Logboek maart 2012

Marquesas, Frans-Polynesie: Hiva Oa en Nuku Hiva

Geplaatst op 31-3-2012

Onze zintuigen draaien overuren door alle indrukken die we opdoen in dit voor ons compleet nieuwe werelddeel, midden in de Stille Oceaan. Groen, groot en indrukwekkend. We zijn er stil van. Dat stilzwijgen is overigens veelal noodgedwongen want de tongbrekers in de Polynesische taal zijn niet van de lucht. En juist dat geeft een extra dimensie aan deze toch al zo exotische oorden.

We liggen voor anker in de Tahauku baai bij het eiland Hiva Oa, na een oceaanoversteek van 18 dagen. Het eerste wat we doen als we zijn gearriveerd, is het water inspringen om af te koelen. Het zwemmen is heerlijk maar afkoelen is er niet bij want het water blijkt hier vies warm te zijn, alsof we in een warm bad springen. Maar ach, we klagen niet! Tijdens een eerste rondje zwemmen rond de boot krijgt Huib Jan bijna een hartverzakking: de aangroei op ons onderwaterschip is gigantisch na een kleine drie weken op de Pacific. De kapitein schaamt zich diep voor zijn eigen Seaquest en er zit maar één ding op: poetsen! Al zwemmend verwijderen Ido en Huib Jan in twee dagen de aangroei, zo goed en zo kwaad als dat gaat. Pas dan heeft de kapitein rust in de kont en kunnen we terrein gaan verkennen.

Het dichtstbijzijnde dorpje, 20 minuten lopen vanaf de baai, blijkt te bestaan uit drie winkels, een minimarkt en een museum gewijd aan de kunstenaar Paul Gaugin en zanger Jacques Brel. Beiden hebben op Hiva Oa gewoond en beiden hebben er hun laatste rustplaats gevonden. En dat is geen willekeurige keuze geweest.

We worden welkom geheten door de bewoners van Hiva Oa met traditionele dans en muziek, met lokale gerechtjes en versgeplukte fruitsoorten. De rituele dansen worden nog meer kracht bijgezet door krachtige oerkreten van in strorokjes geklede mannen met heel veel tattoos, die zó uit de bush lijken te komen. Opgekropte frustraties kennen ze hier vast niet. Maren en Linde zijn zwaar onder de indruk en verschuilen zich achter de ‘gewone’ mensen, tot ze de lol er wel van inzien en lachend meehossen met de ‘gekke meneren’. Wilma haar verjaardag krijgt zo wel een héél bijzonder tintje. Eerder die dag hebben we gezellig koffie gedronken en geborreld in de kuip van de Luna Verde. Een speciaal voor Wilma gecomponeerd verjaardagslied (op de oceaan hadden we zeeën van tijd…) maakt het feest compleet.

Maren en de mannen gaan een middag vissen met Jan Bart van de Victory. Van hem valt nog veel te leren want als het over vissen gaat, weet en kan hij eigenlijk alles. Zo wordt de hengel van oom Lieuwe, die we bij vertrek uit Nederland van hem hebben gekregen, eindelijk eens écht goed ingewijd. Ze vangen een paar vissen maar een echt vismaaltje zit er nog niet in. We (en vooral Maren) hebben echter de smaak te pakken. Diezelfde middag zijn Huib Jan en Ido de helden van de baai, als ze een aantal boten redden, die op drift zijn geslagen door een plotselinge verandering van wind in een toch al krappe baai. Urenlang zijn ze in de weer met dinghy, lijntjes en ankers om andere boten van de ondergang te redden. De hilariteit (én de opluchting) is groot als de booteigenaren later nietsvermoedend hun boot op een heel andere plek terugvinden.

Een dagtour over het eiland brengt ons bij de heilige plaats Ta’a Oa. Hier werd in de 18e eeuw o.a. de nieuwe ‘chief’ van het eiland gekozen. Dit was op zijn zachtst gezegd een risicovolle onderneming voor de kandidaten want degenen die niet werden gekozen, werden gevangen genomen, onthoofd en… opgegeten. Ahum! Kannibalisme vierde hier hoogtij in die dagen. Bij Me’ae Iipona, een andere heilige plaats, zien we tiki’s (beelden) van rond 1700. Huib Jan heeft het wel een beetje gehad met alle heilige plekken en roept iets over ‘al weer een bult met stenen’, waarna we beginnen aan de terugreis. Dat is natuurlijk de goden verzoeken en niet veel later staan we met een lekke band langs de kant van de weg, ‘in the middle of nowhere’. Eigenlijk wel logisch want de wegen zijn eerder kronkelende keienpaden en de autobanden hebben 0,0 profiel. Onze gids/taxichauffeur heeft blijkbaar nog nooit zelf een band verwisseld en dus moeten we zelf actief. Thijs, Ido, Huib Jan en Maren klaren het klusje in no time. We genieten weer van de prachtige groene omgeving en de torenhoge bergen die oprijzen uit de oceaan. Wat een wonderschone wereld is het hier! De hobbelpaden en dus spierpijn en stijve nek nemen we op de koop toe.

Regen en zon wisselen elkaar voortdurend af op de Marquesas. Niet voor niets is het hier zo mooi groen. En ach, de temperatuur blijft gewoon 30+. Het lastige is, dat de luiken constant open en dicht, open én weer dicht moeten. Want een beetje wind door de boot is hier bijna een eerste levensbehoefte. Maar alles nat? Daar zitten we ook niet op te wachten. Die vele regen zorgt echter ook voor veel lekkers in de bomen en op het land. Pompelmoezen, mango’s, bananen, kokosnoten, carambola’s en avocado’s worden vers geplukt waar we bijstaan en: we mogen uitgebreid voorproeven. Nou, dat laten we ons geen twee keer zeggen! Andere versinkopen doen we op een parkeerplaats in het dorpje, vers vanuit de achterbak en nog diezelfde ochtend geplukt in de moestuin. Het assortiment mag dan misschien wat beperkt zijn maar de kwaliteit is ‘top’. En dus eten we gewoon heerlijk van wat het land ons die dag te bieden heeft.

