Logboek februari 2012

Isla Isabela, Galapagos

Geplaatst op 25-2-2012

Het is regentijd op de Galapagos. Dat betekent dat regen en zon elkaar voortdurend afwisselen, resulterend in de mooiste luchten met de grootste tegenstellingen. Als we links kijken, boven het eiland, zien we letterlijk roetzwarte luchten. Op datzelfde moment is er rechts, boven zee, vaak geen vuiltje aan de lucht. Het is een mooi schouwspel dat blijft boeien en wij liggen eerste rang in de baai. De regentijd zorgt er overigens voor dat de Galapagos eilanden, die een maand geleden nog droog en dor waren, nu een overvloed aan groene kleuren tonen. Prachtig!

Tussen de buien door proberen we de was weg te werken in ons kleine-maar-fijne wasmachientje. Vervolgens moet de was natuurlijk drogen. Aan wasrek gelukkig geen gebrek op de Seaquest want we hebben 35 meter railing. En anders hebben we altijd nog de giek (handig voor lakens) en ook de schoten en vallen werken prima als waslijn. Zo luxe hadden we het thuis niet. Op de één of andere manier kan onze kapitein echter maar nooit wennen aan al die was; alsof wassen niet normaal is en was aan de railing iets is om je vreselijk voor te schamen. Foto's van de boot maken is op zo'n moment dan ook uit den boze. Waar een kapitein toch ijdel in kan zijn!

Dinsdagmiddag vertrekken we in de stromende regen van Isla Santa Cruz naar Isla Isabela. De donkere wolken hebben terrein gewonnen en deze keer regent het niet alleen pijpenstelen boven het eiland maar ook boven de baai. Eenmaal op volle zee is het meteen weer droog; de buien blijven boven het eiland hangen. Net als het duister invalt, varen we de ankerplek bij Isla Isabela binnen, bij Puerto Villamil. Thijs van de Luna Verde loodst ons naar binnen via de marifoon en dat is maar goed ook want overal zitten kleine gemene rotsjes onder water verstopt, die natuurlijk niet allemaal op de kaart staan.

Tijdens een eerste verkenningsrondje met Thijs, Wilma en Michiel over Isla Isabela ontdekken we een eiland met weinig luxe en een mooie ongerepte natuur. Isla Isabela is het grootste eiland van de Galapagos maar zeker niet het meest ontwikkelde en dat heeft eigenlijk wel zijn charmes. Alles en iedereen is hier opvallend relaxed en het landschap zit vol contrasten: zes (wisselend actieve) vulkanen, zwarte lava rotsen met stapels zeeleguanen, grotten verscholen tussen overweldigend groen, cactussen, fruitbomen met mango's, papayas en maracujas, brakke lagunes met flamingo's, witte stranden en azuurblauw water met o.a. pinguïns(!) en witte haaien. We zijn blij verrast.

Door de regelmatig voorkomende wolkbreuken staan de straten op Isla Isabela blank. Nou moeten we erbij vertellen dat de straten eigenlijk zandwegen zijn zonder irrigatie en die veranderen tijdens de eerste de beste bui dus al gauw in complete blubberzeeën. Dat zorgt voor lachwekkende taferelen, vooral als we er zelf op onze slippertjes doorheen moeten. Maar ach, kleine kinderen zitten er ook in te spelen, midden op straat, gewoon in hun kleren. Het hoort er hier blijkbaar gewoon bij.

Thijs gaat onze mast in om de windex te vervangen, die in een storm op Puerto Rico is afgebroken. Huib Jan heeft hoogtevrees en Jannet is niet technisch genoeg, dus Thijs is onze redding. Wilma staat doodsangsten uit met Thijs in top maar naderhand is ze apetrots. En wij natuurlijk ook.

