Logboek december 2012

Kerstgevoel

Geplaatst op 29-12-2012

Bij kerst hoort natuurlijk een kerstboom. En die hebben ze in Auckland in alle soorten en maten:

- Allereerst is er de Seaquest kerstboom: slechts 20 cm hoog en van plastic maar tóch...

- de heimwee kerstboom: een échte nepboom met échte nepsneeuw in Franklyn Road, een straat waar alle bewoners zich ontzettend hebben uitgeleefd met kerstverlichting

- de zeilers-kerstboom: mooie mastverlichting in de vorm van een kerstboom bij onze buren

- de lounge-kerstboom: een reclamestunt van een telecomaanbieder; een lichtshow in de vorm van een kerstboom, compleet met loungekussens onder de boom en Engelse telefooncellen om Santa Claus te bellen

- de baas-boven-baas kerstboom: de 328 meter hoge Skytower is tijdens de kerstdagen rood en groen opgelicht en lijkt daarmee net een kerstboom die boven heel Auckland uittorent. En we gaan er op derde kerstdag ook nog eens eten samen met de crew van de Boomerang

- maar de échte kerstboom voor de 'Kiwi's' is toch de 'Pohutekawa', de Nieuw-Zeelandse kerstboom. Die lijkt in niets op wat wij ons bij een kerstboom voorstellen, nee, het is 'gewoon' een loofboom die prachtig rood in bloei staat rond, inderdaad: de kerstdagen. En daarom heet 'ie kerstboom.

 

Maar of we van al die kerstbomen nou echt een kerstgevoel krijgen? We doen verwoede pogingen. De kinderen knutselen kerstkaarten en maken een arrenslee van gemberkoek. Kerstmuziek galmt door de kuip. We lezen kerstverhalen voor. En zelfs de kerstman lijkt langs te komen als Raymarine een compleet nieuwe plotter bij ons brengt, een mooi garantiegebaar na 2,5 jaar 'gedoe'.

 

Bijna krijgen we écht een kerstgevoel. Maar toch... bij kerst hoort heel veel familie; bij kerst horen lange avonden, binnen het haardje aan en het liefst ook nog een beetje sneeuw. Met een beetje heimwee denken we aan Nederland, ook al regent het daar tijdens de kerstdagen. Een kerstgevoel? Dat moeten we helemaal niet willen. En dus maken we het maar 'gewoon' gezellig - en dat lukt best aardig met oma en de Boomerang in de buurt. Merry Christmas everyone!

Link + foto's

City of Sails

Geplaatst op 24-12-2012

Auckland: 'City of Sails'. En de Seaquest en haar bemanning is er ook!

 

We hebben een echt 'wow!'-moment als we donderdag de skyline van Auckland, met de zo kenmerkende Skytower, voor ons zien opdoemen. Op zo'n moment dringt het heel even ten volste tot ons door hoe ver weg we zijn. Genieten!

 

Niet veel later 'parkeren' we de Seaquest in Viaduct Harbour, aan de voet van de Skytower, midden in het centrum van Auckland. We zijn een beetje overdonderd. Auckland bruist. Wát een mensen, wat een drukte, wat een luxe, wat een wereldstad! Het is gewoon een beetje 'té' voor ons zeilers, die in de afgelopen paar jaar vooral onbewoonde, eenvoudige en vaak ook armoedige eilandjes hebben gezien.

 

De reden dat we in ras tempo naar Auckland zijn gevaren is minder leuk: cycloon Evan ligt op de loer en koerst recht op Nieuw-Zeeland af; overigens wel afnemend in kracht maar nog steeds voldoende om de beschutting van een haven te zoeken.

 

We zien op de televisie beelden van Fiji: plaatsen, havens, zwembaden waar we een paar maanden geleden nog waren zijn nu verwoest. Die beelden komen hard aan, helemaal als wij een staartje ervan over ons heen dreigen te krijgen. Uiteindelijk blijkt het mee te vallen. Evan blijft voor ons slechts een storm in een glas water. Nou ja, op wat harde wind en regen na dan. Maar wij liggen lekker beschut. Gelukkig maar.