Dinsdag gaan we ankerop, voor een kort tochtje naar het eiland Tahuata. Daar vinden we een mooi wit strandje en helderblauw water. Dat nodigt natuurlijk uit om te gaan zwemmen. Net op het moment dat Huib Jan als eerste het water in wil springen, zien we een grote schim onder water. EEN HAAI!!! Tegen alle verwachtingen in gaat Huib Jan even later (van de schrik bekomen…) tóch het water in, voor een close encounter met de haai. De rest van de Seaqrew volgt na enige aarzeling want het strand lokt te veel. En voor de zekerheid doen we onze zwemvliezen aan – alsof dat zou helpen…

Als we lekker hebben gezwommen, gerend en gespeeld, gaan we om 7 uur ’s avonds al weer ankerop, voor een nachttochtje van ca. 80 mijl naar Nuku Hiva. Het wordt een ‘bumpy ride’, waardoor de zeeziekte voortdurend op de loer ligt. Bovendien gaat de impeller van de generator kapot. Wie heeft die dingen in vrédesnaam bedacht? Na een onrustige nacht zijn we daarom blij dat we er de volgende ochtend vroeg zijn. In Taiohae Bay gooien we ons anker uit, om vervolgens nog even het slaaptekort in te halen. De rest van de ochtend vullen we met schooltoetsen, het vervangen van de impeller en wachten tot het droog wordt. Want het komt met bakken tegelijk uit de hemel. Als de lucht weer een beetje is opgeklaard, gaan we terrein verkennen. Op de wal worden we weer geconfronteerd met haaien, die wild happend door de baai zwemmen, daar waar vissers hun afval in het water gooien. Eén ding weten we zeker: onze zwemvliezen zijn niet bestand tegen die gretige haaientanden!

Donderdagmiddag varen we door naar een andere baai op Nuku Hiva: Hakahaa baai. Daar vieren we Jannet haar verjaardag, verscholen tussen overweldigend groen, met de crew van de Gunvor XL, de Luna Verde en de Bronwyn. Ze wordt toegezongen in heel veel verschillende talen en ook de cadeaus zijn internationaal: een úu (soort staf) en een tiki (beeld). Een onvergetelijke dag met onvergetelijke mensen op een onvergetelijke plek.

Link + foto's

Oversteek Galapagos – Marquesas, 3e week

Geplaatst op 21-3-2012


Maandag 19 maart (door Ido)
De Seaquest ontwaakt na een onstuimige nacht. We zijn vannacht met alleen de genua op, voor de wind, recht op ons doel, Hiva Oa, afgezeild. Vervelende bijkomstigheid is dan het constante ‘rollen’ van het schip. We worden het hele schip doorgeslingerd en zelfs in de kuip is het soms lastig om te blijven zitten. Om 0.00 uur is zowel Linde en Maren wakker door het constante heen en weer zwiepen. Maar nadat Maren even een frisse neus heeft gehaald in de kuip en Linde een ‘krûpke’ van Ido heeft gekregen slapen de dames gelukkig weer rustig verder. Ook Jannet heeft een drukke wacht, want de Seaquest krijgt een squal op haar dak met een fikse bui erin. De wind haalt aan en alle luiken worden snel gesloten. Het positieve hiervan is dat het schip even lekker schoongespoeld wordt en dat mocht ook wel want de Seaquest was ondertussen bijna veranderd in één grote zoutkristal.
‘s Ochtends zijn we eigenlijk allemaal het rollen wel zat, dus gaan Huib Jan en Ido aan de slag met de zeilen en wordt de gennaker weer van stal gehaald. Eerst over stuurboord, maar uiteraard verandert de wind, nét als het 200m2 blauwe doek mooi hangt, dus halen we hem meteen maar naar bakboord, waar hij ook de rest van de dag kan blijven hangen.
Ondertussen blijken we samen met 3 andere ARC schepen vlak bij elkaar te zeilen. We hebben over de marifoon kort even contact met de Brizo en de Working on a Dream. Iedereen is lekker aan het zeilen, maar we kijken toch allemaal uit naar de finish en de eerste borrel samen. Op de Working on a Dream zijn ze gekscherend al bezig om opnieuw te leren lopen in het gangboord voor ze weer aan wal gaan donderdag.
De rest van de dag wordt gevuld met kleine klusjes, zoals het maken van wat takelingen en het poetsen van rvs. Maren heeft vandaag rekenles en Linde vermaakt zich met de dvd-speler en haar speelgoed. Ook Ido weet de dvd-speler te vinden en kijkt samen met Linde naar de Lion King.
Op het eind van de middag, als we zeilen gaan wisselen voor de nacht, worden we weer verrast met een mooie dolfijnenvoorstelling. Zelfs als we even stil liggen om het grootzeil uit te rollen blijven de dolfijnen geduldig wachten bij de boeg totdat de Seaquest weer wat vaart krijgt en het spelen verder gaat.
En ook wij wachten geduldig tot de wind ons bij Hiva Oa brengt. Nog 400 mijl te gaan en dan liggen er 3000 zeemijlen South Pacific achter ons.