Sinds we weer terug zijn uit Nederland, hebben we een huisdier aan boord: een kleine hagedis, die zo nu en dan als een duveltje uit een doosje tevoorschijn komt. Soms zien we hem een week niet en dan is hij er plotseling weer. We kunnen niet anders bedenken dan dat hij op Curaçao bij ons aan boord is gestapt, aangezien hij niet kan zwemmen. En het begint erop te lijken dat hij de ambitie heeft met ons de wereld rond te zeilen. De Luna Verde doet het grotere werk: zij hebben voor de tweede keer een zeeleeuw aan boord, die het erg naar de zin lijkt te hebben op hun zwemplateau. Leuk voor de plaatjes maar toch iets te groot om mee te nemen.

Langzamerhand beginnen we ons op te maken voor de oversteek naar de Marquesas. Nog wat kleine technische dingen en: verse boodschappen... Wilma en Jannet raken lichtelijk in de stress want het aanbod is zeer gering op de Galapagos eilanden. Geen supermarkten, geen slagerijen en zelfs op de groenten- en fruitmarkt is bar weinig te koop. Tropisch fruit is nog wel te vinden als we niet al te kieskeurig zijn maar groenten? Vergeet het maar! Moeten we het doen met de potjes en blikjes in de kastjes of vinden we deze week ergens toch nog wat verse vitamientjes voor drie weken op zee?

Link + foto's

San Cristobal - Galapagos

Geplaatst op 20-2-2012

Na een mooie tocht van ruim vier dagen vanaf Islas Perlas, worden we op Valentijnsdag wakker in de baai Puerto Baquerizo Moreno, bij Isla San Cristobal. Rond koffietijd krijgen we meteen bezoek aan boord van maar liefst zes mensen in 'indrukwekkende' uniformen. Zij komen de formaliteiten voor ons regelen, dat wil zeggen: ze delen heel veel formulieren in veelvoud uit, die wij vervolgens moeten invullen, pfff... Ook krijgen we een inspectieronde door de boot. Alle kastjes moeten open en worden geïnspecteerd. We hebben niets te verbergen, nou ja, behalve dan misschien de schelpen die we tijdens onze reis hebben verzameld. Marcel gaat in opdracht van de kapitein breeduit voor het kastje met de betreffende schelpen staan en... het werkt: de beambte merkt het kastje niet eens op. Na alle papierwerk en een 'social talk' mogen we de komende weken vier van de Galapagos eilanden gaan verkennen met onze Seaquest.

 

Voordat we aan wal gaan nemen we eerst een verfrissende duik in het water. Voor de zekerheid (weten wij veel...) hebben we wel even gevraagd aan 'de uniformen' of het veilig is om tussen de zeeleeuwen te zwemmen. Ja dus. Na het zwemmen roepen we een watertaxi op met de marifoon, die ons op het eiland brengt. Het gebruik van dinghy's wordt hier afgeraden en eigenlijk is dit wel zo gemakkelijk. Wat schetst onze verbazing als we voet aan vaste wal zetten? Het regent hier zeeleeuwen! Nu wisten we natuurlijk dat er veel bijzondere dieren zijn te spotten op de Galapagos maar dat er zóveel zeeleeuwen zijn en ook overal? Dát hadden we niet verwacht. Waar je ook kijkt, overal -maar dan ook werkelijk óveral- liggen zeeleeuwen op, onder, achter, voor, tussen of in. Bij ieder hekje, boot, bankje, boom, stoep of trap struikelen we gewoon over de zeeleeuwen. En als we niet over ze struikelen, dan ruiken we ze wel want, hoe leuk ze ook zijn, ze STINKEN. Maar het geeft wél een speciaal sfeertje!

 

We bezoeken o.a. een 'turtle farm', waar jonge landschildpadden in een veilige omgeving opgroeien; een voorproefje op het 'grote werk' want later hopen we natuurlijk nog schildpadden tegen te komen in de vrije natuur. Verder maken we een dagtour in een snelle boot langs een aantal highlights van Isla San Cristobal. We varen naar Islas Lobos, waar we een hele nieuwe dimensie van snorkelen ontdekken: tussen de zeeleeuwen! Linde en Jannet snorkelen hand in hand tussen de dieren, die koprollend door het water zwemmen en onze aanwezigheid alleen maar leuk lijken te vinden. Linde geniet er zo van, dat ze door de snorkel aan het zingen is. Maren vindt het bijzonder maar erg spannend tegelijk. Ze klimt bij Huib Jan op de rug en kan er zo toch een beetje van genieten.

