Projectjes...

17-12-2012

Koop een boot, werk je dood? Nou, zo slecht is het met ons niet gesteld maar inderdaad: onderhoud, klusjes en reparaties vormen een rode draad tijdens onze wereldreis. Sterker nog: het is deel van de uitdaging van onze reis. Maar het moet wel leuk blijven en daarom pakken we het (noodgedwongen?) leuk in: als er iets kapot gaat of als het weer eens tijd is voor onderhoud, dan noemen we dat tegenwoordig een 'project'. Klinkt veel leuker en het werkt wel zo motiverend, helemaal als de lijst lang is.

 

Van onze 'projectlijst' hebben we de afgelopen weken flink wat punten kunnen schrappen. Deze week zetten we de laatste puntjes op de 'i', voordat we verder varen: de doppen in het teakdek worden vervangen waar nodig; de generator, die op een paar plaatsen olie en koelvloeistof lekt, wordt geserviced; de motor krijgt een grote onderhoudsbeurt, met een paar financiële tegenvallers als gevolg; de furlings worden gereviseerd en wel terug geplaatst.

 

De vrouwen aan boord worden zo langzamerhand gék van al die mannen, en vooral van hun gereedschap en rotzooi aan boord. Echt leefbaar is de Seaquest niet geweest in de afgelopen weken. Het moet maar eens afgelopen zijn! Nou moet dat sowieso want het geld in de onderhoudspot begint te rinkelen in plaats van te ritselen en dat is geen goed teken.

 

Vrijdagavond is het dan eindelijk zover: na een laatste week zwoegen en zweten is de Seaquest klaar om verder te varen. Nou ja, op de zeilen na dan, die we alleen nog even moeten heisen en inrollen. John en Huib Jan doen dat samen dus: eitje! Maar niets is minder waar... Midden in Linde haar bedverhaaltje horen we eerst héél veel geratel en daarna een grote klap op het dek. Dat klinkt alsof we er weer een projectje bij hebben...

 

Huib Jan komt even later met een beetje een wanhopig gezicht de stand van zaken doorgeven: "Soms ben ik zó ontzettend dom hè!" Hij komt 'opbiechten' dat hij de val niet goed aan de valstrekker heeft bevestigd, met als gevolg dat deze door de mast omhoog is geschoten en vervolgens 25 meter vanuit de top naar beneden is gevallen, zó op het dek. Zie die er maar weer eens in te krijgen! John wordt verbannen naar het topje van de mast en Huib Jan staat beneden op het dek, zoekend en hengelend naar de val in de mast, die natuurlijk ergens halverwege de mast blijft haken op een plek waar je niet bij kunt. Het vocabulaire van de mannen laat ik hier maar even onvermeld... Pas een paar uur later -inmiddels is het donker- hebben de mannen de val weer te pakken. Tja, en dan is het heisen van de zeilen inderdaad een eitje. Gelukje bij een ongelukje: het koude biertje smaakt na dit onverwachte overwerkproject extra lekker.

 

Maren en Linde hebben hun eigen project deze week: ze nemen afscheid van Opua School en van hun vriendjes en vriendinnetjes in Opua. Wat hebben de meisjes hier een bijzondere en mooie tijd gehad! 'Manaakitanga me te awhina' / 'Caring and sharing' is het motto van Opua School en dat is niet slechts een loze kreet, nee: het is overal, in alles en iedereen merkbaar en voelbaar. Waar een kleine school groot in kan zijn! En daar mochten Maren en Linde zes weken lang deel van uitmaken.

 

In Paihia vindt deze week de kerstparade plaats. Niets misstaat o.i. meer dan een kerstman bij 25+ graden maar goed, je moet toch íets doen om in kerststemming te komen en dus zijn ook wij van de partij. Opua school doet mee aan de parade met een praalwagen en onze kinderen worden spontaan uitgenodigd om mee te 'pralen'. Linde, verkleed als prinses, zwaait naar iedereen zoals het een echte prinses betaamt en steelt daarmee de show.

 

Zaterdagmiddag komt de Seaquest na zes weken eindelijk weer eens in beweging. In het kielzog van de Boomerang varen we het ruimere water van de Bay of Islands op. Bij het heisen van de zeilen zit de schoot van de genua meteen in de knoop en zo vast als een huis om de lier. Oeps! Een beginnersfoutje na zes weken in de haven, zullen we maar zeggen. Met wat kunst- en vliegweek lukt het uiteindelijk de boel weer uit de knoop te krijgen en dan is het kort maar volop genieten. 8 Mijl verderop gooien we het anker uit bij Motuarohia, oftewel Roberton Island. De Seaquest schommelt weer, we horen slechts het klotsen van het water en hebben vrij zicht op een prachtige zonsondergang. Wat wil een mens nog meer?

 

Na een mooie wandeling over Roberton Island (we moeten uitkijken dat we niet over de broedende vogels en piepkleine kuikentjes struikelen), gaan we de volgende dag ankerop en richting Urupukapuka Island. Wat een prachtige namen hebben ze hier toch. Daar maken we plan de campagne voor de komende week, een beetje gedwongen door weer en wind. Om een lang verhaal kort te maken: we besluiten om maandagmorgen vroeg te vertrekken richting de Hauraki Gulf, de baai die o.a. aan Auckland grenst. Dat is eerder dan gepland en daardoor lopen we een gezellige pizza-avond bij Esther en Janpieter mis maar wat in het vat zit verzuurt niet.

 

We willen maandag een flinke ruk maken. Daarmee profiteren we nog van relatief gunstige wind, iets wat de rest van de week niet meer het geval zal zijn. Na een uur ronden we Cape Brett, een enorme rots waarbij de Seaquest slechts een klein schaalmodel lijkt. En dan zijn we weer op volle zee, een zee die een beetje 'choppy' is - of misschien zijn we gewoon niet zo veel meer gewend na zes weken nietsdoen op zeilvlak. Het resulteert in ieder geval in brakke magen en onze jongste en oudste matroos (Linde en oma) worden behoorlijk zeeziek. Niks aan zo. Tot overmaat van ramp schiet de traveller van de grootschoot los van de rail, waardoor lekker zeilen er niet meer inzit en we een speelbal van de golven zijn geworden. Als even later een liter melk in de keuken op de grond valt en zó onder de vloerdelen onze 'voorraadkelder' in loopt, terwijl Linde kotsend in de kuip zit, is de sfeer aan boord om te snijden. Wéér een project en zéér slecht getimed deze keer. Ja ik weet het: alles gaat voorbij, ook dit moment. Maar nu? Nu ben ik er even he-le-maal klaar mee.

 

p.s. Vlak voordat we de Hauraki Gulf invaren, krijgen we bezoek van een grote groep dolfijnen, die vrolijk langs de Seaquest dansen. We vergeten alles. Onze dag is weer goed!

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!