Dinsdag 20 maart (door Maren)
Hoi allemaal, ik heb erg veel zin in om te gaan zwemmen en ik kan ook bijna niet meer wachten om te gaan rennen. Nog 2 nachten en dan zijn we er! Ik heb vandaag een mooie tekening gemaakt en ik heb leuk met de Lego gespeeld, die ik van sinterklaas en op mijn verjaardag had gekregen. De maan is vannacht helemaal weg dus het is pikkedonker. Maar dan zie je de sterren wel heel erg goed. En je kunt de planeten ook heel erg goed zien en zelfs de Melkweg. We schommelden vandaag heel erg. We moesten dus alles vasthouden maar sommige dingen vielen toch en daardoor kon ik heel lastig schrijven. Daarom hebben we vandaag geen school gedaan. Groetjes van iedereen op de Seaquest en Ruben: speciale groetjes voor jou!

 

Woensdag 21 maart (door Huib Jan)
Nog 132 mijl te gaan naar Hiva Oa en dan zit het er alweer op, onze tweede en langste oceaanoversteek. We hebben dan 3200 mijl non stop gevaren. Dat komt ongeveer overeen met 5920 km. Dat is dan omgerekend 329 km per dag. Dus elke dag een afstand van Dokkum naar Maastricht.
Dat lijkt een heel eind maar eigenlijk is het niet ver genoeg voor de Seaquest. Met wat meer wind halen we makkelijk 355 km per dag. Maar deze oversteek was er één met weinig wind. Geen mooie zuidoost passaat maar een oostelijke, vlagerige wind tussen de 7 en de 15 knopen. Daar houdt de Seaquest niet van. Voor de wind begint ze te waggelen en alleen boven de 13 knopen loopt ze lekker op de genaker. De hele trip was plat voor het laken en alleen door af te kruisen konden we een paar dagen lekker zeilen.
Toch was het weer een mooie trip. We hebben veel gezien: dolfijnen, walvissen, orca`s en grote scholen vliegende vissen die tegelijk de zee uitvliegen en dan schitteren in het zonlicht. `s Nachts kwamen ze op onze verlichting af en stortten en masse te pletter op ons dek. Iedere ochtend konden we tientallen kadavers terugbezorgen aan de zee. Ook de sterren en de planeten hielden ons bezig. Iedere avond werden we al vroeg bijgelicht door Jupiter en Venus, terwijl Mars roze rood schitterde aan de andere kant van de hemel. Echt heel bijzonder.
Ook heb ik genoten van mijn eigen sterren, Jannet, Maren en Linde. Bewonderenswaardig hoe de meisjes zich vermaakten aan boord van zo`n slingerend schip en een genot om te ervaren hoe vrolijk ze zijn en hoe creatief ze zijn om toch nog te kunnen kleuren als alle potloden van de tafel rollen. Respect voor Jannet die onder alle omstandigheden een voortreffelijke maaltijd bereid met veelal lachwekkende taferelen, met vliegend bakpoeder en rollende pannen en schotels. En dan, wetende dat ze niet zo goed tegen gebroken nachten kan, er toch iedere nacht weer staat tijdens de wachten.
Ido verdient eigenlijk een eigen alinea maar we houden het kort. Wat heerlijk dat hij nog niets weet en wat super dat hij snel leert. Een genot om mee te zeilen en hij blijkt hij ook nog cabaresk talent te hebben.
Het was puur genieten om met een schip als de Seaquest 18 dagen op volle zee te varen. Wát een zeewaardigheid en wát een comfort. Frans-Polynesie, here we are!


Donderdag 22 maart
LAND IN ZICHT! Om half 8 ’s ochtends zien we in de verte het eiland waar we bijna drie weken voor hebben gevaren. Het is nog 25 mijl naar Hiva Oa, dat met de minuut groter, spannender en leuker wordt. De wolken torenen hoog boven Hiva Oa uit, waardoor het 1200 meter hoge eiland nóg steiler en imposanter lijkt. Om 2 uur local time (het tijdverschil met Nederland is nu 10,5 uur) gaan we de finishlijn over. Veel liever waren we onder zeil over de finish gegaan maar er staat bijna geen wind en dus moeten we zelfs de laatste mijlen op de motor varen. Als we goed en wel liggen, met boeg- én hekanker in een relatief kleine baai, feliciteren we elkaar met deze prestatie.
Tja, en dan? Ons gevoel zweeft ergens tussen:
- Blij dat we er zijn;
- Opgelucht dat alles (wéér) goed is gegaan en dat we gezond en wel aan de overkant zijn gekomen;
- Euforisch over het overweldigende, groene en gevarieerde decor waarin we liggen;
- Melancholisch over het bijzondere gevoel één te zijn met de oceaan en met elkaar;
- Nieuwsgierig als een klein kind om deze nieuwe wereld te gaan ontdekken.
Langzamerhand landen we niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk weer met beide beentjes op de grond. Alleen onze evenwichtsorganen moeten nog stabiliseren. De beloning vinden we aan vaste wal: een heerlijk diner, zónder slingerende borden en pannen deze keer.