 

Eerder deze week ankerden we bij Kawau Island, vlak voor Auckland. Tijdens een mooie wandeling over het prachtig groene eilandje zagen we twee wallaby's, een kleine soort kangoeroes. De baai waarin we lagen deed ons een beetje denken aan Zuid-Engeland en dat gevoel werd nog eens versterkt door het mooie gouverneurshuis uit de 19e eeuw, dat de ingang van de baai flankeert. We bezochten het huis en de tuin, waar een heerlijk sfeertje hing voor een 'lazy afternoon'. We namen het er even van.

 

Auckland is andere (overigens ook best lekkere) koek. Alles draait hier om watersport en dat is bijzonder, helemaal nu we er zelf met de boot zijn. Zo liggen we aan de steiger vlak naast twee boten van de America's Cup. Dat wekt natuurlijk Maren haar nieuwsgierigheid en het is dan ook bijna  onvermijdelijk dat we een middag gaan zeilen op één van die 'raceboten'. Maren vindt het best spannend maar vooral ook geweldig. Ze geeft haar ogen en oren goed de kost, staat twee keer helemaal alleen aan het roer, helpt onderdeks de spinnaker binnen te halen en: leert vooral heel veel op zeilgebied in drie uur tijd. Het is een middag om nooit te vergeten. Maar eerlijk? We gaan liever op onze Rassy de wereld rond! Wel zo comfortabel.

Link + foto's

Projectjes...

Geplaatst op 17-12-2012

Koop een boot, werk je dood? Nou, zo slecht is het met ons niet gesteld maar inderdaad: onderhoud, klusjes en reparaties vormen een rode draad tijdens onze wereldreis. Sterker nog: het is deel van de uitdaging van onze reis. Maar het moet wel leuk blijven en daarom pakken we het (noodgedwongen?) leuk in: als er iets kapot gaat of als het weer eens tijd is voor onderhoud, dan noemen we dat tegenwoordig een 'project'. Klinkt veel leuker en het werkt wel zo motiverend, helemaal als de lijst lang is.

 

Van onze 'projectlijst' hebben we de afgelopen weken flink wat punten kunnen schrappen. Deze week zetten we de laatste puntjes op de 'i', voordat we verder varen: de doppen in het teakdek worden vervangen waar nodig; de generator, die op een paar plaatsen olie en koelvloeistof lekt, wordt geserviced; de motor krijgt een grote onderhoudsbeurt, met een paar financiële tegenvallers als gevolg; de furlings worden gereviseerd en wel terug geplaatst.

 

De vrouwen aan boord worden zo langzamerhand gék van al die mannen, en vooral van hun gereedschap en rotzooi aan boord. Echt leefbaar is de Seaquest niet geweest in de afgelopen weken. Het moet maar eens afgelopen zijn! Nou moet dat sowieso want het geld in de onderhoudspot begint te rinkelen in plaats van te ritselen en dat is geen goed teken.

 

Vrijdagavond is het dan eindelijk zover: na een laatste week zwoegen en zweten is de Seaquest klaar om verder te varen. Nou ja, op de zeilen na dan, die we alleen nog even moeten heisen en inrollen. John en Huib Jan doen dat samen dus: eitje! Maar niets is minder waar... Midden in Linde haar bedverhaaltje horen we eerst héél veel geratel en daarna een grote klap op het dek. Dat klinkt alsof we er weer een projectje bij hebben...

 

Huib Jan komt even later met een beetje een wanhopig gezicht de stand van zaken doorgeven: "Soms ben ik zó ontzettend dom hè!" Hij komt 'opbiechten' dat hij de val niet goed aan de valstrekker heeft bevestigd, met als gevolg dat deze door de mast omhoog is geschoten en vervolgens 25 meter vanuit de top naar beneden is gevallen, zó op het dek. Zie die er maar weer eens in te krijgen! John wordt verbannen naar het topje van de mast en Huib Jan staat beneden op het dek, zoekend en hengelend naar de val in de mast, die natuurlijk ergens halverwege de mast blijft haken op een plek waar je niet bij kunt. Het vocabulaire van de mannen laat ik hier maar even onvermeld... Pas een paar uur later -inmiddels is het donker- hebben de mannen de val weer te pakken. Tja, en dan is het heisen van de zeilen inderdaad een eitje. Gelukje bij een ongelukje: het koude biertje smaakt na dit onverwachte overwerkproject extra lekker.