 

We vervolgen onze tour naar een rots met de naam Leon Dormido, oftewel slapende leeuw, doordat de rots op een sfinx lijkt. Al vanaf de boot zien we hamerhaaien in het water rond de rots zwemmen. Hoewel de gids ons verzekert dat ze geen kwaad doen, moeten we toch wel even over een drempel heen om te gaan snorkelen. Maar als we eenmaal in het water liggen, worden we meteen beloond met een grote groep roggen die onder ons door zwemt. Niet veel later zien we een paar schildpadden en een hele bijzondere gele zeester. Als we tussen de rotsen door snorkelen komen we -zonder overdrijven- minstens 20 haaien tegen! Gek genoeg is het helemaal niet beangstigend. Sterker nog: het is een echt 'wow-moment' dat we niet snel zullen vergeten. Aan het einde van de middag gaan we plankgas terug naar Puerto Baquerizo Moreno. Met roodverbrande huidjes genieten we na van al het moois dat we die dag hebben gezien.

 

Vrijdag varen we 40 mijl verder naar Isla Santa Cruz. Het laatste tochtje van Karin en Marcel moeten we helaas op de motor doen want er staat totaal geen wind. Toch genieten we van het varen, omdat er om de haverklap een zeeleeuw, schildpad of vis uit het water opspringt of opduikt. En dat verveelt geen moment!

 

We gooien ons anker uit in Puerto Ayora. Van daaruit bezoeken we Las Grietas, waar we een lange maar mooie wandeling maken over bijna onbegaanbare paden en rotsen, tussen reusachtige cactussen door. Onze beloning is een duik in fris water, tussen twee grote steile rotsen van lavasteen.

 

Zondag moeten we weer afscheid nemen van Karin en Marcel, na twee bijzondere weken samen. Als we met de koffers naar de wal gaan, zwemmen schildpadden, mooie vissen en zee-leguanen naast de dinghy. Op de steiger liggen zeeleeuwen te luieren. Alsof alle dieren nog even komen zwaaien...

Link + foto's

Neptunus aan boord! Oversteek Las Perlas - Galapagos

Geplaatst op 14-2-2012

Donderdag 9 februari om 12.00 uur klinkt het startsein door de marifoon: samen met zo'n 30 andere ARC schepen gaan we bij Isla Contadora over de startlijn voor de oversteek naar de Galapagos eilanden. Heel bijzonder! De eerste schepen beginnen meteen hun spinaker of genaker tevoorschijn te halen. Mede door al die vrolijk gekleurde zeiltjes verdeelt het peloton zich al snel in twee velden: de snelle jongens en de pleziervaarders. Hoewel wij vooral voor ons plezier varen, komen we leuk mee met de koplopers. Tja, en dan word je natuurlijk vanzelf fanatiek, helemaal omdat Marcel bij ons aan boord is en ook wel iets met wedstrijdzeilen heeft. Iedere keer weten we er een half knoopje in snelheid bij te tellen, door de genaker bij te zetten en alert te zijn op koers en zeilvoering. Dat resulteert aan het eind van de middag in een vierde positie in het totale veld, in het kielzog van de 60+ voeters en veel lichtere boten wel te verstaan.

De zee is vlak en we genieten van dolfijnen die kort na de start naast de boot komen zwemmen. Twee roggen springen verderop op uit het water. Vogels vliegen met ons mee en spelen met de wind rond de boot. Wat is het leven op zee toch heerlijk.

Het wachtlopen gaat gemoedelijk: Huib Jan, Jannet, Marcel en Karin draaien om beurten de wachten (van 9 tot 9) in blokken van drie uren. Dat betekent dat iedereen gewoon een normale nacht kan slapen, soms met een onderbreking door een wacht, maar het blijft een luxe.

