Logboek november 2012

Lange witte wolk

Geplaatst op 25-11-2012

'Es regnet, es regnet, die Erde wird nass.

Da freu'n sich die Kinder, da wächst auch das Gras.'

 

Nieuw-Zeeland heeft ook een naam in Maori, namelijk 'Aotearoa' wat zoveel betekent als 'land van de lange witte wolk'. Nou, sinds deze week weten wij waar die naam vandaan komt, al is de wolk eerder grijs dan wit te noemen: het is namelijk herfstweer, terwijl het hier toch echt voorjaar is. Regen, wind en kou regeren, brrrr! Oma probeert links en rechts wat warmere kleding bij elkaar te schrapen: hier heeft ze niet echt rekening mee gehouden bij het pakken van haar koffer. En ook wij moeten improviseren want een korte broek, T-shirt en slippers volstaan niet meer.

 

Niet dat de 'Kiwi's' er erg veel last van lijken te hebben. Iedereen loopt gewoon in korte broek en het liefst ook nog op blote voeten, weer of geen weer. 'If you wear shoes, you are already overdressed' is hier het motto. En dat geldt ook op school. De schoolkinderen komen vaak zelfs op blote voeten naar school toe! Maren en Linde, aangestoken door hun klasgenootjes, lijken er geen last van te hebben en ze doen gewoon mee. Ze hebben slechts 'last' van een fikse verkoudheid maar dat komt vooral door de plotselinge blootstelling aan andere snotneusjes.

 

Woensdagmiddag treden de schoolkinderen op in de Yachtclub met traditionele Maori zang en dans. Op blote voeten natuurlijk. Onze meisjes staan er nog een beetje onwennig tussen na slechts één week oefenen maar ze vinden het er niet minder leuk om.

 

Op vrijdagmiddag geeft Maren een korte presentatie voor de andere schoolkinderen over haar werkstuk van die week over bijen. Wij kijken stiekem mee als ze voor de groep in het Engels haar zegje doet, slechts een klein beetje geholpen door een klasgenootje. Het is toch ongelooflijk hoe gemakkelijk en snel kinderen leren en hoe flexibel ze zijn.

 

Nu de schoentjes bijna overbodig zijn geworden, mogen de Nederlandse en Belgische kinderen hun schoen komen zetten op de Seaquest. Nick en Luuk van de Boomerang; Raf, Toon en Vera van de Laissez Faire en natuurlijk Maren en Linde. De kinderen zingen Sinterklaasliedjes uit volle borst en de Seaquest verandert heel even in een Sinterklaasdiscotheek met de Pepernotensamba. Nu maar hopen dat de Sint ze heeft gehoord; de hele haven in ieder geval wel!

 

Tussen de buien door proberen we nog wat te klussen maar dat valt nog niet mee want de droge momenten zijn schaars. En ach, we vermaken ons ook wel met een goed boek. We wachten nog steeds op de furlexen: een flinke tegenvaller, niet alleen in tijd maar ook in geld. Ze zijn van binnen helaas helemaal gecorrodeerd.

 

Ondanks (of dankzij?) het weer voelen we ons hier eigenlijk wel een beetje thuis. We besluiten daarom in Opua te blijven tot de nationale zomervakantie, die hier medio december massaal losbarst.

 

'Es regnet, es regnet, die Erde wird nass.

Wir sitzen im Trocknen, was schadet uns das?

 

Es regnet, es regnet, es regnet seinen Lauf.

Und wenn's genug geregnet hat, dann hört's wieder auf...'

 

...Toch?

Link + foto's

Feest

Geplaatst op 18-11-2012

Maandagmorgen om 7.00 uur gaat de wekker. Thuis is dat een dagelijks gebeuren maar aan boord van de Seaquest is het een uitzondering. De komende weken 'moeten' we echter wel want Maren en Linde gaan naar school! Samen met Raf, Toon en Vera van de Laissez Faire wandelen we even later naar 'Opua School'. Wij vinden het best spannend, de meisjes voor het eerst naar een Engelstalige school. Maar Maren en Linde lijken daar totaal geen last van te hebben. Maren maakt haar slechts druk over het schooluniform, bang dat ze de komende weken een 'stijf' ruitjesrokje of jurkje aan moet trekken - iets waar ze écht niet blij van zou worden. Gelukkig blijkt het uniform te bestaan uit een rode polo met zwarte broek. En dan staat niets haar meer in de weg om te gaan genieten.