 

Maren en Linde hebben hun eigen project deze week: ze nemen afscheid van Opua School en van hun vriendjes en vriendinnetjes in Opua. Wat hebben de meisjes hier een bijzondere en mooie tijd gehad! 'Manaakitanga me te awhina' / 'Caring and sharing' is het motto van Opua School en dat is niet slechts een loze kreet, nee: het is overal, in alles en iedereen merkbaar en voelbaar. Waar een kleine school groot in kan zijn! En daar mochten Maren en Linde zes weken lang deel van uitmaken.

 

In Paihia vindt deze week de kerstparade plaats. Niets misstaat o.i. meer dan een kerstman bij 25+ graden maar goed, je moet toch íets doen om in kerststemming te komen en dus zijn ook wij van de partij. Opua school doet mee aan de parade met een praalwagen en onze kinderen worden spontaan uitgenodigd om mee te 'pralen'. Linde, verkleed als prinses, zwaait naar iedereen zoals het een echte prinses betaamt en steelt daarmee de show.

 

Zaterdagmiddag komt de Seaquest na zes weken eindelijk weer eens in beweging. In het kielzog van de Boomerang varen we het ruimere water van de Bay of Islands op. Bij het heisen van de zeilen zit de schoot van de genua meteen in de knoop en zo vast als een huis om de lier. Oeps! Een beginnersfoutje na zes weken in de haven, zullen we maar zeggen. Met wat kunst- en vliegweek lukt het uiteindelijk de boel weer uit de knoop te krijgen en dan is het kort maar volop genieten. 8 Mijl verderop gooien we het anker uit bij Motuarohia, oftewel Roberton Island. De Seaquest schommelt weer, we horen slechts het klotsen van het water en hebben vrij zicht op een prachtige zonsondergang. Wat wil een mens nog meer?

 

Na een mooie wandeling over Roberton Island (we moeten uitkijken dat we niet over de broedende vogels en piepkleine kuikentjes struikelen), gaan we de volgende dag ankerop en richting Urupukapuka Island. Wat een prachtige namen hebben ze hier toch. Daar maken we plan de campagne voor de komende week, een beetje gedwongen door weer en wind. Om een lang verhaal kort te maken: we besluiten om maandagmorgen vroeg te vertrekken richting de Hauraki Gulf, de baai die o.a. aan Auckland grenst. Dat is eerder dan gepland en daardoor lopen we een gezellige pizza-avond bij Esther en Janpieter mis maar wat in het vat zit verzuurt niet.

 

We willen maandag een flinke ruk maken. Daarmee profiteren we nog van relatief gunstige wind, iets wat de rest van de week niet meer het geval zal zijn. Na een uur ronden we Cape Brett, een enorme rots waarbij de Seaquest slechts een klein schaalmodel lijkt. En dan zijn we weer op volle zee, een zee die een beetje 'choppy' is - of misschien zijn we gewoon niet zo veel meer gewend na zes weken nietsdoen op zeilvlak. Het resulteert in ieder geval in brakke magen en onze jongste en oudste matroos (Linde en oma) worden behoorlijk zeeziek. Niks aan zo. Tot overmaat van ramp schiet de traveller van de grootschoot los van de rail, waardoor lekker zeilen er niet meer inzit en we een speelbal van de golven zijn geworden. Als even later een liter melk in de keuken op de grond valt en zó onder de vloerdelen onze 'voorraadkelder' in loopt, terwijl Linde kotsend in de kuip zit, is de sfeer aan boord om te snijden. Wéér een project en zéér slecht getimed deze keer. Ja ik weet het: alles gaat voorbij, ook dit moment. Maar nu? Nu ben ik er even he-le-maal klaar mee.

 

p.s. Vlak voordat we de Hauraki Gulf invaren, krijgen we bezoek van een grote groep dolfijnen, die vrolijk langs de Seaquest dansen. We vergeten alles. Onze dag is weer goed!

Link + foto's

Sinterkerstklaas

Geplaatst op 9-12-2012

5 december: 't heerlijk avondje is gekomen, al voelt dat toch een beetje anders hier in de subtropen. Buurman Vries van de Aquamante belaagt door een luik de bemanning van de Seaquest met pepernoten. Oma krijgt de volle laag en dat zorgt voor de nodige hilariteit. Op het dek vinden we even later de zak van Sinterklaas, mét cadeautjes! De meisjes zaten er een beetje over in maar gelukkig weet de Goedheiligman ons ook in Nieuw-Zeeland te vinden.