De volgende ochtend blijkt op het 'netje' van de kortegolfzender dat we de juiste koers hebben gekozen. Wij hebben 's nachts constant een mooie wind gehad en bovendien stroom mee, resulterend in snelheden tot ruim 11 knopen onder zeil. Veel 'snelle jongens' hebben minder geluk en we doen daardoor nog steeds leuk mee. En dat zónder onze genaker, die we hebben binnengehaald voor de nacht!

Wel varen we regelrecht een windtrechter in, dus de kans op wind wordt steeds kleiner. Veel keus hebben we niet en we besluiten recht op ons doel af te blijven stevenen. De Pacific heet niet voor niets Pacific. Door de afnemende wind worden we steeds meer een speelbal van de golven. De zeeziektepleisters gaan achter de oren en ook de kinderen slikken een pilletje. Daarmee zijn we de rollende golven gelukkig weer de baas.

Van het laatste beetje wind proberen we zo veel mogelijk te profiteren. De genaker komt weer tevoorschijn en daarmee halen we een snelheid van ruim 8 knopen. Veel andere ARC schepen varen op dat moment al op de motor.

Net voordat de duisternis invalt, is de wind echt 'op'. Dít zijn dus de beruchte doldrums en ze zijn onverbiddelijk. Het ziet er volgens de grip files naar uit dat we tot aan de Galapagos op de motor moeten varen. In de doldrums wordt de zee weer opvallend vlak en we slapen daardoor als roosjes. Er is eerder sprake van uitslingeren dan van inslingeren op deze manier! We stellen ons voor hoe schepen hier vroeger soms wekenlang stillagen, wachtend op een zuchtje wind. Gelukkig hoeven wij geen scheurbuik te lijden: de koelkast is goed gevuld met vitamientjes en bovendien is ons ijzeren zeil gewillig.

Ook op de motor gaan we als in een sneltrein over de noordelijke Pacific. Omdat de zee hier net het Pikmeer is, kunnen we alles doen en laten wat we willen. Dolfijnen spotten (al weer!) bijvoorbeeld. Of een goed boek lezen. We verslinden ze en hebben er de nodige gesprekken/discussies over. Alle klokken aan boord zetten we een uur terug. We zijn weer een stukje verder van huis en hebben nu 7 uur tijdsverschil met Nederland.

Zondagmorgen kunnen we toch weer -onverwacht- een zeiltje bijzetten. Het waait 10 knopen en dat is nét genoeg om een beetje vaart te maken. Wéér worden we getrakteerd op dolfijnen naast de boot en we spotten zelfs een walvis op kleine afstand! Pas aan het einde van de middag laat de wind het opnieuw afweten. Met een beetje tegenzin slingeren we de motor weer aan. Maar ja, stilliggen is ook niks.

Overal om ons heen stapelen wolken zich de hele dag op. De squalls zien er dreigend uit maar op de één of andere manier ontspringen we steeds de dans. Rond middernacht laat moedertje natuur echter zien dat je niet met haar kunt sollen en we krijgen een ongelooflijk dikke squall op ons dak. En nog één. En nog één. En nóg één... Gelukkig zitten wij lekker droog onder de buiskap.

Een klein vogeltje zoekt zijn toevlucht op de Seaquest. Blijkbaar is het moe van de lange vlucht en wil het uitrusten. Wij hebben weer wat afleiding en kunnen er wel om lachen, tot het naar binnen wil vliegen. Daar steken we gauw een stokje voor. Met wat verse broodkruimels achter de kiezen vervolgt onze tijdelijke opstapper na een paar uur weer zijn reis door de lucht. Maar vergeten is het ons niet want de volgende ochtend komt het weer aan boord. Heel lang blijft het vogeltje op dezelfde plek zitten, tot het plotseling omvalt en rare stuiptrekkingen begint te maken. Kort daarna overlijdt het... We moeten afscheid nemen van onze verstekeling met een zeemansgraf.

