Lange witte wolk

25-11-2012

'Es regnet, es regnet, die Erde wird nass.

Da freu'n sich die Kinder, da wächst auch das Gras.'

 

Nieuw-Zeeland heeft ook een naam in Maori, namelijk 'Aotearoa' wat zoveel betekent als 'land van de lange witte wolk'. Nou, sinds deze week weten wij waar die naam vandaan komt, al is de wolk eerder grijs dan wit te noemen: het is namelijk herfstweer, terwijl het hier toch echt voorjaar is. Regen, wind en kou regeren, brrrr! Oma probeert links en rechts wat warmere kleding bij elkaar te schrapen: hier heeft ze niet echt rekening mee gehouden bij het pakken van haar koffer. En ook wij moeten improviseren want een korte broek, T-shirt en slippers volstaan niet meer.

 

Niet dat de 'Kiwi's' er erg veel last van lijken te hebben. Iedereen loopt gewoon in korte broek en het liefst ook nog op blote voeten, weer of geen weer. 'If you wear shoes, you are already overdressed' is hier het motto. En dat geldt ook op school. De schoolkinderen komen vaak zelfs op blote voeten naar school toe! Maren en Linde, aangestoken door hun klasgenootjes, lijken er geen last van te hebben en ze doen gewoon mee. Ze hebben slechts 'last' van een fikse verkoudheid maar dat komt vooral door de plotselinge blootstelling aan andere snotneusjes.

 

Woensdagmiddag treden de schoolkinderen op in de Yachtclub met traditionele Maori zang en dans. Op blote voeten natuurlijk. Onze meisjes staan er nog een beetje onwennig tussen na slechts één week oefenen maar ze vinden het er niet minder leuk om.

 

Op vrijdagmiddag geeft Maren een korte presentatie voor de andere schoolkinderen over haar werkstuk van die week over bijen. Wij kijken stiekem mee als ze voor de groep in het Engels haar zegje doet, slechts een klein beetje geholpen door een klasgenootje. Het is toch ongelooflijk hoe gemakkelijk en snel kinderen leren en hoe flexibel ze zijn.

 

Nu de schoentjes bijna overbodig zijn geworden, mogen de Nederlandse en Belgische kinderen hun schoen komen zetten op de Seaquest. Nick en Luuk van de Boomerang; Raf, Toon en Vera van de Laissez Faire en natuurlijk Maren en Linde. De kinderen zingen Sinterklaasliedjes uit volle borst en de Seaquest verandert heel even in een Sinterklaasdiscotheek met de Pepernotensamba. Nu maar hopen dat de Sint ze heeft gehoord; de hele haven in ieder geval wel!

 

Tussen de buien door proberen we nog wat te klussen maar dat valt nog niet mee want de droge momenten zijn schaars. En ach, we vermaken ons ook wel met een goed boek. We wachten nog steeds op de furlexen: een flinke tegenvaller, niet alleen in tijd maar ook in geld. Ze zijn van binnen helaas helemaal gecorrodeerd.

 

Ondanks (of dankzij?) het weer voelen we ons hier eigenlijk wel een beetje thuis. We besluiten daarom in Opua te blijven tot de nationale zomervakantie, die hier medio december massaal losbarst.

 

'Es regnet, es regnet, die Erde wird nass.

Wir sitzen im Trocknen, was schadet uns das?

 

Es regnet, es regnet, es regnet seinen Lauf.

Und wenn's genug geregnet hat, dann hört's wieder auf...'

 

...Toch?

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!