 

Een beetje verwarrend is het wel want op school begrijpen de juffen niets van 'Sinterkerstklaas'. Het boek 'Sinterklaas' van Charlotte Dematons biedt uitkomst : met behulp van de prenten en wat handen- en voetenwerk vertellen Maren en Linde op school over de oer-Hollandse traditie.

 

Op Opua School werken de kinderen duidelijk naar het einde van het schooljaar toe, met allerlei leuke activiteiten zoals een potluck dinner en het afscheidsfeestje van Linde haar juf. Na Maren is deze week ook Linde aan de beurt om een presentatie te geven voor de andere schoolkinderen. Ze vertelt in echt 'Linde-Engels' over de bloem die ze deze week heeft geknutseld.

 

Bij de McDonald's (of all places, dé plek met Wifi!) hebben we deze week een toevallige ontmoeting met Egbert en Trees, die vakantie vieren in Nieuw-Zeeland. We kennen ze niet maar als we aan de praat raken komen we er al snel achter dat Trees haar wortels in Leeuwarden liggen. We blijken veel gezamenlijke kennissen te hebben en dat is toch bijzonder, helemaal aan de andere kant van de wereld. De volgende dag rijden ze speciaal een eindje om voor een kopje koffie op de Seaquest. Een spontaan gezellig treffen!

 

Naast gedichten maken en pakjes in- en uitpakken houden we deze week vooral de grote voorjaarsschoonmaak op de Seaquest. We beginnen met het kopen van bakjes, héél veel bakjes, om alles geordend, vocht-, zout- en stofvrij weg te kunnen stouwen. Tja, en als je eenmaal begint... dan word het steeds leuker! We komen maar liefst vier maal terug van 'The Warehouse' (zo'n veel-voor-weinig-winkel) met een kofferbak vol plastic bakken. Het is echt verbazingwekkend hoeveel bakjes er in een boot passen; in de kastjes, onder de vloer, in de bakskisten en achter en onder de banken. We gooien alles weg waarvan we ooit -bij vertrek ruim twee jaar geleden- dachten dat het héél handig zou zijn maar wat bij nader inzien absoluut niet praktisch blijkt te zijn of wat inmiddels helemaal is vastgeroest, weggerot, weggeschimmeld of wat dan ook. Want dat gebeurt met bijna alles aan boord ;-(.

 

Ondertussen doen we groot onderhoud aan de generator en motor. We maken dankbaar gebruik van de kundigheid van de monteurs, nu we toch -nog steeds- wachten op de furlexen en zeilen. Het begint langzaam maar zeker weer te kriebelen: de Seaquest moet weer eens in beweging! Hopelijk zijn we over een week klaar om Nieuw-Zeeland verder te gaan verkennen.

Link + foto's

Zware jongens

Geplaatst op 2-12-2012

Soms moet je het met een herinnering doen, omdat een foto gewoonweg niet kan tippen aan wat je ziet. Zo'n moment beleven we deze week in het Waipoua Forest, een indrukwekkend groot bos waar onder andere de immens grote en stokoude Kauri bomen groeien. We 'ontmoeten' eerst de 'Tane Mahuta', oftewel 'de god van het bos', en inderdaad: we voelen ons klein en nietig als we aan de voet staan van deze enorme Kauri boom met een lengte van ruim 50 meter, een omtrek van 14 meter en een houtmassa van 250 m2. Dat is wat je noemt nog eens een zware jongen! De boom is naar schatting tussen de 1200 en 2000 jaar oud. Nou, daar word je wel even stil van. Even later staan we oog in oog met de 'Te Matua Ngahere', 'de vader van het bos': iets korter maar met een omtrek van maar liefst 16,4 meter. We laten onze zintuigen goed hun werk doen want op de foto kunnen we onze eigen nietigheid naast de Kauri's met geen mogelijkheid vastleggen.

 

De autorit naar en van het bos is minstens zo mooi: we genieten van de ongerepte groene natuur, prachtige uitzichten, heldere beekjes, koeien, schapen en paarden, schattige witte houten kerkjes, etc. Wat is het hier toch ontzettend mooi! Er komt één kinkje in de kabel: Linde wordt wagenziek en dan is 60 km over een onverharde slingerweg door de heuvels en bergen een lange weg...

 

Bij subtropische temperaturen (na regen komt ook hier zonneschijn!) vieren we dinsdag Maren haar 8e verjaardag in de kuip van de Seaquest. En ook op school wordt er natuurlijk gezongen en getrakteerd. Tussen alle kinderen is Maren die dag het stralende middelpunt.