Maandagmiddag naderen we de evenaar met rasse schreden. En dat kunnen we niet zomaar voorbij laten gaan! Maren is verkleed als Neptunus en Linde als zeemeermin. Ze zitten helemaal in hun rol: Neptunus heet ons welkom aan de andere kant van de wereld en wenst ons een behouden vaart. En dan... Champagne! Als we net de evenaar zijn gepasseerd, worden we verwelkomd door een mooie vogel met een helderblauwe snavel en helderblauwe poten, de blue-footed booby, die van de Galapagos eilanden komt. De vogel blijft alsmaar rondjes vliegen om de Seaquest heen. Een bijzonder welkom!

Onderweg doet zich een probleem voor: onze accu's zijn oververhit en daardoor dreigen ze het loodje te leggen. De plastic behuizingen beginnen te rimpelen door de oververhitting en dat is geen goed teken. Bovendien: waar vinden we midden op de Pacific eventueel nieuwe accu's? Hopelijk zijn we er net op tijd bij; de accu's zijn inmiddels weer afgekoeld. We zijn er nog niet helemaal gerust op maar voorlopig zullen we het hiermee moeten doen.

Ook onze plotter slaat op tilt. Waardoor, dat is een groot raadsel. Maar na een reset-opdracht doet hij het gelukkig weer. Helaas gaat het een dag later wéér mis. We bellen met Raymarine en proberen de oorzaak te vinden. Misschien is het een kabeltje? Na een zweetpartij van Huib Jan helemaal onder in een kastje, gaan we het weer proberen, op hoop van zegen. Of is een wereldreis misschien gewoon teveel gevraagd voor zo'n 'ding'?

Maandag- op dinsdagnacht naderen we de Galapagos, veel eerder dan verwacht. Een paar uur voor aankomst (we zien nog niets!) beginnen we land te ruiken. Dat is altijd weer bijzonder na een paar dagen op zee. Dinsdag 14 februari om 03.05 uur lokale tijd gaan we over de finishlijn en gooien we als tweede ARC-boot ons anker uit bij Isla San Cristobal. Als we goed en wel liggen, horen en zien we zeehonden langs de boot zwemmen. Dan dringt het pas écht tot ons door, hoe uniek het is dat we met eigen boot op de Galapagos zijn!

Link + foto's

Parels

Geplaatst op 9-2-2012

Let op: onze positie is live te volgen. Kijk op www.worldcruising.com; kijk onder 'WorldARC' en vervolgens onder 'fleetviewer'!

Las Perlas is een groep van meer dan 100 eilandjes voor de kust van Panama. De eilandjes hebben hun naam te danken aan de vele parels die hier zijn gevonden. Dat spreekt tot de verbeelding en Maren denkt dan ook onder/in iedere schelp een parel te vinden. Maar zo eenvoudig is het helaas niet.

Aanvankelijk hebben we het plan, zondagmorgen 5 februari vanuit Panama City te vertrekken naar Las Perlas maar de kapitein wordt onrustig als het lekker gaat waaien en dus gaan we zaterdagavond om half 8 nog ankerop. Na een nachttocht van 5 uurtjes op de motor (de wind gaat helaas weer liggen als we nét zijn vertrokken...) komen we aan bij Isla Contadora, waar we eerder deze week ook waren. En dat is toch wel lekker wakker worden de volgende ochtend, met uitzicht op allemaal kleine eilandjes, met mooi groen en kleine strandjes.

Na het ontbijt en een verfrissende duik in het water besluiten we door te varen, in het kielzog van de Luna Verde. Marcel is opvallend druk met de zeilen, om de groene Contest vóór te blijven. De schepen zijn aan elkaar gewaagd en de 'adviseur' aan boord houdt de kapitein goed alert. Na een heerlijk zeiltochtje ankeren we naast een prachtig eilandje met een veelbelovende naam: Espiritu Santo. We sluiten het weekend af met een borrel in de kuip van de Luna Verde, met Thijs, Wilma en opstapper Michiel.