Link + foto's

Oversteek Galapagos – Marquesas, 2e week

Geplaatst op 15-3-2012

Maandag 12 maart
Tijdens het avondeten geeft de plotter aan dat we ‘nog maar’ 1500 mijl hoeven te varen naar Hiva Oa. We zijn op de helft! Het is tijd voor een klein glaasje wijn, onze eerste tijdens deze oversteek. Hoewel het nog steeds een afstand is om u tegen te zeggen, kunnen we nu officieel gaan aftellen. Maar dat doen we lekker niet want we raken vast de tel kwijt: ‘time to go’ naar Hiva Oa volgens de plotter is 227 uren, 19 minuten en 55 seconden. Dat blijft echter niet meer dan een schatting, die sterk afhankelijk is van wind en windrichting. En niets zo veranderlijk als dat. De zuidoost passaat zet nog niet echt door en de vooruitzichten zijn niet anders. Er zit dus weinig anders op dan te genieten van het hier en nu. Zo gezegd, zo gedaan.
Een groep van tientallen dolfijnen komt ons aan het einde van de middag verblijden. Zoveel hebben we er nog nooit bij elkaar gezien! Waar we ook kijken, overal zien we onze vrolijke zeevrienden spelen en springen rond de boot. En ze lijken er maar geen genoeg van te krijgen want ze blijven meer dan een half uur bij ons. We worden en helemaal blij van!
Nog steeds hebben we marifooncontact met de Luna Verde. En we delen veel met elkaar: hoogtepunten (dolfijnen!), dieptepunten (hellup! de koelkast houdt ermee op!), raad (Thijs, weet jij hoe dat zit?) of gewoon een onderonsje (bijv. tussen HJ en Wilma om 3.00 uur ’s nachts). Het geeft een fijn gevoel van saamhorigheid op de zee die helemaal van ons alleen lijkt te zijn.


Dinsdag 13 maart (door Huib Jan)
Noordoosten wind in de zuidoost passaat! Normaal gesproken zou er nu ongeveer 20 knopen wind moeten staan uit het zuidoosten. Dat zou een geweldige wind zijn om naar de Marquesas te zeilen. Vandaag wordt weer eens bevestigd dat de natuur zijn grillen kent. De hele dag draait de wind tussen zuidoost en noordoost, met krachten tussen de 10 en de 15 knopen. Dat zorgt ervoor dat de Seaquest niet genoeg druk in de zeilen heeft om stabiel te liggen. We slingeren de hele dag van hot naar her. Zeilen trimmen, opsturen en dan draait de wind weer terug naar oost. Koers verleggen, snelheid maken, yess daar gaat ze weer. 15 Minuten zeilen en dan draait de wind weer naar noord. Slingeren, koers aanpassen, zeilen trimmen, Luna verde roepen over de VHF: hoe staat de wind bij jou? Nou, één schrale troost: daar gaat het net zo. Thijs en Huib Jan worden er gek van. Uiteindelijk koersen we maar richting zuid om wat comfort te krijgen en dan zien we morgen wel weer.

Halverwege de dag zien we een zeiltje aan de horizon. Na onderzoek blijkt het geen andere deelnemer aan de ARC te zijn. We proberen hem via de VHF te roepen en na drie keer proberen krijgen we reactie. ‘Hello Seaquest, this is Aktivo, do you read me, over.’ ‘Yes we hear you loud and clear, over.’ Het blijkt een zeer bijzondere zeiler te zijn. Hij is vertrokken uit Kroatië in november en is onderweg naar Australië. Daar woont hij en hij heeft het schip, een Bavaria 38, gekocht in Kroatië. Hij vertelt ons dat je stapelidioot moet zijn om dit met een Bavaria te doen. ‘Maar eigenlijk zijn alle zeilers crazy want anders begin je niet aan zo`n avontuur’, aldus de schipper. Zijn bemanning heeft hij er in Panama afgeschopt ‘want alles wat de knul aanraakte, maakte hij stuk. Zo ook de autopilot.’ Dus besloot hij maar om verder singlehanded te zeilen, zonder autopilot. Op onze vraag of hij hem kan laten repareren op de Marqueseas antwoord hij: ‘Zou wel kunnen maar dan moet ik lang op onderdelen wachten en ik ben hier om te zeilen en niet om te wachten. Ik ga zo snel mogelijk alléén door naar Fiji. Zonder autopilot dus.’ Dat betekent 24-7 sturen in je uppie. Dat kan niet dus gaat hij per 24 uur 4 uur stil liggen, zonder zeilen omhoog, om te slapen. Hij vindt het veel belangrijker dat zijn koelkast het doet dan zijn autopilot. Hij is inmiddels al 16 dagen onderweg en hij zal er zeker nog 20 dagen over doen voordat hij de Marquesas bereikt. Hij vaart alleen op de Genua tussen de 4.5 en 5 knopen ‘want dan ligt de boot wat rustiger en dan stuurt het prettiger en ik heb tijd zat’, aldus de schipper van de Aktivo.
Wij hebben het zo slecht nog niet aan boord van de Seaquest en de wind? Ach, we hebben tijd zat.

Woensdag 14 maart (door Ido)
Dag 10 aan boord van de Seaquest en wederom een compleet andere dag dan de vorige. De oceaan blijft keer op keer intrigeren. Andere golven, vandaag weer een warme zon in de lucht en weer nieuwe, maar ook vaste bezigheden.
Inmiddels worden door Huib Jan en Ido de laatste ontwikkelingen uit de serie ‘Homeland’ ’s ochtends eerst even doorgenomen. We vullen onze wachturen beiden met vele uurtjes achter de laptop en raken lichtelijk verslaafd geloof ik, dus een echte aanrader.
Na het vaste Nederlandse en ARC-netje ‘s ochtends is een ander vast ritueel dat Ido en Huib Jan samen alle posities van de ARC-schepen plotten. Ja, ja het gaat om de gezelligheid en de ervaring, maar stiekem willen we toch graag weten waar de ‘concurrentie’ uithangt! ;-) We kruipen steeds verder naar voren.
Jannet heeft net als Ido touw en scheepsknopen ontdekt en probeert een mooie creatie te maken. Met veel geduld en priegelwerk is uiteindelijk het resultaat daar. Een nieuwe carrière? Volgens mij moeten we nog flink oefenen. Foto’s volgen!
Hoogtepunt van de dag is de ocean rendez vous met de Luna Verde en haar bemanning. Een uniek moment om na bijna 1800 zeemijlen zeilen opeens op minder dan 50 meter langszij te varen en een kort woordje te wisselen. Uiteraard worden er veel foto’s gemaakt van dit unieke moment en zwaaien we allemaal enthousiast. De rest van de middag bestaat uit slapen, lezen, spelen en gezellig kletsen.
Het avondeten wordt vandaag door Huib Jan gemaakt,die dappere pogingen doet Jannet haar formidabele kookkunsten te overtreffen. Het eten was heerlijk, maar Maren slaat wel de spijker op z’n kop; “Heit, je eten was wel 99 punten maar dat van mem is altijd 100 punten”. I rest my case… ;-)
Morgen zeilen we de volgende tijdszone binnen en gaan we de klok weer een uur terugdraaien. Het verschil met Nederland is dan 9 uren!
En tot besluit een wijs zeemans gezegde wat vandaag zeker op ging:
“Red sky at night sailers delight, red sky in the morning sailers take warning”!
Tot morgen!