 

Zaterdag gaat het feest verder als we in Kawakawa met het klassieke stoomtreintje 'Gabriel' een ritje maken ter ere van de verjaardagen van Maren en Nick (Boomerang). De jarige Job en Jet mogen het startsein geven en kaartjes knippen - een rol die ze erg serieus nemen natuurlijk. We picknicken met o.a. pannenkoeken, gehaktballetjes en kinderchampagne en daarna rennen, klimmen en spelen de kinderen dat het een lieve lust is. De papa's spelen een spelletje badminton en zelfs oma gaat touwtjespringen.

 

Naast het feestvieren en naar school gaan wordt er deze week vooral ook schoongemaakt en geklust op de Seaquest. Onze boiler moeten we na 10 jaar trouwe dienst nu écht vervangen, omdat hij steeds meer begint te lekken. Klinkt eenvoudig maar dat valt nog niet mee in de praktijk. Huib Jan schakelt de hulp in van een monteur, als blijkt dat de oude boiler niet door de deur van de machinekamer past. Met enige tegenzin geeft onze kapitein uiteindelijk toestemming de oude boiler in de machinekamer door te flexen. Inderdaad: met zo'n draaitol met vuurwerk en een hoop rotzooi en herrie... De monteur belooft plechtig dat hij alles afdekt en netjes zal werken. En gelukkig: de herrie is oorverdovend maar met de rotzooi valt het 100% mee. De oude boiler gaat er in twee stukken uit en de nieuwe, die gelukkig iets smaller is, gaat er in één stuk weer in. Alle kranen, slangen en beugels passen natuurlijk nét niet meer maar onze monteur geeft zich niet gauw gewonnen en vrijdagavond om 19.00 uur heeft de Seaquest weer volop warm water.

 

Verder beleven we deze week wilde avonturen tijdens het bijvullen van de gastanks. 'Even' bijvullen is er hier niet bij want onze plastic gasflessen zijn in Nieuw-Zeeland niet goedgekeurd en bovendien gebruiken wij aansluitingen die ze hier niet kennen. Tot nu toe vonden we altijd wel een oplossing om de tanks te vullen maar wat we ook proberen: in Nieuw-Zeeland lukt het niet. Over op plan B. We investeren (na drie weken dubben) in een goedgekeurde gebruikte aluminium gasfles mét de juiste aansluitingen. Goed plan maar helaas pindakaas: de vers aangeschafte gasfles past nét niet in onze gasbun. Kwestie van slechts een halve centimeter maar onze oerdegelijke boot geeft niet mee, grrr! Zagen in de Seaquest klinkt niet echt aantrekkelijk en daarom gaan we over op plan C: we gaan het gas zelf overhevelen van de nieuwe aluminium fles naar de oude plastic fles. Tip van een goed bevriende en betrouwbaar uitziende Belg ;-). Met een speciaal slangetje dat we erbij krijgen 'moet het helemaal lukken'. Op het achterdek starten we dit uitdagende nieuwe project en met een beetje geduld lijkt het helemaal goed te komen. Omdat het echter nogal lang duurt gaan we even van boord, zodat oma ongestoord en veilig haar sigaretje kan roken. Fout natuurlijk. Als we een paar uur later niets vermoedend terugkeren blijkt de halve haven in rep en roer, omdat de slang van onze dubieuze constructie is gescheurd. Buurman Vries van de Aquamante is de held van de dag als hij de afsluiter dichtdraait tijdens onze afwezigheid. Nadat we zijn bekomen van de schrik hebben we echter nog steeds een probleem: géén gas. De grote jongens van de Seaquest en de Boomerang ontpoppen zich als ware Zware Jongens en doen hetzelfde trucje nóg een keer. Maar deze keer op een meer afgelegen plek met minder pottenkijkers en gewapend met ijs, waardoor de klus sneller is geklaard. En warempel: ze krijgen het voor elkaar! In een overwinningsroes keren de mannen terug aan boord. De vreugde is echter van korte duur als blijkt dat in de vers gevulde fles een piepklein gaatje zit, waardoor het gas er héél langzaam maar zeker weer uitloopt. Alle moeite is voor niets geweest... We geven ons gewonnen... We slikken héél even, pakken een vijl en vijlen resoluut een halve centimeter uit de rand van de gasbun... Klaar!

Link + foto's