 

Dolenthousiast komen de meisjes de eerste dag uit school, ondanks het feit dat ze niet alles hebben kunnen verstaan van het snelle, knauwende Kiwi-Engels dat men hier spreekt. Maren maakt rekenopdrachten en moet daarbij Engelse teksten lezen en daarbij verbaast ze niet alleen de juf maar ook ons: alles goed! Ook Linde slaat haar er goed doorheen; dat ze niet alles verstaat belemmert haar niet in het contact met de klasgenootjes: "Oh, weet je, als ik het niet versta dan doe ik de andere kinderen gewoon na!"

 

De tweede dag op school is het meteen weer feest want Linde is jarig. De andere kinderen zingen voor haar en ze mag trakteren en zo is Linde écht de jarige jet. 's Middags gaat het feest door: we gaan in het schattige stoombootje 'Eliza Hobson' varen door de Bay of Islands, op zoek naar Schateiland, waar piraten in 1832 (aldus Huib Jan...) een schat hebben begraven. De vijfjarige prinses en haar matrozen vinden het allemaal reuze spannend. De schat, die begraven ligt boven op de heuvel van een klein eilandje dat zó in een film past, is de kroon op de dag. Ook de 'oudere jeugd' van de 12Moons, La Luna, Laissez Faire en Seaquest heeft het overigens érg naar de zin die middag; de techniek van zo'n stoombootje intrigeert en een picknick op een onbewoond eilandje? Dát willen wij ook wel op onze verjaardag!

 

Maren geeft die avond een showtje weg op een gezellige avond met zeilers van de All Points Rally, die een talentenjacht hebben georganiseerd.Totaal onverwacht stapt Maren naar voren en vraagt ze de microfoon. Ze begint zó uit de losse pols te zingen over onze reis en over Nieuw-Zeeland. Iedereen is er even stil van en vervolgens krijgt ze een daverend applaus. Later blijkt ze ook nog een ijsje te winnen met haar spontane optreden - de kroon op háár dag.

 

Woensdagmiddag rond het middaguur staan alle kinderen op het schoolplein met speciale brilletjes op hun neuzen naar een unieke gebeurtenis te kijken: een zonsverduistering! Wij zitten met drie haaks gestapelde gepolariseerde zonnebrillen (tip van de buurman...) in de kuip naar de hemel te staren. Tussen de wolken door zien we hoe de maan het licht van de zon blokkeert. Héél even lijkt het leven stil te staan, als alles donkerder en kouder wordt op het 'moment surprême'. Door de bewolking kunnen we zelfs een mooi kiekje schieten van dit stille, unieke spektakel.

 

In het weekend maken we een 'verwenrondje' over het Noordereiland. We bezoeken een kaasboerderij waar Nederlandse kaas wordt gemaakt. De kinderen (en ook wij) staan bijna te springen van geluk als we de heerlijke kazen proeven, die we lang hebben moeten ontberen. We gaan het er het komende half jaar lekker even van nemen! Verder bezoeken we een chocoladefabriek (té lekker) en een wijnboerderij waar we de wijnen 'niet echt' kunnen waarderen maar de Port des te meer. En zo rijden we aan het einde van de middag met een lekker gevulde kofferbak weer naar de haven van Opua. Daar worden we uitgenodigd aan boord van de Laissez Faire, waar Wim heerlijke pannenkoeken voor ons bakt en waar de zak met Sinterklaasspullen en Pietenkleding tevoorschijn is gehaald. Het feest is compleet.

Link + foto's

Geland!