 

Donderdag 15 maart
De wind is op. Nou ja, bijna dan. In ieder geval staat er veel te weinig wind -en uit de verkeerde hoek- om een beetje leuk te kunnen zeilen. De hele dag zijn we dan ook aan het ‘rommelen’ met de zeilen en onze koers. Complete wiskundige berekeningen worden erop losgelaten: gaan we recht op Hiva Oa af met heel weinig snelheid? Of varen we eerst een ander koers maar dan met meer snelheid, om later bij te sturen? Wat we ook proberen, we koersen alles behalve op het doel af en die afwijking wordt in de loop van de dag alleen maar groter – en de snelheid neemt navenant af. Onze scheve schuit begint bovendien steeds meer te schommelen en dat is verre van comfortabel. Om 20.00 uur zijn we er helemaal klaar mee. We varen nog maar 3 knopen onder zeil en bovendien compleet de verkeerde kant op, namelijk richting Hawaï. Na een korte aarzeling (de alternatieve route klinkt ook best aantrekkelijk…) slingeren we resoluut de motor aan. Die hebben we sinds het begin van deze oversteek nog maar vijf uurtjes gebruikt maar dat zal nu hard gaan veranderen. Het geeft een dubbel gevoel als de zilte zeelucht zich mengt met dieselwalmen maar o wat is het fijn dat we weer een beetje snelheid maken én in de juiste richting! Net voor middernacht hebben we nog 1000 mijl te gaan naar Hiva Oa; tweederde deel van deze oversteek ligt achter ons! We genieten van het heelal dat zich boven ons uitstrekt. Recht achter ons zien we als een helder roze lichtje Mars. Rechtsvoor lichten Jupiter en Venus op aan de hemel. Pal rechts staat de Grote Beer. En links van ons zien we het Zuiderkruis en een eindeloos lange Melkweg. Ook mét motor is het nog steeds genieten.

Vrijdag 16 maart
De trucendoos gaat vandaag open. In de ochtend staat er weer iets meer wind maar nog steeds uit oostelijke richting. Bij gebrek aan een goed voordewinds zeil komt het improvisatietalent van de kapitein om de hoek kijken. Dat betekent dat we onze genaker als spinaker gaan voeren. Een uitdaging. Ons blauw-oranje-geel gekleurde zeil blijkt na heel wat passen en meten multifunctioneel: met 5,5 knoop snelheid worden we recht naar het doel toe getrokken! De vreugde is groot maar van relatief korte duur: na vier uren zakt de wind weer in, tot -op het dieptepunt- 2 knopen oost. Er zit niets anders op dan de Volvo Penta weer te starten.
Stilzitten doen we niet: de plotter geeft steeds alarm, veroorzaakt door een defect datakabeltje. Huib Jan kruipt in zijn favoriete warme kastje onder de kaartentafel. Dan blijkt dat het kabeltje moet worden vervangen - maar die verkopen ze hier helaas niet midden op de oceaan.
Grotere pech hebben we met het grootzeil, dat vast komt te zitten in de mast als we het als steunzeil bij willen zetten. We hebben het ‘in de haast’ iets te snel ingedraaid over de verkeerde boeg en dat moeten we nu bezuren. En het gaat van kwaad tot erger. Wat nu? Huib Jan gaat, op een schommelend schip, boven op de giek staan om aan het zeil te sjorren. Zonder resultaat. Uiteindelijk gaan we plankgas rechtsomkeert om tegen de wind in het zeil te laten klapperen in de hoop dat er ruimte komt. Ido staat op de voorplecht de genaker bij elkaar te houden, die nog startklaar hangt voor een volgend zuchtje wind. Hij heeft houden en keren en dat levert hilarische taferelen op voor de rest van de bemanning. Maar het werkt! Het witte doek wappert gelukkig weer vrij in de wind. En onze trucendoos? Die is leeg voor vandaag.

Zaterdag 17 maart
De motor staat vrijwel de hele dag te ronken. De grote dip in de windvoorspelling wordt afgegeven voor vandaag. Nou, die voorspelling klopt… We zoeken afleiding in andere zaken: boek lezen, de pilot van Frans Polynesië doorspitten, school, pompoms maken, Yahtzee, filmpje kijken, vissen, koken, slapen, sterren bestuderen, etc. De kinderen krijgen steeds meer behoefte aan beweging en daar gaan ze creatief mee om. Als Tarzan en Jane slingeren ze de hele dag door de kajuit. Oogluikend laten we het deze keer toe. We tellen samen met hen de dagen af tot ze weer kunnen rennen met vaste wal onder de voeten. En tot die tijd mogen ze gewoon een beetje meer dan anders.

