Zware jongens

2-12-2012

Soms moet je het met een herinnering doen, omdat een foto gewoonweg niet kan tippen aan wat je ziet. Zo'n moment beleven we deze week in het Waipoua Forest, een indrukwekkend groot bos waar onder andere de immens grote en stokoude Kauri bomen groeien. We 'ontmoeten' eerst de 'Tane Mahuta', oftewel 'de god van het bos', en inderdaad: we voelen ons klein en nietig als we aan de voet staan van deze enorme Kauri boom met een lengte van ruim 50 meter, een omtrek van 14 meter en een houtmassa van 250 m2. Dat is wat je noemt nog eens een zware jongen! De boom is naar schatting tussen de 1200 en 2000 jaar oud. Nou, daar word je wel even stil van. Even later staan we oog in oog met de 'Te Matua Ngahere', 'de vader van het bos': iets korter maar met een omtrek van maar liefst 16,4 meter. We laten onze zintuigen goed hun werk doen want op de foto kunnen we onze eigen nietigheid naast de Kauri's met geen mogelijkheid vastleggen.

 

De autorit naar en van het bos is minstens zo mooi: we genieten van de ongerepte groene natuur, prachtige uitzichten, heldere beekjes, koeien, schapen en paarden, schattige witte houten kerkjes, etc. Wat is het hier toch ontzettend mooi! Er komt één kinkje in de kabel: Linde wordt wagenziek en dan is 60 km over een onverharde slingerweg door de heuvels en bergen een lange weg...

 

Bij subtropische temperaturen (na regen komt ook hier zonneschijn!) vieren we dinsdag Maren haar 8e verjaardag in de kuip van de Seaquest. En ook op school wordt er natuurlijk gezongen en getrakteerd. Tussen alle kinderen is Maren die dag het stralende middelpunt.

 

Zaterdag gaat het feest verder als we in Kawakawa met het klassieke stoomtreintje 'Gabriel' een ritje maken ter ere van de verjaardagen van Maren en Nick (Boomerang). De jarige Job en Jet mogen het startsein geven en kaartjes knippen - een rol die ze erg serieus nemen natuurlijk. We picknicken met o.a. pannenkoeken, gehaktballetjes en kinderchampagne en daarna rennen, klimmen en spelen de kinderen dat het een lieve lust is. De papa's spelen een spelletje badminton en zelfs oma gaat touwtjespringen.

 

Naast het feestvieren en naar school gaan wordt er deze week vooral ook schoongemaakt en geklust op de Seaquest. Onze boiler moeten we na 10 jaar trouwe dienst nu écht vervangen, omdat hij steeds meer begint te lekken. Klinkt eenvoudig maar dat valt nog niet mee in de praktijk. Huib Jan schakelt de hulp in van een monteur, als blijkt dat de oude boiler niet door de deur van de machinekamer past. Met enige tegenzin geeft onze kapitein uiteindelijk toestemming de oude boiler in de machinekamer door te flexen. Inderdaad: met zo'n draaitol met vuurwerk en een hoop rotzooi en herrie... De monteur belooft plechtig dat hij alles afdekt en netjes zal werken. En gelukkig: de herrie is oorverdovend maar met de rotzooi valt het 100% mee. De oude boiler gaat er in twee stukken uit en de nieuwe, die gelukkig iets smaller is, gaat er in één stuk weer in. Alle kranen, slangen en beugels passen natuurlijk nét niet meer maar onze monteur geeft zich niet gauw gewonnen en vrijdagavond om 19.00 uur heeft de Seaquest weer volop warm water.

 

Verder beleven we deze week wilde avonturen tijdens het bijvullen van de gastanks. 'Even' bijvullen is er hier niet bij want onze plastic gasflessen zijn in Nieuw-Zeeland niet goedgekeurd en bovendien gebruiken wij aansluitingen die ze hier niet kennen. Tot nu toe vonden we altijd wel een oplossing om de tanks te vullen maar wat we ook proberen: in Nieuw-Zeeland lukt het niet. Over op plan B. We investeren (na drie weken dubben) in een goedgekeurde gebruikte aluminium gasfles mét de juiste aansluitingen. Goed plan maar helaas pindakaas: de vers aangeschafte gasfles past nét niet in onze gasbun. Kwestie van slechts een halve centimeter maar onze oerdegelijke boot geeft niet mee, grrr! Zagen in de Seaquest klinkt niet echt aantrekkelijk en daarom gaan we over op plan C: we gaan het gas zelf overhevelen van de nieuwe aluminium fles naar de oude plastic fles. Tip van een goed bevriende en betrouwbaar uitziende Belg ;-). Met een speciaal slangetje dat we erbij krijgen 'moet het helemaal lukken'. Op het achterdek starten we dit uitdagende nieuwe project en met een beetje geduld lijkt het helemaal goed te komen. Omdat het echter nogal lang duurt gaan we even van boord, zodat oma ongestoord en veilig haar sigaretje kan roken. Fout natuurlijk. Als we een paar uur later niets vermoedend terugkeren blijkt de halve haven in rep en roer, omdat de slang van onze dubieuze constructie is gescheurd. Buurman Vries van de Aquamante is de held van de dag als hij de afsluiter dichtdraait tijdens onze afwezigheid. Nadat we zijn bekomen van de schrik hebben we echter nog steeds een probleem: géén gas. De grote jongens van de Seaquest en de Boomerang ontpoppen zich als ware Zware Jongens en doen hetzelfde trucje nóg een keer. Maar deze keer op een meer afgelegen plek met minder pottenkijkers en gewapend met ijs, waardoor de klus sneller is geklaard. En warempel: ze krijgen het voor elkaar! In een overwinningsroes keren de mannen terug aan boord. De vreugde is echter van korte duur als blijkt dat in de vers gevulde fles een piepklein gaatje zit, waardoor het gas er héél langzaam maar zeker weer uitloopt. Alle moeite is voor niets geweest... We geven ons gewonnen... We slikken héél even, pakken een vijl en vijlen resoluut een halve centimeter uit de rand van de gasbun... Klaar!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!