Ook de volgende dag genieten we van het leven op/bij een onbewoond eiland. We drinken melk uit een kokosnoot, door Karin en Maren van het strand geplukt en naar de boot gezwommen. Dat lijkt een grote onderneming, tot ze ontdekken dat kokosnoten blijven drijven. Alleen het water begint verraderlijk hard te stromen op de terugweg maar kokosnoten en bemanning halen uiteindelijk de finish. Huib Jan 'slacht' de kokosnoten op het achterdek en we smullen van een paradijselijk aperitiefje.

Als we maandag doorvaren naar Isla del Rey, denken we een walvis te spotten. We gaan rechtsomkeert om dichterbij te komen en zijn al helemaal in hoerastemming, tót we ontdekken dat we geen walvis zien maar een heel klein venijnig rotspuntje, dat zo nu en dan boven water komt. Wat een deceptie...

Bij Isla del Rey varen we met onze dinghy een klein riviertje op. We zijn stil door het vele groen, de prachtige vogels en vooral de vogelgeluiden. Helemaal alleen ligt de Seaquest 's nachts op een prachtig beschut ankerplekje, op slechts een paar meter van het strand. Het lijkt een droom - die 's nachts wreed wordt verstoord door de vele kleine muskieten, die ons allemaal wel rauw lusten.

Dinsdag varen we terug naar Isla Contadora, voor de 'skippers briefing' en een barbecue op het strand, georganiseerd door de ARC. Het is een echt Panamees feestje, met zangeres Nina (door wie het hele eilandje in rep en roer is), gespierde mannen, vuurspuwers, en vuurwerk. Het is een beetje een amateuristisch gebeuren en de logistiek verloopt die avond niet geheel vlekkeloos, waardoor het vuurwerk bijvoorbeeld midden in een optreden begint. Wij kunnen er wel om lachen.

Aan boord doen we zelf de laatste voorbereidingen: life lines bevestigen, grab bag klaarmaken, etc. en: de voorbespreking, waarin procedures in geval van man overboord, mast overboord, schip maakt water, brand, etc. aan de orde komen. Niet de leukste onderwerpen en hóógst onwaarschijnlijk maar wél belangrijk voor het geval dát.

En dan... zijn we er klaar voor! Eindelijk 'mogen' we weer een week op zee, met zo'n 900 zeemijlen voor de boeg, op weg naar onze volgende droombestemming: de Galapagos eilanden. Donderdag 9 februari om 12.00 uur gaan we met 30 andere schepen ankerop. We mijmeren nog wat na over Panama, een land dat ons bijzonder heeft verrast. We herinneren ons Panama als het land van de drie V's: Vis - Vogels - Vlinders, verscholen tussen prachtig groen.

Link + foto's

Afscheid van Panama City

Geplaatst op 4-2-2012

Karin en Marcel landen vrijdag 3 februari op Panama Airport. Het ontvangstcomité van Seaquest Cruises heet de nieuwe gasten aan boord hartelijk welkom en meteen is het weer gezellig. De komende twee weken reizen Karin en Marcel met ons mee. Een bijzonder vooruitzicht, omdat ze daarmee niet alleen op afstand maar nu ook 'live' deelgenoot zijn van de reis van ons leven.

Maar eerst beleven we nog andere dingen: we maken deze week weer eens behoorlijk schoon schip en slepen heel wat af met boodschappen voor de komende twee maanden, vanuit de laatste(!) grote supermarkt die we voorlopig zullen zien. En na een week met veel uitstapjes gaan we nu weer in de schoolbanken aan de slag met school. Rust en regelmaat.

Jannet experimenteert in de kombuis met het maken van zuurdesem brood en zelfgemaakte yoghurt: dat bespaart veel ruimte in de overvolle koelkast en het is nog lekker ook! Op de wal geven we onze ogen de kost: we zien o.a. een luiaard in de boom hangen en een wasbeertje, dat zijn avondmaaltje bij elkaar sprokkelt in de vuilnisbak.