Zondag 18 maart
Ja! Er is weer wat wind! Vrijwel de hele dag kunnen we de genaker voeren. Met gemiddeld 6 knopen snelheid trekt het zeil ons recht op ons doel af. Na een mooie dag zeilen halen we ‘s nachts de genaker weer binnen en gaan we verder op de genua. Verder glijdt de dag bijna ongemerkt voorbij. Er heerst rust op de Seaquest en ieder geniet van zijn of haar ding. Maren maakt een mini-planetarium, met pompoms die planeten voorstellen: de aarde, Mars, Jupiter en Saturnus hangen in precies de goede volgorde te slingeren aan het plafond van de kajuit. Linde geniet van een Disney filmpje en ‘tuttelt’ vanuit haar toilettas. De mannen lezen een boek op de I pad, terwijl ze een oogje in het zeil houden. En ook Jannet leest een goed boek en kokkerelt wat in de kombuis. De vinding van de dag is bierbrood: verrassend eenvoudig te bereiden en lekker bovendien! Een groep dolfijnen maakt ‘another day in paradise’ helemaal áf. We praten wat over problemen die andere schepen hebben tijdens de oversteek en beseffen dat we het prima hebben getroffen op de Seaquest. Dat is natuurlijk de goden verzoeken. Als we de genaker eraf willen halen en de motor standby zetten, wil deze niet starten… Een geur van zwavelzuur leidt ons naar de startaccu’s in de achterhut, die oververhit blijken te zijn. Door te switchen krijgen we de boel gelukkig weer aan de praat. We schakelen ze uit en een paar uur later is de boel onder controle. Maar de thermometer blijft de komende dagen in de buurt.

 

Link + foto's

Oversteek Galapagos – Marquesas, 1e week

Geplaatst op 5-3-2012

Zondag 4 maart 2012
Om meteen maar met de deur in huis te vallen: onze yellowbrick heeft een koutje gevat, doet het dus niet en onze positie is daardoor (nog) NIET live te volgen op www.worldcruising.com. De yellowbrick hebben we inmiddels uit elkaar gesleuteld en ligt te drogen in de tropische zon. We hebben nog hoop op een goede afloop... Maar we beloven alle trouwe fans dat we tot die tijd onze positie dagelijks zullen mailen naar de ARC-organisatie. Zij verwerken dan onze positie op de site. Weet iedereen toch een beetje waar we uithangen!

Vanmorgen zijn we voorlopig voor de laatste keer aan wal geweest, zodat de meisjes nog even konden rennen en spelen in de speeltuin. De stroom was helaas uitgevallen op Santa Cruz en dus ook alle internet. Geen kans meer om de laatste mailtjes te versturen of te Skypen :-(. Om 12.00 uur vanmiddag zijn we als derde schip over de startlijn gegaan. Een superstart! Daarna volgde heel veel gehannes met onze genaker, waardoor we ‘in no time’ helemaal naar de achterhoede verdwenen. Maar die achterstand zijn we nu langzaam maar zeker weer aan het inhalen. Het leven hier op de Stille Oceaan is prima. ’s Nachts varen we onder een bijna-volle maan en om ons heen zien we nog redelijk veel lichtjes van andere zeilers. De zee is bijna vlak en zeeziektepleisters zijn daardoor niet nodig. We hebben een paar uurtjes op de motor gevaren om de wind op te pakken maar inmiddels staat er een klein briesje en varen we heerlijk onder zeil. De windverwachting wordt alleen maar gunstiger de komende dagen dus dat belooft veel goeds. En het allerbelangrijkste: we hebben het gezellig samen!

 

Maandag 5 maart

Een kort moment kan de hele dag kleuren. Vandaag is zo’n dag: na de lunch zien we heel veel dolfijnen vrolijk uit het water opspringen en salto’s maken; een prachtig gezicht! Even later zwemt een groep orka’s spelend door het water. Wow! Maar als klap op de vuurpijl zien we 10 minuten daarna opnieuw leven in de oceaan: een walvis! Hij spuit water en komt zo nu en dan boven water: een reus! De laatste keer dat we hem zien, duikt hij verticaal de diepte weer in. Zijn staart torent nog één keer hoog boven de oceaan uit. We zijn er gewoon even stil van. Alsof we midden in een natuurfilm zitten…
De oceaan begint wat meer te deinen en de eerste zeeziektepleisters zitten achter de oren. Maar de dag is nog steeds gevuld met schoollessen, zeilen (ca. 8 knopen!), yahtzee, lekker eten, kaarten, lezen, vissen en staren over het water.
O ja: onze yellowbrick is weer droog achter de oren en lijkt het te doen!

 

Dinsdag 6 maart
Midden op de dag horen we plotseling de vislijn ratelen. BEET! We laten alle vijf onze lunch spontaan koud worden voor wat actie op het achterdek. En het is de moeite waard want we vangen een yellow fin tonijn! Niet te groot, niet te klein maar precies genoeg voor een heerlijk maaltje. ’s Avonds eten we onze vingers op bij het lekkers uit zee. Zo vers willen we er elke dag wel één!

Woensdag 7 maart (door Maren)
Hieper de piep hoera! Ido is jarig. We hangen slingers en ballonnen op en zingen lang zal hij leven. Daarna geven we hem pakjes en dan gaan we taart eten. Die hebben we gisteren zelf gemaakt. Al snel zien we dolfijnen. Na school maak ik een bed op de grond en daar ga ik samen met Flip de Beer lekker lezen. Ik mag ook een spelletje doen op mem haar iPad. Het is een leuke dag.