Geplaatst op 12-11-2012

Alles ruikt fris en nieuw, we zijn helemaal vrolijk want het is lente! Overdag genieten we van een lekker lentezonnetje, zoals we dat van Nederland kennen. En nu we twee jaar géén Nederlandse lente hebben gehad, is dat dubbel genieten. 's Avonds hebben we een lange broek, vest en sokken nodig (hellup! Waar hebben we die ook al weer gelaten?) en stiekem doen we zo nu en dan de verwarming aan. Eigenlijk best wel 'cosy'. 

 

Linde is een beetje 'in de war': 's avonds als ze gaat slapen is het nog licht en dat heeft ze in haar bewuste herinnering nog nooit meegemaakt. Als we haar vertellen dat het echt de hoogste tijd is, kijkt ze ons ongeloofwaardig aan en zegt:"Grapje zeker?!?" We moeten alles uit de kast halen om haar te overtuigen dat sommige kinderen ook echt gaan slapen als het nog licht is.  

 

De eerste dagen na onze aankomst in Nieuw-Zeeland zijn we een beetje moe maar na een paar goede nachten beginnen we wat ondernemender te worden. We landen. Eén van de eerste dingen die we doen is zorgen dat we ook op het droge mobiel zijn. We gaan op zoek naar een geschikte huurauto. Maar al snel komen we erachter dat we het beste een auto kunnen kopen. Complete bedrijfjes zijn daarop ingericht en bij 'Cars for Cruisers' gaan we ons maar eens oriënteren op de Nieuw-Zeelandse automobielmarkt. We lopen tegen een gebruikte auto aan, die we gunstig kunnen kopen mét terugkoopgarantie over 6 maanden. Na 2,5 jaar autoloos te zijn geweest zijn we nu daarom de trotse bezitters van een échte Saab! Hiermee gaan we het komende half jaar Nieuw-Zeeland verkennen, te beginnen met de noordkant van het Noordereiland. We moeten even wennen aan het links rijden (met hilarische taferelen als gevolg...) maar dat gaat over een tijdje vast beter.

 

Tijdens onze eerste korte ritjes ontdekken we wat we overal al hadden gehoord en gelezen: het is hier MOOI! In een paar kernwoorden: groen, heuvelachtig en waterrijk. De Bay of Islands is een waar zeilersparadijs. Onderweg in de Saab zien we overal kiwi's, sinaasappels, mandarijnen, avocado's, courgettes, aardbeien, macademianoten etc. groeien en langs de kant van de weg staan stalletjes waar we de versgeplukte waar kunnen kopen. Verder grazen heel veel koeien en schapen op plekjes met het mooiste uitzicht. De dieren boffen hier maar. Maar wat ons vooral opvalt: de mensen zijn hier zo ontzettend aardig. We voelen ons eigenlijk best wel thuis.

 

Bij het landen in Nieuw-Zeeland hoort ook een check van de elektriciteit aan boord van de Seaquest. Voordat we ook maar ergens een stekker mogen inpluggen, krijgen we een uitgebreide controle van onze stroomhuishouding. Pas als alles is goedgekeurd krijgen we een sticker, die ook op elektriciteitsvlak alle deuren in Nieuw-Zeeland opent. We doorstaan de test met vlag en wimpel en kunnen nu ongelimiteerd stroom tappen.

 

Ondertussen wordt de Seaquest helemaal gecheckt door de 'rigger'. Er blijkt toch wel het een en ander versleten te zijn of in ieder geval in aanmerking te komen voor verbetering. Heerlijk om kundige en accurate mensen naast de deur te hebben! Onze boot wordt compleet gestript: giek en furlings zijn weg en liggen in een loods maar volgende week is de Seaquest -op dit vlak- weer helemaal klaar voor het vervolg van onze reis. Dat vervolg duurt nog een half jaar maar wat geregeld is, kunnen we weer wegstrepen van ons lijstje.

 

Last but not least: vrijdag landt ook oma in Nieuw-Zeeland. We halen haar op van het vliegveld in Auckland. Oma is gesloopt door de reis maar bij het weerzien verdwijnt de vermoeidheid even als sneeuw voor de zon. Samen gaan we de komende 2,5 maand genieten van elkaar en van Nieuw-Zeeland.

Link + foto's