we op ons nieuwe doel af.
Tot die tijd worstelen we met water: de golven hebben de gasbun opengeslagen. Tot onze schrik drijft er een gasfles aan één slangetje in het gangboord. Huib Jan, gewapend met reddingsvest en life line, probeert te redden wat er te redden valt.
Jannet stoeit met zout water in de badkamer. We gaan zó scheef, dat het water via de afvoeren naar binnenloopt i.p.v. andersom. In een mum van tijd staat de badkamer helemaal blank met zout klotsend water, dat we zo niet weg kunnen krijgen. Daarom verleggen we tijdelijk onze koers, zodat de boot even recht komt te liggen. We pompen al het zoute water weg, spoelen de boel na met zoet water en doen vervolgens heel snel de afsluiters dicht.
Tot overmaat van ramp ontdekken we ook nog dat de kotterfok is gescheurd. Het werkt allemaal niet mee aan de moraal aan boord. Helaas hebben we geen keuze; we moeten door. Het is niet anders.

Dag 4 – maandag 29 oktober
We motorzeilen naar Norfolk Island en willen maar één ding: daar zo snel mogelijk zijn. Dit is echt de beroerdste dag op zee die we ooit hebben beleefd. Kinderen zeeziek en mams ook… Een paar keer per minuut wordt de Seaquest omhoog getild, om vervolgens met een harde klap weer op het water te landen. Het is zo’n gevoel dat je in je buik hebt als je te hard over een te klein bruggetje rijdt. Alleen staan er nu duizenden van die bruggetjes achter elkaar en ze schommelen ook nog.
De positieve kant van het verhaal: we krijgen nóg meer respect voor de Seaquest en voor elkaar. En een extra pluim verdienen Maren en Linde, die zich als echte matrozen gedragen. Om 15.30 uur lokale tijd gooien we ons anker uit bij Norfolk Island in een baai die voor ons nu even het paradijs lijkt. We zijn helemaal brak, zout en moe maar dit hebben we toch maar weer even geflikt!

 

Dag 5 en 6 - 30 en 31 oktober (Norfolk Island)

We zijn compleet verrast. Blij verrast. Wisten wij veel dat Norfolk Island zó mooi en zó bijzonder is. Dachten we twee dagen geleden nog te schuilen bij iets wat op een verlaten koraalrif lijkt - nu weten we wel beter. We ontdekken een weids, gevarieerd en vooral groen en fris landschap en ontmoeten opvallend vriendelijke, blije en gastvrije mensen. Maar wat Norfolk vooral bijzonder maakt: het hele eiland straalt één en al energie uit. Klinkt misschien zweverig, vraag niet hoe het kan maar we profiteren er lekker even van; het is de energie die we nét even nodig hebben om onszelf op te peppen voor het vervolg van deze reis. Stiekem zouden we hier nog wel een week willen schuilen maar de boodschap van de weergoden is duidelijk: het is nu of nooit. Vóór zaterdagavond moeten we in Opua, in het noorden van Nieuw-Zeeland, zijn. We wagen het er op. Woensdagmiddag om 14.00 lichten de Seaquest en de 12 Moons het anker. Op naar het beloofde land ;-).

 

Dag 7 – donderdag 1 november
Gistermiddag, direct na ons vertrek vanaf Norfolk, werden we begroet door een paar grote dolfijnen die rond de boeg van de Seaquest dansten. De stemming zat er meteen goed in; een goed voorteken! En inderdaad: de zee heeft een compleet ander karakter gekregen, vergeleken met de situatie eerder deze week. En op een rustige zee is het leven aan boord goed.
Bob schrijft: “No dilly dally delay, because some STRONG SE winds follow the Low on Monday 5.” Tot die conclusie waren we zelf ook al gekomen en daarom proberen we de sokken erin te houden. Maar dat valt nog niet mee met 1 tot 2 knopen wind, recht van voren. Onze Volvo ronkt dan ook de hele dag door, slechts een beetje ondersteund door het grootzeil.
Hoogtepunt vandaag is de opkomst van de maan: een indrukwekkend grote roodgloeiende bol klimt vanaf de horizon omhoog, om ons vervolgens de hele nacht bij te lichten. Daar kan geen bedverhaaltje voor de meisjes tegenop.

 

Dag 8 - vrijdag 2 november
Best leuk, een zeilboot. Maar om te zeilen heb je wel wind nodig en laat het daar nou nét aan ontbreken. De gribfiles, die steeds meer wind voorspellen, zitten er volledig naast. En dus zijn we bijna continu aan het motorzeilen, om het front met harde wind bij Nieuw-Zeeland voor te blijven - als dat überhaupt komt. Ondertussen leven we aan boord alsof we in een huis wonen, zo vlak is de zee. De kajuitvloer ligt bezaaid met poppetjes, dino’s en auto’s. Normaal gesproken is dat op zee ondenkbaar maar in deze omstandigheden? Ach, als de meisjes het naar hun zin hebben, hebben we alle vier plezier.

Dag 9 - zaterdag 3 november
Land in zicht! Rond het middaguur doemt Nieuw-Zeeland op aan de horizon. Goh, dit is toch wel een bijzonder moment - maar ook een beetje onwerkelijk: we zijn met onze eigen boot helemaal naar Nieuw-Zeeland gevaren! Spontaan feliciteren we elkaar. Een uur later ronden we de Noordkaap van het Noordereiland. De lucht is grijs en grauw en het begint te regenen maar dat mag de pret niet drukken. De laatste 70 mijl naar ‘Bay of Islands’ varen we in de beschutting van Nieuw-Zeeland, dus laat die harde wind maar komen! En dat doet ‘ie dan ook, waardoor we onder zeil (eindelijk…) met een snelheid van 9 tot 10 knopen richting de finish gaan. Genieten! Eenmaal in de Bay of Islands is de nacht ingevallen. De baai doet zijn naam eer aan want het is er een wirwar van kleine eilandjes, waar we tussendoor moeten manoeuvreren in het donker. De iPad(!) bewijst goede dienst met haar Navionics kaarten. We hebben via de marifoon contact met 12Moons en Sapphire, die inmiddels aan de steiger liggen. Zij doen hun mastverlichting aan en loodsen ons de goede kant op. En zo bereiken we rond middernacht veilig en wel Opua. We liggen aan de quarantaine steiger, buitengesloten van de rest van de wereld, waar we tot de volgende ochtend moeten wachten om in te klaren.

Dag 10 – zondag 4 november
Het bezoek van customs, immigration en quarantaine valt ons 100% mee. Niks ingewikkelde procedures en men is erg vriendelijk en behulpzaam. Alleen onze vuilniszak, stofzuigerzak, een zakje zonnebloempitten, verse knoflook en onze honing worden in een hermetisch afgesloten zak afgevoerd en ‘that’s it’. Ook onze houten souvenirs mogen we na een inspectieronde gelukkig houden. We hebben mazzel want de andere boten die aan de quarantaine steiger liggen worden veel grondiger geïnspecteerd. Misschien zorgen twee kleine blonde meisjes aan boord voor verzachtende omstandigheden?
Als we alle formaliteiten hebben gehad, gaan we een beetje terrein verkennen. We komen allemaal ‘oude bekenden’ tegen, cruisers die we lang geleden hebben getroffen. Het is vaak een verrassend en gezellig weerzien. Langzaam maar zeker dringt het tot ons door: we zijn in Nieuw-Zeeland, ons thuisland voor het komende halfjaar.

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!