 

Donderdag 8 maart
De wind trekt aan naar 15 tot 20 knopen en dat zeilt lekker door. De oceaan wordt wel wat onstuimiger en wij -of anders wel de borden, kopjes, potten en pannen- worden daardoor op de meest onverwachte momenten gelanceerd naar de meest onmogelijke plekken. Teakdek, kleding, kussens: alles zit vol vlekken. Het mag de pret niet drukken. We zijn inmiddels goed ingeslingerd en dus kunnen we veel hebben. Nou, dan ook nog maar even pannenkoeken bakken ;-)
Na vijf dagen op zee hebben we nog steeds marifooncontact met de Luna Verde. We zijn maar 5 mijl van elkaar verwijderd en dat is best wel uniek en pure toeval! Verder zien we helemaal niemand meer. Contact met de andere ARC-deelnemers maken we twee maal daags via onze achterstag, de langste antenne die er bestaat; op vaste tijdstippen onderbreken we ons verblijf in de oneindigheid met een radionetje en wisselen we posities, weersomstandigheden en bijzonderheden uit. We noteren alle posities en verwerken die in onze eigen plotter. Want het gaat op de Seaquest vooral om de sfeer maar toch ook wel een héél klein beetje om de eer. Als we weer helemaal op de hoogte zijn gaat de knop om en dan zijn we weer helemaal alleen op de grote plas. En dat bevalt ons prima!

Vrijdag 9 maart
De dag begint vervelend, als we heel veel geschreeuw en gehuil vanuit de achterhut horen. Onze jongste matroos zit op het toilet en dat is best lastig met zoveel geslinger. Linde houdt haar daarom altijd vast waar ze maar kan, om niet van de pot te vallen. Deze keer is haar houvast de deurpost. Met een grote zwaai knalt juist dan de deur dicht, die ze helaas niet in de klem heeft gezet. En haar duim zit tussen deur en deurpost... Hij wordt meteen dik en blauw, de nagel zit los en het doet natuurlijk hartstikke zeer. Met ijsblokjes, pleisters en vooral heel veel knuffels komt ze langzaam maar zeker weer bij van de schrik. Het ziet er vervelend uit maar gelukkig heeft ze niks gebroken.
Nog meer om ons druk over te maken: de kwaliteit/versheid van onze fruit- en groentevoorraad gaat in ras tempo omlaag. De kool is bijvoorbeeld moes en dat stinkt! De papaya’s zijn rijp; lekker maar te veel om in één keer op te eten. De ananas is half verrot en dat levert wel érg karige porties op. De broccoli is paars aan het worden; mooie kleur maar niet om op te eten. En de hele tros bananen (een stuk of 30) zijn allemaal tegelijk ineens overrijp. We maken van de nood een deugd en proberen te redden wat er te redden valt. De rest gaat overboord. Met de overrijpe bananen (thuis hadden we ze al láng weggegooid) maken we bijvoorbeeld tot onze verbazing een overheerlijk bananenbrood. Best lastig op de deining die er staat: meel, suiker, bananen en beslag vliegen door de keuken. Dat levert natuurlijk lachwekkende taferelen op. En zo is het toch weer genieten, óók met zere duim.

 

Zaterdag 10 maart
Om 03.00 uur ’s nachts halen we een mijlpaal: nog 2000 mijl te gaan naar Hiva Oa; de eerste 1000 zeemijlen zitten er al weer op!
’s Ochtends bij het ontbijt is het tijd om alle klokken aan boord een uur terug te draaien. Het tijdsverschil met Nederland is nu 8 uren. Dat doet ons beseffen dat we wel heel ver van huis zijn en: nog steeds verder van huis gaan. Tot Hiva Oa zullen we dit trucje nl. nog 3 keer doen.
Via de SSB krijgen we het vervelende bericht dat één van de ARC-schepen (Samsara) een scheur in de romp heeft. Het water gutst er niet met bakken tegelijk naar binnen – maar lek is lek. Inmiddels hebben ze een noodreparatie uitgevoerd, wat geen sinecure is midden op de oceaan. De situatie hebben ze daarmee voorlopig weer onder controle. Drie ARC-schepen blijven echter tot Hiva Oa bij hen in de buurt varen, just in case… We voelen ons weer even erg kwetsbaar midden op de Grote Oceaan, vooral omdat zij ook twee kleine meisjes aan boord hebben.
Gelukkig hebben wij niet met dit soort problemen te kampen. Een lekkende vaatwasser en kapotte lampjes zijn vervelend maar niet van levensbelang. We slingeren nog steeds behoorlijk en de oceaan lijkt er schik in te hebben ons zo nu en dan in de kuip te benevelen met zout water. Ach, we lachen er maar om. Anders hadden we beter op het Sneekermeer kunnen gaan varen.

 

Zondag 11 maart
We leven op het ritme van de oceaan en zo is er zomaar weer een dag voorbij. Alleen het continue geslinger van links naar rechts is een dissonant in het verder zo heerlijke leventje dat we leven midden op de grote plas. Maar ook dat went (nou ja: min of meer dan…) Voordat de nacht invalt verwijderen we een heel kerkhof vliegende vissen uit de gangboorden. Want die liggen hier echt voor het oprapen. Nadat Huib Jan een inspectierondje over de boot heeft gedaan, waarbij hij verstagingen etc. controleert, valt de nacht in. We staren we met z’n vijven naar de sterren en planeten en in het sterrenboek van Maren zoeken we antwoorden op vragen die de sterrenhemel oproepen. Maar het grand dessert komt nog: vallende sterren! Een magisch moment…

 

Link + foto's

Santa Cruz, Galapagos

Geplaatst op 3-3-2012

Zondag 26 februari varen we, samen met de Luna Verde, terug naar Santa Cruz. Dit is onze laatste tochtje vóór de grote oversteek naar de Marquesas, die zondag 4 maart gaat beginnen. We varen de 40 mijl afwisselend op de motor en dan weer op zeil. Even lijkt de hydrauliek van de rolgenua het te begeven (nee hè!) maar dat loopt gelukkig met een sisser af. Er blijkt een beetje lucht in het systeem te zitten, dat we er weer uit krijgen door de hydrauliek heel veel te gebruiken, op advies van Thijs. Dat betekent heel veel op de knopjes 'genua in' en 'genua uit' drukken en dus kramp in de vinger ;-). Wel verliezen we onderweg een afdekhoesje van één van de luiken (gewoon, weggewaaid...) en daar balen we van want dat was voor ons een zeer welkom zonnescherm.

