Oversteek Galapagos – Marquesas, 1e week

5-3-2012

Zondag 4 maart 2012
Om meteen maar met de deur in huis te vallen: onze yellowbrick heeft een koutje gevat, doet het dus niet en onze positie is daardoor (nog) NIET live te volgen op www.worldcruising.com. De yellowbrick hebben we inmiddels uit elkaar gesleuteld en ligt te drogen in de tropische zon. We hebben nog hoop op een goede afloop... Maar we beloven alle trouwe fans dat we tot die tijd onze positie dagelijks zullen mailen naar de ARC-organisatie. Zij verwerken dan onze positie op de site. Weet iedereen toch een beetje waar we uithangen!

Vanmorgen zijn we voorlopig voor de laatste keer aan wal geweest, zodat de meisjes nog even konden rennen en spelen in de speeltuin. De stroom was helaas uitgevallen op Santa Cruz en dus ook alle internet. Geen kans meer om de laatste mailtjes te versturen of te Skypen :-(. Om 12.00 uur vanmiddag zijn we als derde schip over de startlijn gegaan. Een superstart! Daarna volgde heel veel gehannes met onze genaker, waardoor we ‘in no time’ helemaal naar de achterhoede verdwenen. Maar die achterstand zijn we nu langzaam maar zeker weer aan het inhalen. Het leven hier op de Stille Oceaan is prima. ’s Nachts varen we onder een bijna-volle maan en om ons heen zien we nog redelijk veel lichtjes van andere zeilers. De zee is bijna vlak en zeeziektepleisters zijn daardoor niet nodig. We hebben een paar uurtjes op de motor gevaren om de wind op te pakken maar inmiddels staat er een klein briesje en varen we heerlijk onder zeil. De windverwachting wordt alleen maar gunstiger de komende dagen dus dat belooft veel goeds. En het allerbelangrijkste: we hebben het gezellig samen!

 

Maandag 5 maart

Een kort moment kan de hele dag kleuren. Vandaag is zo’n dag: na de lunch zien we heel veel dolfijnen vrolijk uit het water opspringen en salto’s maken; een prachtig gezicht! Even later zwemt een groep orka’s spelend door het water. Wow! Maar als klap op de vuurpijl zien we 10 minuten daarna opnieuw leven in de oceaan: een walvis! Hij spuit water en komt zo nu en dan boven water: een reus! De laatste keer dat we hem zien, duikt hij verticaal de diepte weer in. Zijn staart torent nog één keer hoog boven de oceaan uit. We zijn er gewoon even stil van. Alsof we midden in een natuurfilm zitten…
De oceaan begint wat meer te deinen en de eerste zeeziektepleisters zitten achter de oren. Maar de dag is nog steeds gevuld met schoollessen, zeilen (ca. 8 knopen!), yahtzee, lekker eten, kaarten, lezen, vissen en staren over het water.
O ja: onze yellowbrick is weer droog achter de oren en lijkt het te doen!

 

Dinsdag 6 maart
Midden op de dag horen we plotseling de vislijn ratelen. BEET! We laten alle vijf onze lunch spontaan koud worden voor wat actie op het achterdek. En het is de moeite waard want we vangen een yellow fin tonijn! Niet te groot, niet te klein maar precies genoeg voor een heerlijk maaltje. ’s Avonds eten we onze vingers op bij het lekkers uit zee. Zo vers willen we er elke dag wel één!

Woensdag 7 maart (door Maren)
Hieper de piep hoera! Ido is jarig. We hangen slingers en ballonnen op en zingen lang zal hij leven. Daarna geven we hem pakjes en dan gaan we taart eten. Die hebben we gisteren zelf gemaakt. Al snel zien we dolfijnen. Na school maak ik een bed op de grond en daar ga ik samen met Flip de Beer lekker lezen. Ik mag ook een spelletje doen op mem haar iPad. Het is een leuke dag.

 

Donderdag 8 maart
De wind trekt aan naar 15 tot 20 knopen en dat zeilt lekker door. De oceaan wordt wel wat onstuimiger en wij -of anders wel de borden, kopjes, potten en pannen- worden daardoor op de meest onverwachte momenten gelanceerd naar de meest onmogelijke plekken. Teakdek, kleding, kussens: alles zit vol vlekken. Het mag de pret niet drukken. We zijn inmiddels goed ingeslingerd en dus kunnen we veel hebben. Nou, dan ook nog maar even pannenkoeken bakken ;-)
Na vijf dagen op zee hebben we nog steeds marifooncontact met de Luna Verde. We zijn maar 5 mijl van elkaar verwijderd en dat is best wel uniek en pure toeval! Verder zien we helemaal niemand meer. Contact met de andere ARC-deelnemers maken we twee maal daags via onze achterstag, de langste antenne die er bestaat; op vaste tijdstippen onderbreken we ons verblijf in de oneindigheid met een radionetje en wisselen we posities, weersomstandigheden en bijzonderheden uit. We noteren alle posities en verwerken die in onze eigen plotter. Want het gaat op de Seaquest vooral om de sfeer maar toch ook wel een héél klein beetje om de eer. Als we weer helemaal op de hoogte zijn gaat de knop om en dan zijn we weer helemaal alleen op de grote plas. En dat bevalt ons prima!