Dinsdag gaan we ankerop voor een eerste verkenningsrondje bij de Las Perlas eilanden, 30 mijl verderop. We banen ons al zeilend een weg tussen de containerschepen door, 'genietend' van de walmen van de stookolie. Daarna stuiven we met een mooie halve wind, met 8 tot 9 knopen op de teller, naar (hebben we gehoord) een paradijs. De zee is opvallend vlak, omdat we nog in de beschutting van Panama zitten. Er schijnen heel veel walvissen te zijn in dit gebied, dus we houden voortdurend onze ogen op de kim. Maar helaas...

Bij aankomst bij het eilandje Contadora vinden we... rust. Er hangt hier een speciaal sfeertje, heel anders dan aan de andere kant van het Kanaal. Er is voortdurend een heiige lucht, de begroeiing is hier anders, het water is frisser en de nachten idem dito en dan zijn er natuurlijk de getijden. We zijn echt in een andere wereld beland.

De volgende dag hoppen we door naar de volgende plek; we ankeren tussen Isla Chapera en Isla Moga Moga, weer twee pareltjes met mooie strandjes, rotspartijen en groene begroeiing. We slenteren wat over een strandje en nemen een verkoelende duik in zee. Daarna zijn we uitgenodigd voor een 'sundown' bij onze net gearriveerde buren, de 12 Moons uit Duitsland. Mooi woord voor gezellig borrelen als je op reis bent.

Donderdag gaan we nog vóór schooltijd met de dinghy naar Isla Moga Moga om schelpen te zoeken en te zwemmen. Een mooier en energieker begin van de dag kunnen we ons niet wensen. Na schooltijd gaan we weer ankerop, terug naar Panama City: onze gasten ophalen. We moeten het grootste gedeelte op de motor varen, omdat we tegen de wind in gaan. Normaal gesproken betekent dat een heftig tochtje maar de Golf van Panama is zó vlak, dat we heerlijk kunnen lezen.

Even een update over de techniek aan boord: één van de twee scheidingstransformatoren legt het loodje. Daardoor hebben we nog maar de helft van de capaciteit aan walstroom, die we normaal gesproken hebben. Dat is eigenlijk een luxeprobleem want alleen als we stofzuigen, broodbakken en wassen tegelijk, houdt alles er mee op en dan nog alleen als we aan de walstroom liggen. Dat betekent dus veel ankeren en 'stroom draaien' op de generator en dat waren we toevallig toch al van plan. We hebben overigens ook geen keuze de komende maanden. Maar Huib Jan heeft natuurlijk het liefst alles picobello voor elkaar en hij heeft daarom inmiddels contact gehad met de Mastervolt dealer in Nederland. Op een rustig moment zal hij zich er verder in verdiepen. Weer een projectje.

Net voordat we definitief het vasteland van Panama verlaten, hebben we nóg een uitdaging: de regulierlijn van ons grootzeil, waarmee we het achterlijk strak kunnen trekken, is gebroken. In de praktijk betekent dat een klapperend (en dus irritant en snel slijtend) grootzeil. Voorlopig zal er geen goede zeilmaker meer in de buurt zijn, dus moeten we dit nog 'even' oplossen in Panama City. En wel het liefst vóór het weekend, als we nog van de Las Perlas willen genieten. De zeilmaker uit Colon is niet thuis en dus zetten we plan B in werking: we bellen De Vries Sails in Makkum en telefonisch proberen we te achterhalen hoe we het euvel zelf kunnen verhelpen. Gelukkig hebben we met Marcel en Karin aan boord een ‘handy man’ erbij en de mannen klaren het klusje met een geïmproviseerde noodreparatie. Hopelijk kan het zeil er weer tegen tot Australië.

We zijn klaar voor vertrek uit geciviliseerd gebied! Gezellige mensen aan boord, boodschappen weggestouwd, de techniek min of meer op orde; trossen los!

Link + foto's