 

Huib Jan heeft ondertussen (terecht) bedacht dat we economischer kunnen varen, d.w.z. minder diesel kunnen gebruiken als we op de motor varen. Daar is een hele studie aan vooraf gegaan, inclusief contact met de Volvo Penta dealer in Nederland en uitgebreid overleg met Thijs. De tabellen die daaruit voort zijn gekomen kloppen nog niet helemaal maar er is een begin. Hopelijk gaan we daardoor ooit heel veel diesel en geld besparen.

 

In Santa Cruz liggen we heftig rollend in de baai voor anker. Inmiddels zijn we echt wel wat gewend maar de borden en glazen rollen gewoon van tafel en het is best vermoeiend zo. Zelfs slapen is lastig. Als onze ventilator door een grote rolgolf van tafel valt en daardoor kapot gaat, zijn de rapen gaar. Grrrr! Varen is leuk en daar hoort schommelen bij maar in de baai willen we toch wel graag iets rustiger liggen.

 

Linde klaagt al een week over kiespijn. Vóór de oversteek moeten we dit oplossen. Maar ja, net als verse voorraad liggen tandartsen hier ook niet voor het oprapen en al helemaal niet eentje die we met goed fatsoen kunnen verstaan én vertrouwen. We rapen alle moed bij elkaar en vinden uiteindelijk een acceptabele plaats waar Linde geholpen kan worden; alles is er een beetje gedateerd maar de tandarts is aardig en dat scheelt de helft. Wonder boven wonder doorstaat Linde lachend de behandeling. De tandarts is zó gecharmeerd van dit kleine blonde meisje in haar behandelstoel, dat ze graag een foto wil hebben van haar patiënt. Nou, dan maken wij er ook maar één!

 

We hebben 'gezinsuitbreiding': Ido komt aan boord! Hij zal de komende twee maanden met ons meereizen, tot Tahiti. Huib Jan haalt hem op van het vliegveld: een paar palen met golfplaten erop. Eerlijk gezegd lijkt het vliegveld meer op een kippenren waar toevallig ook nog vliegtuigjes landen. Ido kom bepakt en bezakt aan, met één tas voor hemzelf en één tas voor ons: hagelslag, gembersiroop, mierikswortel, Nespresso, een pomp en een nieuw deklicht. Daar is een hele voorbereiding aan vooraf gegaan, door onze hulptroepen in Nederland. Zo hebben Ruurd en Carina een spoedbestelling met zeer summiere informatie over een zeer moeilijk verkrijgbaar deklicht in één dag kunnen verwerken. Zonder dit Seaquest Support Center zouden we een stuk minder comfortabel de wereld rondgaan!

 

Jan Bart en Monique van de Victory verrassen ons deze week met versgevangen kreeft. Huib Jan gaat meteen aan de slag met het koken van de kreeften en Jannet maakt vervolgens een heerlijke lunch met o.a. kreeftcocktail en huisgemaakte pompoensoep.

 

Darwin en Lonesome George verdwijnen een beetje op de achtergrond door alle kleine maar vele en tijdrovende voorbereidingen voor de oversteek. We bezoeken in een middag nog 'even' lavatunnels, schildpadden 'in het echt' en de rand van een krater. De mannen klussen en poetsen verder heel wat af, terwijl de vrouwen zich met name bezighouden met school en het boodschappenmanagement aan boord.

 

Diesel tanken gaat hier anders dan anders: jerrycans vol diesel worden met een klein bootje naar ons toegevaren en met een slangetje overgeheveld in de tanks van de Seaquest. In ons geval gaat het om 1100 liter. Overbodig om te melden dat het een arbeidsintensieve klus is, waarbij we eindeloos geduld moeten hebben. Maar goed, alles beter dan zelf met jerrycans slepen!

 

Vrijdag- en zaterdagochtend doen we de laatste verse inkopen: groenten en fruit. Op zaterdagochtend plukt iedereen hier zijn eigen moestuin leeg, om de waar vervolgens op de markt te gaan verkopen. Het aanbod is beperkt en de kwaliteit is sterk wisselend maar we zijn er blij mee! Zo sprokkelen we her en der toch nog -onverwacht- wat vitamientjes bij elkaar.

 

Tijdens de prijsuitreiking van de ARC staan onze meisjes nog even in de spotlights: bij de fotocompetitie doen Neptunus Maren en zeemeermin Linde het goed bij de jury en ze winnen de eerste prijs!

 

Schommelen hoort bij varen. Maar schommelen in de baai, zonder ook maar een mijl vooruit te gaan? Daar hebben we het wel even mee gehad. Het is tijd voor de grote oversteek. We zijn er klaar voor en hebben er echt zin in! Zondag 4 maart om 12.00 lokale tijd zal het startsein klinken en beginnen we aan een oversteek van 3000 mijl naar Hiva Oa, een eilandje in de Marquesas archipel. Sounds good...

 

Tot slot: tijdens de oversteek van ca. drie weken gaan we proberen dagelijks(!) een korte update te plaatsen op dit weblog. Zonder foto's helaas want dat kost te veel mB's. Verder is onze positie nog steeds live te volgen op www.worldcruising.com. Kijk onder 'WorldARC 2012-2013' en vervolgens onder 'fleetviewer'. Aanrader!

Link + foto's