Vrijdag 9 maart
De dag begint vervelend, als we heel veel geschreeuw en gehuil vanuit de achterhut horen. Onze jongste matroos zit op het toilet en dat is best lastig met zoveel geslinger. Linde houdt haar daarom altijd vast waar ze maar kan, om niet van de pot te vallen. Deze keer is haar houvast de deurpost. Met een grote zwaai knalt juist dan de deur dicht, die ze helaas niet in de klem heeft gezet. En haar duim zit tussen deur en deurpost... Hij wordt meteen dik en blauw, de nagel zit los en het doet natuurlijk hartstikke zeer. Met ijsblokjes, pleisters en vooral heel veel knuffels komt ze langzaam maar zeker weer bij van de schrik. Het ziet er vervelend uit maar gelukkig heeft ze niks gebroken.
Nog meer om ons druk over te maken: de kwaliteit/versheid van onze fruit- en groentevoorraad gaat in ras tempo omlaag. De kool is bijvoorbeeld moes en dat stinkt! De papaya’s zijn rijp; lekker maar te veel om in één keer op te eten. De ananas is half verrot en dat levert wel érg karige porties op. De broccoli is paars aan het worden; mooie kleur maar niet om op te eten. En de hele tros bananen (een stuk of 30) zijn allemaal tegelijk ineens overrijp. We maken van de nood een deugd en proberen te redden wat er te redden valt. De rest gaat overboord. Met de overrijpe bananen (thuis hadden we ze al láng weggegooid) maken we bijvoorbeeld tot onze verbazing een overheerlijk bananenbrood. Best lastig op de deining die er staat: meel, suiker, bananen en beslag vliegen door de keuken. Dat levert natuurlijk lachwekkende taferelen op. En zo is het toch weer genieten, óók met zere duim.

 

Zaterdag 10 maart
Om 03.00 uur ’s nachts halen we een mijlpaal: nog 2000 mijl te gaan naar Hiva Oa; de eerste 1000 zeemijlen zitten er al weer op!
’s Ochtends bij het ontbijt is het tijd om alle klokken aan boord een uur terug te draaien. Het tijdsverschil met Nederland is nu 8 uren. Dat doet ons beseffen dat we wel heel ver van huis zijn en: nog steeds verder van huis gaan. Tot Hiva Oa zullen we dit trucje nl. nog 3 keer doen.
Via de SSB krijgen we het vervelende bericht dat één van de ARC-schepen (Samsara) een scheur in de romp heeft. Het water gutst er niet met bakken tegelijk naar binnen – maar lek is lek. Inmiddels hebben ze een noodreparatie uitgevoerd, wat geen sinecure is midden op de oceaan. De situatie hebben ze daarmee voorlopig weer onder controle. Drie ARC-schepen blijven echter tot Hiva Oa bij hen in de buurt varen, just in case… We voelen ons weer even erg kwetsbaar midden op de Grote Oceaan, vooral omdat zij ook twee kleine meisjes aan boord hebben.
Gelukkig hebben wij niet met dit soort problemen te kampen. Een lekkende vaatwasser en kapotte lampjes zijn vervelend maar niet van levensbelang. We slingeren nog steeds behoorlijk en de oceaan lijkt er schik in te hebben ons zo nu en dan in de kuip te benevelen met zout water. Ach, we lachen er maar om. Anders hadden we beter op het Sneekermeer kunnen gaan varen.

 

Zondag 11 maart
We leven op het ritme van de oceaan en zo is er zomaar weer een dag voorbij. Alleen het continue geslinger van links naar rechts is een dissonant in het verder zo heerlijke leventje dat we leven midden op de grote plas. Maar ook dat went (nou ja: min of meer dan…) Voordat de nacht invalt verwijderen we een heel kerkhof vliegende vissen uit de gangboorden. Want die liggen hier echt voor het oprapen. Nadat Huib Jan een inspectierondje over de boot heeft gedaan, waarbij hij verstagingen etc. controleert, valt de nacht in. We staren we met z’n vijven naar de sterren en planeten en in het sterrenboek van Maren zoeken we antwoorden op vragen die de sterrenhemel oproepen. Maar het grand dessert komt nog: vallende sterren! Een magisch moment…

 

Automatisch op de hoogte blijven van onze reis? Meld je aan via bovenstaande rss-button!